II SA/Ke 386/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian,, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 września 2008r. sprawy ze skargi H.K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa po rozpatrzeniu odwołania H.K. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] Nr [...] o odmowie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów na rok 2006 z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe decyzje wydane zostały w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z dnia 10 maja 2006 r. H. K. wystąpił do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2006. We wniosku zadeklarował czternaście działek rolnych oznaczonych literami od A do M o łącznej powierzchni 12,21 ha, położonych na czternastu działkach ewidencyjnych w obrębach: W. M., S., gmina S.-N., C. Przeprowadzona na miejscu w gospodarstwie rolnym H.K. kontrola w dniu 11 sierpnia 2006r. wykazała rozbieżności pomiędzy deklarowaną a stwierdzoną powierzchnią użytków rolnych i tak: - na działce rolnej oznaczonej literą B (łąka trwała) zadeklarowano powierzchnię 2,57 ha, stwierdzono powierzchnię 1,55ha, - na działce rolnej oznaczonej literą C (pastwisko trwałe) zadeklarowano powierzchnię 0,14 ha, stwierdzono powierzchnię 0,10ha, - na działce rolnej oznaczonej literą F (pastwisko trwałe) zadeklarowano powierzchnię 0,40 ha, stwierdzono powierzchnię 0,28ha, - na działce rolnej oznaczonej literą G (pastwisko trwałe) zadeklarowano powierzchnię 0,20ha, stwierdzono powierzchnię 0,16ha, - na działce rolnej oznaczonej literą M (łąka trwała) zadeklarowano powierzchnię 3ha, stwierdzono powierzchnię 2,30 ha. Ponadto kontrolerzy na działkach rolnych oznaczonych literami: "A,D,E,J i Ł" nie stwierdzili prowadzenia działalności rolniczej. Ogółem do przyznania płatności zakwalifikowano działki rolne oznaczone literami B, C, F, G, M ale tylko w zakresie powierzchni upraw stwierdzonych podczas kontroli w gospodarstwie. Odnośnie działki oznaczonej literą H organ uznał, że stwierdzona przez inspektorów terenowych uprawa należy do tej samej grupy płatności wobec czego w tej części przyjęto deklarację producenta jako prawidłową. Organ odwoławczy wskazał, że sprawa z wniosku H.K. o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych była wcześniej przedmiotem dwukrotnego rozstrzygania przez organ odwoławczy, albowiem decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia[...] Nr [...] odmawiająca przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za rok 2006 wraz z sankcjami została przez organ odwoławczy uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. W toku ponownego rozpoznania wniosku został dopuszczony dowód z protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu [...] w gospodarstwie rolnym H.K. i następnie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] Nr [...]ponownie odmówił wnioskodawcy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za rok 2006 wraz z sankcjami. Na skutek odwołania H.K. również decyzja z dnia [...] została uchylona przez organ II instancji i sprawa przekazana do ponownego rozpoznania bowiem organ I instancji nie wyjaśnił kto jest faktycznym użytkownikiem objętych wnioskiem działek ewidencyjnych o numerach: 36/1, 38, 39, 40. Organ I instancji w oparciu o wyjaśnienia wnioskodawcy złożone w dniu 20 marca 2008r. ustalił, że faktycznym użytkownikiem tych działek jest H. K., a jego syn jedynie pomaga w ich uprawie i w tych okolicznościach wydał decyzję z dnia[...]. Od tej decyzji odwołał się H. K. kwestionując wyniki kontroli, która jego zdaniem została "ustawiona" tak, aby go ukarać. Organ odwoławczy po przedstawieniu przebiegu postępowania administracyjnego w sprawie za prawidłowe uznał ustalenia organu I instancji dokonane w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, że faktyczna powierzchnia działek rolnych deklarowanych przez stronę we wniosku wynosiła w 2006r. 5,42 ha. Różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną wynosiła 6,79 ha co stanowi 125,28 % powierzchni zatwierdzonej i dlatego też skutkuje odmową przyznania płatności bezpośrednich za rok 2006 i nałożeniem sankcji. Za nieuzasadnione organ uznał żądanie przeprowadzenia kolejnych kontroli z uwagi na fakt, że ich wyniki mogłyby znacznie odbiegać od stanu stwierdzonego w 2006r. Organ przytoczył treść art. 53 ust 1 aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( Dz.U. Nr 35, poz. 217 ze zm.) – mylnie wskazując jej nazwę tj. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i płatności cukrowej i stwierdził, że zgodnie z tym przepisem, do postępowań w sprawach przyznania płatności lub płatności cukrowej, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Z tego względu w niniejszym postępowaniu mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. 