II SA/Ke 387/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Asesor WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2017 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania za przejęcie prawa własności nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz [...] solidarnie kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych oraz po 17 (siedemnaście) złotych na rzecz każdego ze skarżących tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewoda decyzją z [...], po rozpatrzeniu odwołania [...], od decyzji Starosty z [...], orzekającej o odmowie ustalenia i wypłaty odszkodowania na rzecz wnioskodawców za nieruchomość położoną w S., oznaczoną w dacie wywłaszczenia jako działki nr: [...] o łącznej powierzchni 0,3474 ha, stanowiącą wówczas własność A. K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 9a i art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm.) dalej "ugn", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Wojewoda podał, że [...] zwrócili się do Starosty o ustalenie i wypłatę odszkodowania na podstawie m.in. art. 129 ust. 5 pkt 3 ugn, za nieruchomość oznaczoną w dacie wywłaszczenia jako działki nr [...] i nr [...], przejętą na własność Państwa zarządzeniem Nr [...] Naczelnika Gminy z dnia [...], stanowiącą w dacie przejęcia własność A. K., która zmarła [...]. Starosta Buski po wszczęciu postępowania podjął szereg działań, celem odszukania decyzji, bądź innych dokumentów ustalających odszkodowanie za przejętą nieruchomość. W tym celu zwrócił się do Nadwiślańskiego Banku Spółdzielczego w [...]oraz do Banku Spółdzielczego w Busku-Zdroju o odszukanie i przesłanie kopii dokumentów lub innych dowodów potwierdzających dokonanie wypłaty odszkodowania na rzecz A. K. za przejętą przez Państwo nieruchomość. Obydwie instytucje odpowiedziały, że nie posiadają w zasobach archiwalnych dokumentów potwierdzających dokonanie takiej wypłaty, z uwagi na znaczny upływ czasu od daty dokonania czynności. Z treści pism bankowych wynikało, że okres przechowywania dokumentów i dowodów księgowych w banku wynosi 5 lat. Z kolei Urząd Gminy w [...]poinformował organ, że brak jest w zasobach archiwalnych urzędu zarówno decyzji odszkodowawczej, jak też dokumentów księgowych dotyczących wypłaty odszkodowania na rzecz A. K. ponieważ okres ich przechowywania upłynął. Ponadto Starosta Buski ustalił, że z nadesłanych przez sąd aktów notarialnych dotyczących nabycia działek wydzielonych z nieruchomości A. K. wynika, że ich sprzedaż następowała na podstawie przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o terenach budowlanych na obszarach wsi (Dz.U.1969.27.216) oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 22 maja 1973 r. w sprawie odszkodowania za przejęte na własność Państwa tereny budowlane oraz zbywania działek budowlanych na obszarach wsi (Dz.U. 1973.20.117), z czego również należy wywodzić, że na cenę nabycia, zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami, musiały składać się wyżej opisane składniki, w tym odszkodowanie wypłacone właścicielowi gruntu. Dodatkowo Starosta udzielił wyjaśnień i załączył dokumenty świadczące o tym, że prowadząc inne postępowania w sprawie odszkodowań za przejęte zarządzeniem Naczelnika Gminy w [...] z [...]nieruchomości, poszukiwał w Archiwum Państwowym w Kielcach we własnym zakresie, jak też zwracał się do Archiwum o poszukiwanie dokumentów dotyczących odszkodowań za nieruchomości przejęte ww. zarządzeniem. Jednakże wobec tego, że nie odnaleziono żadnych dokumentów dotyczących tego zarządzenia uznano, że brak jest również decyzji dotyczącej sprawy odszkodowania dla A. K. Dalej Wojewoda podał, że zarządzeniem Naczelnika Gminy w [...] z [...] w sprawie ustalenia granic terenów budowlanych podlegających przejęciu na własność Państwa, położonych w miejscowości Solec-Zdrój oraz stawki odszkodowania za grunty objęte tymi granicami, przejęto na własność Państwa m.in. nieruchomość oznaczoną jako działki nr [...] i nr [...]