II SA/Ke 388/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek Po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na decyzję Starosty z dnia 2 [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a skargę odrzucić. J. M. w dniu [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Starosty z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej wraz z przyłączami na wymienionych w sentencji rozstrzygnięcia działkach położonych wzdłuż ulicy [...] w K. Starosta w odpowiedzi na skargę z dnia [...] wskazał, że przedmiotowa decyzja jest ostateczna, a skarżący nie wnioskował o wznowienie postępowania ani nie żądał uchylenia lub stwierdzenia nieważności tej decyzji w trybie przewidzianym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- cytowanej dalej jako p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W sprawach dotyczących zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę organem administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji jest starosta, zaś w stosunku do starosty organem wyższego stopnia jest wojewoda (art. 82 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7.07.1994r. - Prawo budowlane Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118). Powyższe oznacza, że w administracyjnym toku instancji od decyzji Starosty działającego jako organ I instancji przysługuje odwołanie do wojewody jako organu II - wyższej instancji. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu powołanego art. 52 § 1 p.p.s.a. należy rozumieć sytuację, w której strona lub uczestnik postępowania na prawach strony określonego postępowania administracyjnego złoży przewidziany prawem środek zaskarżenia od danego aktu lub czynności. W ten sposób zostaje spełniony wymóg wyczerpania środków zaskarżenia i każdy z podmiotów określonych w art. 50 p.p.s.a. (uprawnionych do wniesienia skargi) uzyskuje prawo zaskarżenia do wojewódzkiego sądu administracyjnego rozstrzygnięcia wydanego w skutek złożenia środka zaskarżenia (zob. Woś T., Knysiak-Molczyk H., Romańska M., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005r., s. 238-239). Brak decyzji organu II instancji oraz znaczny upływ czasu od dnia wydania zaskarżonej decyzji pozwalają na stwierdzenie, że decyzja Starosty jest ostateczna. Zgodnie bowiem z zasadą trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego, decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Jak wynika z akt administracyjnych oraz odpowiedzi na skargę Starosty, skarżący nie zwracał się do organu administracji o wzruszenie decyzji ostatecznej w trybach przewidzianych dla tego typu spraw, a zatem z nich nie skorzystał. W takim zaś razie należy uznać, że nieskorzystanie z tych środków jest równoznaczne z niewyczerpaniem środków zaskarżenia o jakim mowa w art. 52. Skoro skarżący wymogu nie zachował, albowiem wniósł skargę na decyzję Starosty wydaną w I instancji, skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.