2004r., Nr 6, poz. 40, ze zm.), wraz z wydanymi na jej podstawie aktami wykonawczymi oraz przepisy unijne. Podstawę naliczenia sankcji z tytułu Jednolitej Płatności Obszarowej (JPO) stanowił art. 138 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r., zgodnie z którym różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnia stwierdzoną przekraczająca 50% powierzchni stwierdzonej skutkuje nie przyznaniem rolnikowi pomocy za dany rok, a nadto nałożeniem sankcji na kolejne trzy lata kalendarzowe stosownie do zasad określonych tych przepisem. Zdaniem organu, różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosząca 6,79ha (12,21ha–5,42ha) tj. 125,28% powierzchni zatwierdzonej oznacza podstawę do odmowy przyznania wnioskodawcy płatności za rok 2006 i jednocześnie nałożenia sankcji w wysokości 1875,94zł, przyjmując stawkę jednolitej płatności obszarowej w kwocie 276,28zł (6,79ha x 276,28zł). W odniesieniu do Uzupełniającej Płatności Obszarowej (UOP) podstawę orzekania stanowił art. 51 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. stosownie do którego, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do uzupełniającej płatności obszarowej a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50% powierzchni stwierdzonej, za dany rok nie przysługuje żadna pomoc. Kwota nałożonych sankcji jest odejmowana z płatności, do których producent rolny byłby uprawniony w okresie trzech lat kalendarzowych. W ocenie organu odwoławczego, skoro różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną wynosiła 6,79 ha tj. 125,28 % skutkuje to odmową przyznania płatności na rok 2006 i nałożeniem sankcji w wysokości 2128,33zł (przyjmując stawkę jednolitej płatności obszarowej w kwocie 313,45zł (6,79ha x 313,45zł). Organ odwoławczy podkreślił, że kontrole miejscowe w gospodarstwie rolnym H.K. zostały przeprowadzone w zgodzie z art. 23, 25, 30 ust 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. Decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] H. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. W skardze zarzucił organom oparcie rozstrzygnięcia na podstawie wyników kontroli, przeprowadzonej bez jego udziału i w nieprawidłowym składzie. Skarżący, kwestionował okoliczność skontrolowania przez komisję w dniu 18 października 2007r. wszystkich działek objętych wnioskiem, dlatego domagał się przeprowadzenia rekontroli tych działek. Ponadto podważał, zasadność uwzględnienia przez organy dowodu w formie dokumentacji fotograficznej przedstawiającej poszczególne działki skoro w jego ocenie mogą przedstawiać inne działki niż te które zgłosił do dopłaty za 2006r. Zdaniem skarżącego pozbawienie dopłat unijnych producentów w istocie ma na celu zniechęcenie rolników do prowadzenia gospodarstw rolnych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Odnosząc się do zarzutów organ wskazał, że tryb przeprowadzenia kontroli był zgodny z art. 6 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r Organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie sankcje nie miały by zastosowania gdyby rolnik na zasadach określonych w art. 68 ust 2 rozporządzenia nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. poinformował agencję, że złożony wniosek jest nieprawidłowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Słuszne jest stanowisko organu, że w rozpoznawanej sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz.U. z 2004r. Nr 6, poz. 40 ze zm.- zwanej dalej jako ustawa), albowiem wniosek o przyznanie płatności skarżący złożył w dniu 10 maja 2006r. i do dnia wejścia w życie przepisów nowej ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. Nr 35, poz. 217 ze zm.), sprawa nie została zakończona decyzją ostateczną. Przepis art. 2 ust. 1 ustawy określa, iż płatności bezpośrednie do gruntów rolnych przysługują osobie fizycznej, zwanej "producentem rolnym", utrzymującej grunty rolne w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Warunkiem przyznania płatności obejmujących jednolitą płatność obszarową oraz płatności uzupełniające do powierzchni uprawy jest posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami, przy czym za działkę rolną uważa się zwarty obszar gruntu rolnego, na którym prowadzona jest jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1ha, wchodzący w skład gospodarstwa rolnego (ust. 2 art. 2 ustawy). Z treści powołanego przepisu wynika zatem, że warunkiem koniecznym do uzyskania płatności jest faktyczne użytkowanie