II SA/Ke 387/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach Małgorzata Długońska po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. i D. K. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi A. K. i D. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego postanawia: oddalić wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. A. K. i D.K. złożyli formularz PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z ich skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego. W złożonym formularzu wnioskodawcy podali, że prowadzą gospodarstwo domowe wspólnie z osiemnastoletnią córką i trojgiem małoletnich dzieci uczęszczających do szkół. Cała rodzina utrzymuje się z renty chorobowej skarżącego w wysokości 827,53 zł i wynagrodzenia za pracę jego żony w wysokości 2525,73 zł netto miesięcznie. Skarżący nie wykazali żadnego majątku oprócz domu 180 m² o wartości 4500.000 zł i samochodu marki [...]z 2004 r. o wartości 8000 zł. Wnioskodawcy podali stałe miesięczne wydatki: opłaty za media -1000 zł, zakup leków -150 zł, zakup żywności – 1200 zł, zakup odzieży obuwia – 200zł, zakup książek i literatury naukowej – 200 zł. Ponadto wydają 3000 zł rocznie na zakup opału na zimę. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Za każdym razem na wnioskodawcy ciąży jednak obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez stronę dochodzącą swych roszczeń przed sądem. Na wstępie podnieść należy, że zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy należy rozpatrywać z jednej strony z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś strony z uwzględnieniem jej możliwości finansowych. Skarżący domagają się zwolnienia od kosztów sądowych. Do wymaganych na obecnym etapie postępowania opłat sądowych należy zaliczyć wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości 100 zł. Pozostałe ewentualne opłaty sądowe również nie przekroczą każdorazowo kwoty 100 zł. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazali w sposób przekonujący, że nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny Wnioskodawcy osiągają stałe dochody z wynagrodzenia za pracę i renty, co umożliwia planowanie wydatków. Po odjęciu stałych zadeklarowanych miesięcznych wydatków do dyspozycji skarżących pozostaje kwota około 350 zł, a więc kilkukrotnie wyższa od wymaganej obecnie kwoty wpisu od skargi. Ponadto należy zauważyć, że skarżący mają możliwość zwiększenia od 1 kwietnia 2016 r dochodu swojej rodziny w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci -Dz.U. z 2016 r. poz. 195 ( Rządowy Program 500 +). Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.