II SA/Ke 384/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. G. o wstrzymanie wykonania postanowienia Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. H G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia. W skardze tej skarżący wniósł również o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu tego wniosku wskazał, że upływ czasu do którego zobowiązano go do wykonania działań osobistych, których wykonać nie może, niedługo się zakończy, co może spowodować dalsze działania represyjne organu wobec niego. Dlatego jego wniosek jest zasadny, gdyż w przeciwnym razie będzie bez ochrony, co narazi go na niepowetowaną stratę majątkową. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zmianami), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jeśli chodzi o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności po przekazaniu akt sądowi, jest to możliwe tylko na wniosek i tylko w razie spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymi przesłankami są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających wystąpienie co najmniej jednej z wyżej wymienionych przesłanek. Podkreślić należy, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą Sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, skarżący musi więc wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podniesienia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (tak NSA w postanowieniu z 15.01.2015 r., sygn. I OZ 1236/14, LEX nr 1624317, a także z 18.05.2004 r., sygn. FZ 65/04, dostępne w internecie orzeczenia.nsa.gov.pl). Złożony w niniejszej sprawie wniosek nie spełnia powyższych wymogów. Skarżący wskazał w nim przyczyny, które nie stanowią przesłanek wstrzymania określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Także zawarcie jedynie samego stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonego postanowienia narazi skarżącego na niepowetowaną szkodę majątkową bez zawarcia żadnej argumentacji na jego poparcie nie spełnia wymogu należytego uzasadnienia wniosku. Mając to wszystko na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.