gruntów, utrzymywanych w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. W rozpoznawanej sprawie spór sprowadza się do oceny czy organy prawidłowo ustaliły powierzchnię użytków rolnych uprawniającą do uzyskania płatności. Skarżący we wniosku zadeklarował działki o łącznej powierzchni upraw 12,21ha, natomiast organy za podstawę obliczenia przyjęły obszar 5,42ha w oparciu o wyniki przeprowadzonej w dniu [...] kontroli na miejscu w gospodarstwie rolnym producenta rolnego. Należy stwierdzić, iż stosownie do dyspozycji art. 23 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 141 z dnia 30 kwietnia 2004 r.) organy są uprawnione do przeprowadzania kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu celem skutecznego zweryfikowania zgodności z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzegania wymogów i norm istotnych dla wzajemnej zgodności. Kontrole na miejscu mogą być zapowiadane, jeżeli nie zagraża to celowi kontroli (art. 23a ust. 1 cyt. rozp.), natomiast art. 25 stanowi, że są przeprowadzane bez uprzedzenia. Z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. wynika, że Prezes Agencji może powierzyć przeprowadzenie kontroli w zakresie spełnienia przez producentów rolnych warunków do przyznania płatności innym jednostkom organizacyjnym dysponującym odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi określonymi na podstawie ust. 10 pkt 2. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa podpisała umowę na wykonywanie kontroli z O. P. G.-K. "A" w , którego inspektorzy w dniu [...]dokonali kontroli w gospodarstwie rolnym skarżącego. Z czynności kontrolnych został sporządzony protokół. Materiał dokumentacyjny obejmuje poza protokołem szkice gruntów objętych wnioskiem z dnia 26 maja 2006r. jak również umieszczone na płycie CD dane z pomiarów wykonanych za pomocą odbiornika GPS i tachimetru elektronicznego, które to urządzenia pozwalają na pomiar m.inn. elips, okręgów, łuków bez konieczności dzielenia na proste figury geometryczne. Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd uznał, iż jest on wiarygodny i stanowi wystarczającą podstawę ustalenia powierzchni faktycznie użytkowanej przez rolnika. Wbrew twierdzeniom skarżącego wykonane przez kontrolujących fotografie terenu mają moc dowodów w sprawie, albowiem przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie definiują pojęcia środka dowodowego zaś art. 76 § 1 kpa stanowi, iż jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W tym miejscu należy zaznaczyć, że skarżący nie twierdzi, iż wykonane przez kontrolerów fotografie nie obrazują części działek objętych wnioskiem, a jedynie uważa, że można fotografować tereny bardzo podobne. Podniesione zarzuty w zakresie nieprawidłowości przeprowadzonej na miejscu kontroli są bezzasadne. W dacie kontroli nie istniał wymóg powiadomienia wnioskodawcy o jej przeprowadzeniu, bowiem zgodnie z treścią art. 25 ust 1 rozporządzenia Komisji z dnia 21 kwietnia 2004r. nr 796/2004 kontrole na miejscu mogą być zapowiadane, natomiast art. 25 stanowił podstawę do ich przeprowadzenia nawet bez uprzedzenia. Z treści protokołu wynika, że został podpisany przez uczestniczącego w kontroli H.K., który nie wniósł do niego żadnych uwag i zastrzeżeń co do prawidłowości przeprowadzonych czynności kontrolnych i ustaleń co do powierzchni działek rolnych, zaś jego późniejsze wątpliwości były przedmiotem udzielonej przez organ odpowiedzi w piśmie z dnia[...].. W zakresie kwestionowanej przez skarżącego prawidłowości kontroli na miejscu z dnia [...]wskazać należy, iż w tym przypadku protokół nie odnosił się do stanu faktycznego na gruntach wnioskodawcy z roku 2006, lecz dotyczył innej sprawy tj. z wniosku H.K. o przyznanie płatności do gruntów rolnych oraz ONW na 2007r. W tej sytuacji organy zasadnie przyjęły, że wynik kontroli z [...] w zakresie w jakim potwierdza, że stan gruntów nie uległ zmianie stanowi dodatkowy argument przemawiający za prawidłowością ustaleń kontroli z dnia[...]