II SA/Ke 377/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Sekretarz sądowy Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 września 2008 r. sprawy ze skargi J. i I. małż. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu wniosku I. i J. C. o ponowne rozpoznanie sprawy utrzymało w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 kpa swoją decyzję z dnia [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie związanej ze zmianą sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na budynek przedszkola dla [...] dzieci, na działce nr ew. [...], obręb [...] przy [...] w K. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nadzoru stwierdził, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie związanej ze zmianą sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na budynek przedszkola dla [...] dzieci jest zasadna i zgodna z prawem, ponieważ nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. W związku z tym decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] odmawiająca stwierdzenia nieważności tej decyzji jest zasadna. Organ nadzoru podniósł, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego celem jest usunięcie z obrotu prawnego decyzji administracyjnej dotkniętej istotną wada. Przez rażące naruszenie prawa należy rozumieć sytuację, gdy w stanie prawnym nie budzącym wątpliwości co do jego rozumienia wydaje się decyzję, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negacje całości obowiązujących przepisów. Zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek nie budzących wątpliwości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że tryb i zasady ustalania warunków zabudowy regulują przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie z art. 52 ust. 1 oraz art. 59 ust. 1 tej ustawy zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 następuje na wniosek inwestora w drodze decyzji o ustalenie warunków zabudowy. W przeprowadzonym postępowaniu nieważnościowym organy nadzoru, badając wystąpienie przesłanek nieważnościowych w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, w którym wydana została decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] i utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] ustaliły następujący stan faktyczny i prawny: Wniosek inwestora z dnia 23 lutego 2006r. dotyczył ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie związanej ze zmianą sposobu użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek przedszkola, bez rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego. Nie ulegał zmianie żaden z parametrów technicznych istniejącego budynku, jak również cechy zabudowy działki objętej wnioskiem inwestorskim, tj. linia zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi budynku elewacji frontowej i geometria dachu. W sprawie o ustalenie warunków zabudowy dokonano zatem analizy spełnienia wymogów wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy wyłącznie w zakresie kontynuacji funkcji, ponieważ w przypadku planowanej zmiany użytkowania obiektu budowlanego – bez zmiany jego gabarytów, analiza pozostałych wymagań dotyczących nowej zabudowy jest zbędna. Obszar analizowany, na podstawie którego przeprowadzono analizę funkcji sporządzono stosownie do treści § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Sposób wyznaczenia obszaru analizowanego oraz sporządzonej analizy nie narusza przepisów obowiązującego prawa, wobec czego nie znajduje uzasadnienia zarzut małż C. podniesiony we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż brak jest określenia granic obszaru analizowanego. Wyniki przeprowadzonej analizy w sposób czytelny i jednoznaczny wykazały, że w wyznaczonym przez organ terenie występuje zabudowa pozwalająca na określenie dla projektowanej inwestycji budowlanej wymagań w zakresie kontynuacji funkcji. W zakresie warunków określonych w art. 61 ust. 1-5 ustawy zasadnie przyjęto, że analizowany obszar posiada dwie funkcje zabudowy, a mianowicie mieszkaniową i usługową, w tym usługa oświaty (gimnazjum na obrzeżach obszaru analizowanego), zakład fryzjerski, kiosk handlowy, zatem słusznie przyjęły organy orzekające w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, że planowana inwestycja nie jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu, gdyż da się z nią pogodzić w praktyce. Zamierzona inwestycja – przedszkole, stanowiąca obiekt infrastruktury społecznej spełnia wymagania art. 61 ust. 1 ustawy. W niniejszej sprawie ustalone zostało w sposób jednoznaczny, że spełnione są wszystkie wymogi określone w/w przepisem, tj. występuje kontynuacja istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej, zapewnienie wystarczającego uzbrojenia terenu, teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze oraz decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ponadto w decyzji w sposób prawidłowy ustalono wszystkie warunki w zakresie wymagań określonych przepisem art. 54 pkt 2 ustawy. Stosownie do przepisu art. 60 ust. 4 projekt decyzji o warunkach zabudowy