. W § 4 zarządzenia zapisano, że za przejęte grunty ustala się stawkę odszkodowania w wysokości 12 zł za 1 m2. Podstawą prawną wydania tego zarządzenia był art. 8 ust. 3 i art. 9 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o terenach budowlanych na obszarach wsi (Dz.U.1969.27.216 ze zm.), oraz art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 28 maja 1975 r. o dwustopniowym podziale administracyjnym Państwa oraz o zmianie ustawy o radach narodowych (Dz.U. 1975.16.91 ze zm.). Stosownie natomiast do art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r., za grunty przejęte na własność Państwa odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad określonych w przepisach ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94) z uwzględnieniem postanowień niniejszej ustawy. Zdaniem Wojewody słusznie organ I instancji przyjął, że treść obowiązujących wówczas przepisów nie pozostawia wątpliwości, że zbycie wywłaszczonych nieruchomości pozostawało w bezpośrednim związku z koniecznością wcześniejszego ustalenia i wypłacenia odszkodowania dawnemu właścicielowi. Taki sposób ustalenia ceny sprzedaży działek budowlanych był obowiązujący również dla terenów nabywanych w trybie innych przepisów, niż wymienione w § 1, co potwierdza § 3 pkt 2 rozporządzenia. Dodał, że w każdym przypadku cena obligatoryjnie musiała zawierać dwa składniki: wypłacone właścicielowi odszkodowanie i koszty przygotowania do zabudowy. Dalej organ podał, że jakkolwiek organowi I instancji udało się odnaleźć jedynie trzy akty notarialne zbycia działek budowlanych: z wykazem szacunkowo-obrachunkowym podpisanym 31 marca 1981 r., z wykazem szacunkowo-obrachunkowym podpisanym 8 lutego 1980 r., oraz z wykazem szacunkowo-obrachunkowym podpisanym 27 stycznia 1981 r.; to dają one podstawę do tego by przyjąć, że odszkodowanie było wypłacone, a wskazana w nich wysokość odszkodowania wynikała z przemnożenia powierzchni przez ustaloną w zarządzeniu stawkę odszkodowania. Podkreślił, że wskazana wysokość wypłaconego odszkodowania nie była związana z jedną konkretną osobą byłego właściciela, gdyż na zbywaną działkę (np. nr [...]), składały się części nieruchomości różnych właścicieli. Stąd też wniosek, że odszkodowanie musiało być wypłacone wcześniej, zanim nieruchomości uległy podziałowi i utworzono z nich działki budowlane, gdyż trudno sobie wyobrazić, by poprzedni właściciel miał otrzymać odszkodowanie dopiero za udział jego gruntu w danej działce budowlanej. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia przez Starostę art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 7 kpa i art. 80 kpa, organ odwoławczy wskazał, że ustalenie faktu wypłaty odszkodowania, nie oparł Starosta jedynie na przepisach prawa, lecz również na dokumentach, które zawierały dane do sporządzenia aktów notarialnych i które są dołączone do oryginałów aktów notarialnych przechowywanych w Sądzie Rejonowym w Wydziale Ksiąg Wieczystych w Busku- Zdroju. Organ II instancji zgodził się z twierdzeniem pełnomocnika, że podstawą do ustalenia odszkodowania w drodze decyzji administracyjnej były przepisy ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Jednakże wskazał, że fakt nieodnalezienia decyzji, nie oznacza, że odszkodowanie nie mogło zostać ustalone i wypłacone. Na przyjęcie takiego stanowiska pozwala zarówno obligatoryjny obowiązek wliczenia do ceny zbycia wypłaconego odszkodowania, jak i zapisy w wykazach szacunkowo-obrachunkowych dotyczące odszkodowania wypłaconego poprzedniemu właścicielowi, a także wysokość tego odszkodowania będąca wynikiem przemnożenia powierzchni działki budowlanej przez 12 zł. Zatem, bez względu na to, czy odszkodowanie zostało ustalone w formie decyzji, której nie udało się odnaleźć, czy też zostało ustalone w inny sposób, to istniejące dowody wskazują na to, że odszkodowanie zostało wypłacone. Natomiast 5-letni okres przechowywania dowodów wypłaty, nie pozwala na bezpośrednie zweryfikowanie tych ustaleń, stąd konieczność ich oparcia na dowodach pośrednich. