II SA/Ke 385/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2014 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: Firma Transportowo - Handlowa "..." R. P. w [...] na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego postanawia: odrzucić skargę. R. P. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą: Firma Transportowo - Handlowa "..." R. P. w [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] wskazując, że jest ona wadliwa i dlatego powinna być uchylona. W odpowiedzi na skargę Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wniósł o jej odrzucenie wskazując, że została ona wniesiona przed wyczerpaniem środków zaskarżenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na R. P., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "...", ul. K., [...], karę pieniężną w wysokości 3.500,00 zł za stwierdzone w toku kontroli w siedzibie przedsiębiorstwa naruszenia. Strona pismem z dnia 27 lutego 2014 r. wniosła odwołanie od ww. decyzji, które wraz z aktami sprawy przekazano organowi II instancji, tj. Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego pismem z dnia 5 marca 2014 r. Do dnia sporządzenia niniejszej odpowiedzi na skargę do Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego nie wpłynęło rozstrzygnięcie w sprawie. Pismem z dnia 28 marca 2014 r. strona wniosła skargę na decyzję z dnia [...], która została przekazana do organu odwoławczego. W dniu 25 kwietnia 2014 r. organ odwoławczy zwrócił ww. skargę, celem przekazania jej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wskazując, że pomimo braku wyczerpania środków zaskarżenia i toczacego się postępowania odwołaczego, zgodnie z żądaniem strony jej skargę należy przekazać do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. Art. 52. § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z kolei stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w punktach 1 – 5 art. 58 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Jak wynika z treści odpowiedzi na skargę załączników dołączonych do niej oraz z treści samej skargi, R. P. wprawdzie złożył w dniu [...] odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...] do organu II instancji tj. Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie, ale następnie nie czekając na rozstrzygnięcie organu odwoławczego wniósł skargę na decyzję z dnia [...] za pośrednictwem Inspektora Transportu Drogowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. W związku z powyższym stwierdzić należy, że samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. tj. wyczerpaniem środków zaskarżenia. O spełnieniu tego warunku można bowiem mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez organ. Brak wyczerpania środków zaskarżenia ma miejsce również w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia przysługującego w postępowaniu administracyjnym, ale przed jego rozpoznaniem przez właściwy organ (tak postanowienie WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2004 r. I SA 2813/03, LEX nr 708706), Z uwagi na powyższe skarga jako niedopuszczalna musiała ulec odrzuceniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.