sporządziła osoba uprawniona, wpisana na listę samorządu zawodowego architektów. Zgodnie z art. 53 ust. 4 ustawy uzyskano wszystkie wymagane w sprawie uzgodnienia. Sposób wyznaczenia granic obszaru analizowanego i przeprowadzona na nim analiza nie naruszają prawa. Granice obszaru analizowanego zostały prawidłowo wyznaczone, stosownie do treści § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do wskazanego we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium rażącego naruszenia art. 1 w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ nadzoru stwierdził, że wymienione w art. 1 ust. 2 wymagania stanowią zbiór wartości, które w procesie planowania i zagospodarowania przestrzennego winny być uwzględnione, a jedną z nich jest wymaganie ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury. Termin jego definicji przedstawiony w art. 2 pkt 1 ustawy jest terminem prawnym nieostrym, więc treść jego powinna być odczytywana przez pryzmat konkretnego przypadku. Biorąc pod uwagę charakter planowanej inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego z przeznaczeniem na przedszkole organ stwierdził, że planowana inwestycja nie narusza wartości, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy. Projektowane zamierzenie inwestycyjne nie wpłynie na zmianę ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, skoro zmianie nie ulegną parametry już istniejącego budynku. Odnosząc się do zarzutu wydania decyzji o warunkach zabudowy z naruszeniem prawa polegającego na nieuwzględnieniu zarządzenia Ministra Oświaty i Wychowania z dnia 25 października 1979r. w sprawie wytycznych programowo-funkcjonalnych projektowania obiektów oświaty i wychowania organ nadzoru podniósł, że zarządzenia nie są powszechnie obowiązującymi aktami prawa (art. 87 ust. 1 Konstytucji) i nie mogą stanowić podstawy do wydania decyzji administracyjnej. Organ wskazał, że jeżeli obiekt przeznaczony na przedszkole nie będzie spełniał wymagań określonych przepisami budowlanymi, sanitarnymi i przeciwpożarowymi, dotyczących obiektów przeznaczonych do zbiorowego przebywania i żywienia dzieci, nie uzyska wpisu do ewidencji prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego. Wpis taki mogą uzyskać tylko te przedszkola, które spełniać będą określone wymagania. Odnośnie zarzutu braku określenia granic oddziaływania przedmiotowej inwestycji Kolegium wyjaśniło, że planowana inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004r. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] J. i I. małżonkowie C. zarzucili rażące naruszenie prawa – art. 156 § 1 pkt 2 kpa – a to rażące naruszenie art. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 2 pkt 1 oraz art. 54, 59, 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z zarządzeniem Ministra Oświaty i Wychowania z dnia 25 października 1979r. (IW1-2115-9/79) w sprawie wprowadzenia wytycznych programowo-funkcjonalnych projektowania obiektów oświaty i wychowania oraz naruszenia art. 107 § i kpa. Domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach w dniu 25 września 2008r. pełnomocnik skarżących przyznał, że nie obowiązują przepisy zarządzenia Ministra Oświaty i Wychowania z dnia 25 października 1979r. w sprawie wprowadzenia wytycznych programowo-funkcjonalnych projektowania obiektów oświaty i wychowania, na które powołano się w skardze. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że organy prowadzące postępowanie w sprawie warunków zabudowy nie rozważyły możliwości zlokalizowania przedszkola na działce nr [...] obręb [...] arkusz [...] w K. przy [...] przez pryzmat wytycznych programowo-funkcjonalnych projektowania przedszkoli, wskazanych zarządzeniem Ministra Oświaty i Wychowania z dnia 25 października 1979r. Lokalizacja przedszkola, jako instytucji celu publicznego musi być dokonana z uwzględnieniem nie tylko zachowanie funkcji terenu, ale także uwarunkowań funkcjonalnych takiego obiektu. Nie zostało poparte dowodami twierdzenie organu, że wprowadzenie funkcji oświaty na teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, słabo wyposażonej w funkcje towarzyszące i uzupełniające wzbogaci tę zabudowę i jednocześnie wpłynie na poprawę standardu życia i podniesienie wartości istniejących w osiedlu nieruchomości", czym naruszono art. 107 § 1 i § 3 kpa. Zdaniem skarżących organ w sposób wybiórczy podszedł do art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, koncentrując się na przedstawieniu szerokiego rozumienia kontynuacji funkcji, pominął zaś konieczność rozpoznania sprawy przy szerokim rozumieniu działki sąsiedniej. Nie zostały ustalone granice oddziaływania inwestycji, a przeprowadzona analiza nie obejmuje ścisłego oddziaływania inwestycji. Zdaniem skarżących, jeżeli ustala się granice obszaru analizowanego, to stronami postępowania powinni być wszyscy właściciele działek na tym terenie. Skarżący zarzucili także, że organ nie "zadał sobie trudu" przeprowadzenia analizy, czy przedstawione rozwiązanie komunikacyjne – wjazd jedną bramą, a wyjazd drugą z uwagi na wielkość zamierzenia (30 dzieci, pracownicy i obsługa) będzie faktycznie możliwy do zrealizowania. Organ "przeszedł do porządku dziennego" nad sformułowaniem zawartym w złożonym opracowaniu, że inwestor nie przewiduje parkowania pojazdów na terenie inwestycji, zaś projektowane rozwiązanie ma umożliwić rodzicom wjazd na teren przedszkola w celu bezpiecznego wysadzenia lub odbioru dzieci, a następnie wyjazd. Stanowi to rażące naruszenie prawa. