II SA/Ke 384/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 28 października 2016 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. G. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. Z kolei zgodnie z art. 124 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.), obowiązek uiszczenia nałożonych grzywien nie przechodzi na spadkobierców lub prawonabywców zobowiązanego. Zatem nałożona na zmarłego skarżącego grzywna w celu przymuszenia w wysokości 2500 zł, z powodu uchylenia się zobowiązanego od wykonania obowiązku polegającego na wykonaniu przeróbek niezbędnych do doprowadzeniu budynku gospodarczego do stanu zgodnego z przepisami techniczno – budowlanymi – jest ściśle związana z osobą której dotyczy, a zatem pozostaje w związku wyłącznie z interesem prawnym zmarłego skarżącego i jako nie podlegająca dziedziczeniu, ani zbyciu, nie przechodzi na jego następców prawnych. Ta okoliczność powoduje również, że nie ma w takiej sprawie osoby, której interesu prawnego mógłby dotyczy wynik tego postępowania. Ponadto żadna osoba nie zgłosiła udziału w niniejszej sprawie. Należy ponadto zauważyć, że nie było w sprawie podstaw do zawieszenia postępowania sądowego, gdyż w myśl art. 124 § 3 p.p.s.a. nie zawiesza się postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, a właśnie taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanym przypadku. Uwzględniając powyższą argumentację na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 powołanej ustawy należało postępowanie umorzyć.