. Oczywistym jest, że przeprowadzenie dodatkowych późniejszych kontroli w ramach zgłaszanej przez skarżącego rekontroli byłoby niecelowe bowiem jak słusznie podniósł organ mogłoby nie zweryfikować treści wniosku z 2006r. z uwagi na ewentualne zmiany w zagospodarowaniu działek. Za uprawnione należy zatem uznać stanowisko organu II instancji wskazujące powody dla których oparł się na protokole z kontroli z dnia [...]oraz dokumentacji w postaci zdjęć fotograficznych oraz szkiców gruntów rolnych uznając powyższe dowody za wiarygodne i oddające rzeczywisty stan zagospodarowania działek objętych wnioskiem. Dokonana w tym zakresie przez organ ocena znaczenia i wartości dowodów nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 kpa. W ocenie Sądu podważanie kwalifikacji kontrolujących oraz wyników kontroli stanowi o swoistej linii obrony, którą zastosował skarżący w celu uzyskania świadczeń oraz uniknięcia odpowiedzialności za nieprzestrzeganie wymogów na jakich udziela się producentom rolnym płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Zgodnie z treścią art. 138 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Urz. WE Nr L 345 z dnia 20 listopada 2004, str. 1 z późn. zm.) z wyjątkiem przypadków siły wyższej bądź okoliczności nadzwyczajnych zgodnie z definicją zawartą w art. 72 rozporządzenia (WE) nr 796/2004, jeżeli w wyniku kontroli administracyjnej bądź kontroli na miejscu wykryte zostanie, iż ustalona różnica między zadeklarowanym a stwierdzonym obszarem w rozumieniu art. 2 punkt 22 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 przekracza 3 %, lecz nie więcej niż 30 % stwierdzonego obszaru, to kwota, jaka ma być przyznana w ramach programu płatności za jeden obszar, jest pomniejszana w przedmiotowym roku o dwukrotną wykrytą różnicę. Jeżeli ta różnica przekracza 30 % stwierdzonego obszaru, za przedmiotowy rok nie przyznaje się żadnej pomocy. Jeżeli ta różnica przekracza 50 %, rolnik jest wykluczany ponownie z przywileju uzyskania premii do kwoty, która odpowiada różnicy między obszarem zadeklarowanym a stwierdzonym. Taka kwota jest odejmowana z wypłat pomocy, do której rolnik jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w ciągu trzech lat kalendarzowych po upływie roku kalendarzowego, w którym wykryto tę różnicę. Stosownie zaś do treści art. 51 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. w sytuacji, gdy dla całkowitego zatwierdzonego obszaru objętego pojedynczym wnioskiem, z wyjątkiem skrobiowych odmian ziemniaka i ich nasion zgodnie z odpowiednio art. 93 i 99 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, obszar zadeklarowany przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 50 ust. 3 do 5 niniejszego rozporządzenia o więcej niż 30%, pomoc, do której rolnik byłby uprawniony zgodnie z art. 50 ust. 3 do 5 niniejszego rozporządzenia nie zostanie przyznana na dany rok kalendarzowy w ramach tych programów pomocowych. Jeśli różnica ta przekracza 50%, rolnik będzie również wyłączony z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym zgodnie z art. 50 ust. 3 do 5. Kwota ta podlega kompensacji dopłatami w ramach jakichkolwiek programów pomocowych, o których mowa w tytułach III i IV rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, do których dany rolnik jest uprawniony w kontekście wniosków złożonych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym wykrycia różnicy. Jeśli dopłaty nie pozwalają na pełną kompensatę tej kwoty, pozostałe saldo zostaje anulowane. Interpretacja powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że producent rolny w związku z ustalonymi nieprawidłowościami nie tylko wyłączony zostaje z przyznania płatności za dany rok, ale nałożona na niego zostaje sankcja w postaci wyłączenia z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym. Wyliczona kwota podlega kompensacji dopłatami w ramach jakichkolwiek programów pomocowych, do których dany rolnik jest uprawniony w kontekście wniosków złożonych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym wykrycia różnicy. Jeśli dopłaty nie pozwalają na pełną kompensatę tej kwoty, pozostałe saldo zostaje anulowane. Powyższe rozważania na gruncie konkretnej sprawy oznaczają, że ustalony w sprawie stan faktyczny w pełni uzasadniał zastosowanie wobec producenta rolnego sankcji przewidzianych w powołanych wyżej przepisach, przy czym zarówno w przypadku przyznania jednolitej płatności obszarowej jak i płatności uzupełniających do powierzchni uprawy mamy do czynienia z sytuacją, w której różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50%. Uwzględniając stawki opłat (odpowiednio: 276,28zł i 313,45zł) stwierdzić należy, że organy prawidłowo obliczyły wysokość sankcji w ciągu następnych trzech lat kalendarzowych. Reasumując, organy rozpatrując sprawę nie naruszyły przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podjęły niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpująco rozpatrzyły materiał dowodowy jakim dysponowały w sprawie, zgodnie z art. 7, 77 kodeksu postępowania administracyjnego, zaś przesłanki jakimi kierowały się przy rozstrzygnięciu wskazały w uzasadnieniu decyzji. Mając powyższe na względzie, uznając skargę za nieuzasadnioną Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.