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i decyzja Prezydenta Miasta powołują w uzasadnieniu art. 61 ustawy, nie wskazują tego przepisu jako podstawy prawnej decyzji, co musi być uznane za naruszenie art. 107 § i § 3 kpa. Ponadto zarzucono, że w sprawie winni brać udział nie tylko bezpośredni sąsiedzi, ale także inni właściciele nieruchomości położonych w kwartale ulic, w którym znajduje się przedmiotowa inwestycja, a także właściciele nieruchomości położonych po drugiej stronie ulicy Naruszewicza, gdyż planowana inwestycja dotyczy ich praw i ma wpływ na ich prawo własności. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Na wstępie należy podnieść, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nieważnościowym. Postępowanie wszczynane na podstawie art. 157 § 2 kpa jest jednym z postępowań nadzwyczajnych, dających możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej. Jest ono samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa i ujawnienie w decyzji przynajmniej jednej z nich może skutkować stwierdzeniem jej nieważności. W swej decyzji organ administracyjny, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, orzeka wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem. To oznacza, że organ nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym. Działanie w trybie nadzoru na podstawie art. 156 kpa wymaga innego podejścia do sprawy niż w I instancji lub przed organem odwoławczym. Organ administracyjny ocenia kwestie czysto prawne, które winny być rozstrzygane według zasad stosowanych przy kasacji. Z tego też względu organ nadzoru nie może podejmować czynności zmierzających do załatwienia sprawy co do jej istoty. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa ma miejsce wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W rozpatrywanej sprawie prowadzone w trybie nadzoru postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie miało na celu ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, a jedynie wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem kontrolowanej decyzji. Organ nadzoru mógł to uczynić jedynie pod kątem wystąpienia naruszenia prawa i oceny, czy to naruszenie ma charakter rażący. Zarzut skargi, że w sprawie o ustalenie warunków zabudowy przedmiotowej inwestycji nie brały udziału wszystkie strony, których praw dotyczy sprawa nie mógł być przedmiotem rozważania przez organ nadzoru w postępowaniu nieważnościowym, ponieważ jest to przesłanka wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 kpa), która może być podniesiona przez stronę, której ona dotyczy we wniosku o wznowienie postępowania (art. 147 kpa). Wznowienie postępowania jest odrębnym trybem wzruszania decyzji administracyjnych, którego przesłanki reguluje art. 145 kpa. Nie jest także zasadny zarzut skargi dotyczący rażącego naruszenia art. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 2 pkt 1 oraz art. 54, 59, 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z zarządzeniem Ministra Oświaty i Wychowania z dnia 25 października 1979r. (IW1-2115-9/79) w sprawie wprowadzenia wytycznych programowo-funkcjonalnych projektowania obiektów oświaty i wychowania. Organy nadzoru prawidłowo uznały, że zarządzenie, na które powołują się skarżący nie może stanowić podstawy do wydawania decyzji, ponadto pełnomocnik skarżących na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym przyznał, że wspomniane zarządzenie nie obowiązuje. Należy zatem odnieść się do zarzutu rażącego naruszenia przez organy nadzoru w postępowaniu nieważnościowym art. 1 w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej ustawą, która reguluje proces gospodarowania przestrzenią i której przedmiot stanowią regulacje w dwóch podstawowych obszarach: określenia zasad kształtowania polityki przestrzennej przez organy administracji oraz określenia zakresu i sposobu postępowania w sprawach przeznaczania terenów na konkretne cele wraz z ustaleniem zasad ich zagospodarowania i zabudowy. Podstawę powyższych działań stanowić ma ochrona i zabezpieczenie dwóch fundamentalnych wartości – ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju - art. 1 ustawy. Przepis art. 2 pkt 1 ustawy definiuje natomiast pojęcie "ładu przestrzennego", przez który należy rozumieć takie ukształtowanie terenu, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Wymagania powyższe stanowią zbiór wartości, które w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym winny być uwzględniane i brane pod szczególną ochronę. Wymienione w tych przepisach zasady, co słusznie