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, [...], domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji zarzucili naruszenie: art. 77 kpa i art. 80 kpa poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i wydanie rozstrzygnięcia sprzecznego ze zgromadzonym materiałem dowodowym, co miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz art. 129 ust. 5 pkt 3 ugn poprzez jego niezastosowanie, co również miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu autor skargi zarzucił, że w trakcie postępowania nie udało się odnaleźć choćby jednego dokumentu potwierdzającego, że Naczelnik Gminy, jako organ właściwy do ustalenia odszkodowania, prowadził postępowanie w tym zakresie. Takimi dowodami z pewnością nie są wykazy obrachunkowo-szacunkowe dotyczące innych nieruchomości i innych osób niż A. K. Wniosek o ustalenie i wypłatę odszkodowania dotyczył bowiem tylko i wyłącznie odszkodowania za nieruchomość oznaczoną w dacie wywłaszczenia jako działki nr [...] i [...], stanowiącą przed przejęciem własność A. K. a nie innych osób, których nieruchomości przejęto na rzecz Państwa zarządzeniem z [...] w sprawie ustalenia granic terenów budowlanych podlegających przejęciu na własność Państwa, położonych w miejscowości Solec-Zdrój oraz stawki odszkodowania za grunty objęte tymi granicami. Ustalenie i wypłata odszkodowania na rzecz innych podmiotów w żaden sposób nie potwierdza, że tak samo było w niniejszym przypadku. Ponadto należy zauważyć, że wykazy szacunkowo- obrachunkowe były sporządzane do innych celów, niż ustalenie odszkodowania na rzecz byłych właścicieli. Były one przygotowywane już po dacie przejęcia, do celów sprzedaży przejętych wcześniej nieruchomości. Tak więc nawet gdyby odnaleziono szacunek dotyczący nieruchomości objętej niniejszym postępowaniem, to w żaden sposób nie potwierdziłby on, że wcześniej została wydana decyzja o ustaleniu i wypłacie odszkodowania, a jedynie, że organ oszacował wartość nieruchomości w stanie przed przystosowaniem działek do zabudowy. Skarżący podali, że nie kwestionują obowiązujących wówczas przepisów, ale właśnie na ich podstawie żądają obecnie ustalenia i wypłaty odszkodowania, czego właściwy organ nie zrobił w 1977 r. Zdaniem wnoszącego skargę organ II instancji w swojej argumentacji całkowicie przekroczył zasadę swobodnej oceny dowodów, jak też reguły logicznego rozumowania, gdyż z faktu nieodnalezienia jakichkolwiek dowodów potwierdzających wydanie decyzji o ustaleniu odszkodowania wyprowadza wniosek, że być może taka decyzja została wydana lub ustalono odszkodowanie w inny sposób, podczas gdy takiego wniosku nie można wywieść z żadnego z dowodów przywołanych w uzasadnieniu decyzji. Wojewoda zupełnie zignorował twierdzenia zawarte we wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania i nie odniósł się do nich w uzasadnieniu decyzji. W ocenie skarżących przeprowadzone postępowania administracyjne przed organami obu instancji potwierdza w pełni ich stanowisko co do niedopełnienia przez Naczelnika Gminy w [...] obowiązku ustalenia i wypłaty na rzecz A. K. odszkodowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zakwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Spór w niniejszej sprawie dotyczył kwestii, czy dochodzone obecnie odszkodowanie za nieruchomość położoną w [...]oznaczoną jako działki o numerach [...], [...], o łącznej powierzchni 0, 3474 ha, przejętą na podstawie zarządzenia Nr [...] Naczelnika Gminy w [...] z dnia [...] w sprawie ustalenia granic terenów budowlanych podlegających przejęciu na własność Państwa, położonych w miejscowości Solec-Zdrój oraz stawki odszkodowania za grunty objęte tymi granicami – zostało ustalone i wypłacone poprzednim właścicielom. Przekonanie organów obu instancji co do faktu wypłacenia odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości (ściślej: przejęte z mocy prawa na własność Państwa), oparte było głównie na treści przepisów prawa, a w szczególności rozporządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 22 maja 1973 r. w sprawie odszkodowania za przejęte na własność Państwa tereny budowlane oraz zbywania działek budowlanych na obszarach wsi, Dz. U. 1973.20.117). Zgodnie z przepisami tego rozporządzenia, podmioty zawierające umowy sprzedaży z osobami działającymi wówczas w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa, których przedmiotem były działki objęte niniejszym postępowaniem, w cenie ich nabycia płaciły odszkodowanie wypłacone właścicielowi gruntów i koszty przystosowania działek do zabudowy. Potwierdzeniem