II SA/Ke 389/05

Sygnatura akt: II SA/Ke 389/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Asesor WSA Sylwester Miziołek, Protokolant: referent stażysta Sergiusz Leydo, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2006 r. sprawy ze skargi J.G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] numer [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienia robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz J.G. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania J. G. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E.B. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego położonego na działce przy ulicy C. w S. wg projektu zamiennego opracowanego przez członków Izby Inżynierów Budownictwa: J.S. oraz A.M. na podstawie art. 138§1 pkt 1 kpa i art.83 ust. 2 prawa budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ ten wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego po przeprowadzeniu na skutek interwencji J. G. postępowania decyzją z dnia [...] odmówił nałożenia na E.B. obowiązku wykonania czynności mających na celu doprowadzenie do stanu zgodnego z zatwierdzonym projektem budowlanym. Decyzję tę organ II instancji utrzymał w mocy, bowiem ustalony wówczas stan faktyczny nie wskazywał aby zachodziły przesłanki do wydania takiej decyzji. Kolejna interwencja J. G. spowodowała potrzebę wstrzymania prowadzenia robót budowlanych , co organ I instancji uczynił postanowieniem z dnia 1.12.2003r. albowiem inwestorka w dalszym cyklu budowy wykonała przy granicy działki / przy istniejącym na sąsiedniej działce budynku mieszkalnym /dodatkowe zadaszenie nad wejściem, oparte na drewnianych słupach, co stanowiło istotne odstępstwo od pozwolenia na budowę powodujące naruszenie obowiązujących przepisów warunków technicznych przez brak ściany oddzielenia ppoż. W dniu 29.12.2003r. organ I instancji wydał na podstawie art. 51 ust.1 pkt 3 w zw. z ust. 5 prawa budowlanego decyzję nakładającą na E.B. obowiązek sporządzenia i przedstawienia w terminie do 31 marca 2004 r projektu zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z wykonanych robót budowlanych przy rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego. Rozpatrując odwołanie J. G. od tej decyzji organ II instancji nie stwierdził podstaw do jej uchylenia. Po przedłożeniu przez inwestorkę projektu budowlanego zamiennego organ I instancji wydał w dniu 15.05.2004 r. decyzję będącą przedmiotem obecnego postępowania. W ocenie ego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja ta jest zasadna i zgodna a prawem. W myśl bowiem art. 51 ust. 3 prawa budowlanego właściwy organ po sprawdzeniu wykonania obowiązków, o których mowa w ust.1 pkt 2 i 3 zobowiązany był, do wydania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, przy odpowiednim zastosowaniu przepisów art. 35, z wyjątkiem ust.1 pkt 1 lit. b. Jak wynika z akt sprawy inwestorka wykonała nałożony na nią decyzją z dnia [...]. obowiązek. Stosownie zatem do art.51 ust. 3 prawa budowlanego organ I instancji po sprawdzeniu zgodności projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska i przepisami techniczno- budowlanymi, kompletności projektu i posiadania wymaganych opinii zobowiązany był udzielić inwestorce pozwolenia na wznowienie robót. Przedłożony projekt zamienny jest kompletny a wykonanie ogniomuru wzdłuż granicy z działką sąsiednią nie spowoduje zagrożenia ludzi i mienia. Odnosząc się do zarzutu J. G., zawartego w odwołaniu, iż istniejący obecnie od strony jego działki ogniomur posiada wystarczającą wysokość i podwyższenie go do wysokości 5,40 ograniczy dostęp światła do okien jego budynku organ II instancji uznał za niezasadny. Jak bowiem wynika z przedstawionego przez projektanta szkicu, zaprojektowane zgodnie z wolą inwestorski podwyższenie ogniomuru nie wpłynie na doświetlenie pomieszczeń znajdujących się w budynku skarżącego, a tym samym nie będzie powodowało ograniczeń dostępu światła do okien. Organ II instancji powołał się na treść przepisu §13 ust. 2 pkt 1 Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i wskazał że budynek inwestorski tj przesłaniający znajduje się poza ramionami kąta 60 st. wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego należącego do skarżącego. Skargę na tę decyzje wniósł J. G. zarzucając, iż od początku inwestorka znała jego stanowisko, iż nie wyraża on zgody na dobudowanie się do jego ściany i zgodnie z tym został początkowo wykonany plan rozbudowy trakcie którego realizacji inwestor zdecydował się na samowolną zmianę projektu i dopiero wówczas podjął starania o legalizację tej samowoli. Podniósł, iż istniejący ogniomur ma odpowiednią wysokość zgodna z obowiązującymi przepisami i podwyższanie go do wysokości 5,40 m to "działanie czysto złośliwe", które utrudni dostęp światła do jego okien. W odpowiedzi Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi, wywodząc jak w uzasadnieniu swej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 5 ust.1 pkt 9 oraz art. 51 ust.4 prawa budowlanego w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - prawo budowlane, która weszła w życie w dniu 31 maja 2004 r. tak więc obowiązywała już w dacie wydawania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 5 ust.1 pkt 9 prawa budowlanego obiekt budowlany należy projektować i budować zapewniając między innymi poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Sformułowanie tego przepisu świadczy o tym, iż nie tylko chodzi tu dostęp do drogi. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela ten pogląd reprezentowany w orzecznictwie NSA, który wypowiada się za szerokim zakresem ochrony osób trzecich, uwzględniającym także przepisy prawa sąsiedzkiego. Mimo bowiem, że przedmiotem sprawy rozpoznawanej przez organ architektoniczno- budowlany jest zatwierdzenie projektu zamiennego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, a więc rozstrzygnięcie sprawy należącej do typowych zagadnień z dziedziny prawa administracyjnego materialnego, to jednak unormowań prawnych co do możliwości i warunków wydania takiej decyzji i udzielenia pozwolenia na wzniesienie obiektu przy granicy z nieruchomością stanowiącą własność innej osoby należy poszukiwać zarówno w przepisach prawa administracyjnego jak i w przepisach prawa cywilnego/ prawo sąsiedzkie/. To, iż jak wynika z ustaleń organu, postawienie w granicy muru o wysokości 5,40 m nie przesłoni dostępu naturalnego światła do pomieszczeń domu mieszkalnego skarżącego w sposób naruszający unormowanie zawarte w § 13 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie/ Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm./ nie oznacza, iż organ administracyjny wydając decyzję zatwierdzającą projekt budowlany zamienny jest zwolniony z obowiązku zbadania, czy tak wysoki mur nie będzie oddziaływał niekorzystnie na nieruchomość skarżącego. Zgodnie z § 235 ust.2 powołanego wyżej Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wysunąć co najmniej 0,3 m ponad lico ściany. Tymczasem jak to wynika z projektu zatwierdzonego zaskarżoną decyzją projektowany ogniomur będzie wysunięty ponad lico ściany o przeszło 2 metry. Ogniomur ten, przylegając do granicy, będzie bezpośrednio dochodził do tarasu domu mieszkalnego skarżącego, niewątpliwie taras ten zacieniając. W wyroku z dnia 16 listopada 2004 r. Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział pogląd, który sąd w składzie obecnym w całości podziela, iż rozpoznając wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę obiektu przy granicy z sąsiednią nieruchomością organ administracji publicznej powinien uwzględnić konstytucyjny obowiązek równego traktowania stron jak również przepis, że właściciel nieruchomości powinien powstrzymać się od działań, które zakłócałyby korzystanie z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno- gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych /ONSAiWSA 2005/4/86/. W niniejszej sprawie co prawda organ II instancji uzupełniając postępowanie dowodowe zwrócił się o wyjaśnienie potrzeby podwyższenia do wysokości 5,40 m ogniomuru nad niższą częścią budynku E.B. lecz następnie poprzestał na udzielonej przez projektanta odpowiedzi, iż takie podwyższenie zostało zaprojektowane na wniosek inwestora i że nie jest to sprzeczne z obowiązującymi przepisami. O ile zgodzić się należy, iż nie jest to sprzeczne z przytoczonym już wyżej § 235 ust. 2 Rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. bowiem przepis ten określa tylko minimalną wysokość takiego ogniomuru, o tyle można już mieć wątpliwości, czy wzniesienie tak wysokiego obiektu nie będzie sprzeczne z art.144 kc który nakazuje właścicielowi nieruchomości przy wykonywaniu swego prawa własności powstrzymanie się od działań, które by zakłócały korzystanie z sąsiedniej nieruchomości ponad miarę. Dlatego też ponownie rozpoznając sprawę organ powinien wyjaśnić i rozważyć, czy podwyższenie o ponad dwa metry ponad wymaganą minimalną wysokość ogniomuru w granicy nieruchomości jest faktycznie uzasadnione z punktu widzenia interesu inwestorki i czy nie narusza z kolei usprawiedliwionego interesu skarżącego jako właściciela sąsiedniej nieruchomości. Drugim powodem uchylenia zaskarżonej decyzji jest to, iż zgodnie z art. 51 ust. 4 prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, w decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Rozpoznając odwołanie J. G. organ II instancji takiego obowiązku na inwestorkę nie nałożył, mimo, iż niewątpliwie w sprawie tej nie mógł mieć zastosowania ust.6 art.51 wyłączający ten obowiązek w odniesieniu do robót budowlanych innych niż budowa bądź przebudowa. Mając na uwadze powyższe okoliczności zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu , o czym, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 §1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 154 poz. 1270 ze zm./ zaś o kosztach postępowania zgodnie z art. 200 tej samej ustawy.