podniosło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze obowiązujące organ w zakresie kształtowania polityki przestrzennej są pojęciami niedookreślonymi i nie stanowią materialnoprawnej podstawy do wydawania decyzji administracyjnych, nie można ich powoływać jako podstawy prawnej dla decyzji o warunkach zabudowy, ich treść powinna być odczytywana przez pryzmat konkretnego przypadku. (p. komentarz pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Wydawnictwo C.H.BECK Warszawa 2004). Biorąc pod uwagę charakter planowanej inwestycji, polegającej na przebudowie związanej ze zmianą sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na budynek przedszkola dla [...] dzieci należy podzielić stanowisko organów nadzoru, że przy ustalaniu warunków zabudowy nie doszło do rażącego naruszenia wartości wymienionych w art. 1 i art. 2 ustawy. Organ uznał, że wprowadzenie funkcji oświaty na teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, słabo wyposażonej w funkcje towarzyszące i uzupełniające wzbogaci tę zabudowę i jednocześnie wpłynie na poprawę standardu życia i podniesienie wartości istniejących w osiedlu nieruchomości, projektowane zamierzenie inwestycyjne nie wpłynie na zmianę ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, skoro zmianie nie ulegną parametry już istniejącego budynku. Skarżący nie podzielając tego stanowiska podnieśli, że organ nie "poparł żadnymi dowodami" swojego twierdzenia, czym naruszył art. 107 § 1 i § 3 kpa. Mając jednak na uwadze, że zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu nieważnościowym, gdzie organ nadzoru nie przeprowadza postępowania dowodowego, lecz ocenia kwestie czysto prawne Sąd uznał, że zarzut jest niezasadny. Stanowisko organu zostało wywiedzione w oparciu o stan faktyczny ustalony w postępowaniu o warunki zabudowy. Odnosząc się do stwierdzenia skarżących, że organ w sposób wybiórczy podszedł do art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, koncentrując się na przedstawieniu szerokiego rozumienia kontynuacji funkcji, pominął zaś konieczność rozpoznania sprawy przy szerokim rozumieniu działki sąsiedniej uznać należy, że również ten zarzut jest niezasadny. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ nadzoru badając decyzję ustalającą warunki zabudowy miał na uwadze szerokie pojecie działki sąsiedniej, nie tylko ograniczające się do bezpośredniego sąsiedztwa. Istotą bowiem art. 61 ustawy jest zagwarantowanie ładu przestrzennego i nie można założyć, że ład przestrzenny wymaga tylko zagospodarowania wg działki graniczącej, a wyłącza możliwość zagospodarowania wg działki położonej w pewnej odległości od działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Celem tego przepisu nie jest wprowadzenie automatyzmu w działaniu organów, który oznaczałby, że jeżeli istniejąca zabudowa na działce graniczącej realizuje funkcje mieszkaniowe, to nowy obiekt może być tylko budynkiem mieszkalnym tego samego rodzaju co już istniejące. Zachowanie ładu przestrzennego nie może oznaczać zablokowania inwestycji w razie braku planu miejscowego. Podstawą odmowy wydania decyzji musiałaby być sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją obiektów już istniejących, nie dająca się z nią w praktyce pogodzić, którą organ potrafiłby racjonalnie uzasadnić. Organ nadzoru wskazał, na znajdujące się na terenie objętym analizą, a nie w bezpośrednim sąsiedztwie gimnazjum – budynek o funkcji usługi oświaty. Analiza została przeprowadzona stosownie do treści § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Kwestia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko regulowana jest przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006r., Nr 129, poz. 902 ze zm.). Planowana inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004r. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), zatem inwestycja nie będzie szkodliwie oddziaływać na środowisko, zaś sąsiednie nieruchomości nie będą znajdowały się w obszarze jej oddziaływania. Odnośnie zarzutu dotyczącego rozwiązania komunikacyjnego uznać należy, że organ nadzoru prawidłowo stwierdził, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, będąc związany wnioskiem inwestora nie naruszył prawa poprzez nie zapewnienie miejsc parkingowych, które nie należą do "uzbrojenia terenu" o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy. Określony natomiast sposób rozwiązania komunikacyjnego, które było wnioskowane przez inwestora zostało pozytywnie zaopiniowane przez zarządcę drogi. Mając powyższe na uwadze należy podzielić stanowisko organu nadzoru, że przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie doszło do rażącego naruszenia art. 61, 54 i 59 ustawy. Nie jest rażącym naruszeniem prawa niepowołanie w podstawie prawnej decyzji o warunkach zabudowy przepisu art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który obszernie i dokładnie został omówiony i wskazany w uzasadnieniu decyzji, jako przepis prawa materialnego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.