respektowania takich zasad była w ocenie organów, treść trzech odnalezionych aktów notarialnych dotyczących nabycia działek wydzielonych z nieruchomości A. K. wraz z wykazami szacunkowo – obrachunkowymi, gdzie w części I "Wykaz szacunkowy" określana była wartość działki budowlanej, koszty przystosowania, koszt rekultywacji oraz wysokość odszkodowania wypłaconego poprzedniemu właścicielowi. To wypłacone odszkodowanie stanowiło więc, obok kosztów przystosowania działki do zabudowy, wymagany przez obowiązujące wówczas przepisy substrat ceny działki przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe. Oceniając takie rozumowanie oraz dowody, na podstawie których zostało podjęte należy zauważyć, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie może ono być wystarczające dla przyjęcia, że odszkodowanie za działki składające się na nieruchomość przejętą na rzecz Państwa zarządzeniem Nr [...] Naczelnika Gminy w [...] z dnia [...]zostało wypłacone poprzedniej właścicielce, czy choćby, że zostało ono ustalone. Analiza dołączonych do akt sprawy dokumentów wskazuje bowiem, że odnośnie działek objętych niniejszym postępowaniem, tj. działek oznaczonych numerami [...]o pow. 3324 m² i [...] o pow. 150 m², brak jest jakiejkolwiek dokumentacji dotyczącej ich sprzedaży. Twierdzenia organów obu instancji co do tego, że działki położone w [...]oznaczone numerami [...] i [...], figurujące w dołączonych do akt sprawy wykazach szacunkowych oraz w powiązanych z nimi aktach notarialnych sprzedaży tych działek przez Skarb Państwa na rzecz osób fizycznych, były wydzielane z nieruchomości należącej do A. K. oznaczonej numerem [...] i [...], nie znajduje wystarczającego potwierdzenia w aktach sprawy. Należy bowiem zauważyć, że brak jest w nich mapy synchronizacyjnej czy też innego opracowania geodezyjnego sporządzonego, czy też potwierdzonego przez uprawnionego geodetę, które by identyfikowało w dostateczny sposób ostatnio wymienione działki z działkami z wykazów szacunkowych. Nie ma więc w sprawie wystarczających podstaw faktycznych do wnioskowania, że odszkodowanie za ich przejęcie przez Państwo zostało poprzedniemu właścicielom wypłacone. Przyjmując jednak nawet hipotetycznie, że dołączone do akt sprawy wykazy szacunkowo-obrachunkowe działek nr [...] i [...], rzeczywiście dotyczą nieruchomości objętej wnioskiem o odszkodowanie, należy zauważyć, że samo zamieszczenie we wspomnianych wykazach, w kolumnie o nazwie "Rodzaj gruntów" sformułowania "Odszkodowanie wypłacone poprzedniemu właścicielowi" (względnie sformułowania znaczeniowo zbliżonego), a w kolumnie oznaczonej "Wartość w złotych" podanie kwoty - nie jest wystarczającym dowodem wypłaty spornego odszkodowania. Uwzględniając to, że wspomniane dokumenty dotyczą innych działek i innych osób niż objętych niniejszym postępowaniem, należy zauważyć, ze sformułowanie przytoczonych zapisów może sugerować, że zostały one zamieszczone w celu skalkulowania ceny sprzedaży wywłaszczonych działek, bez związku z faktem rzeczywistego wypłacenia bądź nie wypłacenia odszkodowania poprzednim właścicielom. Warto też zwrócić uwagę na fakt, że mimo określenia w § 4 zarządzenia Nr [...] Naczelnika Gminy w [...] z dnia [...]stawki odszkodowania za grunty przejęte na własność Państwa w wysokości 12 zł za 1 m², kwota mająca stanowić odszkodowanie wypłacone poprzedniemu właścicielowi za działkę nr [...] figurująca w dołączonym do akt wykazie szacunkowo-obrachunkowym dotyczącym tej działki (k. 65 odwrót akt organu I instancji), nie odpowiada tej stawce. Kwestia ta powinna zostać wyjaśniona w toku ponownego postępowania administracyjnego. Wątpliwości budzi też fakt, że ujawnione w sprawie wykazy szacunkowo-obrachunkowe i powiązane z nimi akty notarialne, dotyczą jedynie trzech działek nr [...] i [...] o łącznej powierzchni 2038 m², podczas gdy z zarządzenia Nr [...] Naczelnika Gminy w [...] z dnia [...] wynika, że przedmiotem przejęcia na własność Skarbu Państwa były figurujące jako należące do A. K. dwie działki nr [...] i [...] o łącznej powierzchni 3474 m². Oznacza to, że nawet przyjęte przez organ dowody wypłaty na rzecz poprzedniej właścicielki odszkodowania za przejęte działki, dotyczyły tylko ich części. Co do reszty tych działek nie wskazano jakichkolwiek dowodów. Ubocznie należy też zauważyć, że w kontrolowanym postępowaniu nie doszło do ustalenia, kto był właścicielem przedmiotowej nieruchomości w dacie jej przejęcia przez Państwo, gdyż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a także aktach sprawy brak wystarczających dowodów potwierdzających tytuł własności A. K. do tej nieruchomości. Za taki dowód nie może w szczególności być przyjęta znajdująca się w Rejestrze pomiarowym z 14 października 1977 r. (k. 25 – 27 akt administracyjnych) informacja, o założonym dla nieruchomości figurujących na nazwisko A. K. córki J. - Zbiorze dokumentów nr 804. Istnienie takiego zbioru dokumentów nie jest bowiem równoznaczne z potwierdzeniem jej tytułu własności, gdyż do zbiorów dokumentów prowadzonych w 1977 r. na podstawie uchylonego dekretu z 11 października 1946 r. - przepisy wprowadzające prawo rzeczowe i prawo o księgach wieczystych (Dz. U. Nr 57, poz. 321 ze zm.), składane były nie tylko dokumenty dotyczące prawa własności (por. art. 124 ust. 2 zd. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece – t.j. Dz. U. 2017.1007). Powyższe ustalenie jest o tyle istotne, że zgodnie z art. 24 ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1961 r. nr 18, poz. 94) w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy z 31 stycznia 1961 r. o terenach budowlanych na obszarach wsi (Dz. U. 1969.27.216 ze zm.), jako osobę uprawnioną do otrzymania odszkodowania należy w decyzji wskazać przede wszystkim właściciela nieruchomości. Z zarządzenia Nr [...] Naczelnika Gminy w [...]z dnia [...]nie wynika, że A. K. była właścicielem nieruchomości, za którą odszkodowanie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Brak określenia w tym zarządzeniu, czy wymienione w nim osoby były właścicielami nieruchomości objętych granicami terenów budowlanych przejmowanych na własność Państwa na podstawie art. 8 ustawy z 1961 r., nie jest przy tym niezgodny z obowiązującymi wówczas przepisami, skoro z wspomnianej ustawy wynika, że przejęcie na własność Państwa w trybie przepisów tej ustawy, dotyczyło również gruntów pozostających w samoistnym posiadaniu osób fizycznych (argument z art. 8 ust. 3 ww. ustawy z 1961 r.). Przedstawione wyżej rozważania wskazują, że organy administracji naruszyły przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i 77 § 1 i 80 kpa w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro bowiem nie zostało w sprawie wykazane, czy dochodzone przez spadkobierców A.K. odszkodowanie zostało wypłacone, to odmowa jego ustalenia i wypłacenia jest przedwczesna. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zmianami), uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. Rozpoznając sprawę ponownie Starosta Buski, kierując się wszystkimi przedstawionymi wyżej uwagami wyda stosowne rozstrzygnięcie eliminując dotychczasowe naruszenia prawa. Prowadząc ponownie postępowanie wyjaśniające organ I instancji wykorzysta wszelkie dostępne środki dowodowe przewidziane w art. 75 i następnych kpa, nie wyłączając dowodu z przesłuchania stron, o jakim mowa w art. 86 kpa. Organ uwzględni przy tym, że skoro zarządzenie Naczelnika Gminy w [...] w sprawie ustalenia granic terenów budowlanych podlegających przejęciu na własność Państwa, położonych w miejscowości Solec-Zdrój oraz stawki odszkodowania za grunty objęte tymi granicami, przejęto na własność Państwa, zostało wydane w dniu [...] A. K. zmarła w dniu [...], to ewentualne dalsze poszukiwania dokumentów mających potwierdzić bądź wykluczyć fakt ustalenia i wypłaty tego odszkodowania, powinny uwzględnić okoliczność, że w dacie domniemanej wypłaty ich beneficjentka mogła już nie żyć. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 202 § 2 tej ustawy na koszty te składa się wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł oraz wynagrodzenie adwokata w wysokości 480 zł. Ponieważ każdy ze skarżących musiał uiścić kwotę opłaty od pełnomocnictwa Sąd orzekł o zwrocie tej opłaty w wysokości 17 zł od organu na rzecz każdego ze skarżących. Wynagrodzenie adwokata zostało ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800).