II SA/Ke 39/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Sekretarz sądowy Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi I. T. i B. T. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na podstawie art. 20 § 1 pkt 4, art. 64a § 1 pkt 1, art. 119 § 1, art. 120 § 1, art. 121 § 4 i § 5 oraz art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu w administracji (Dz.U. z 2005r., Nr 229, poz. 1954) na I. i B. T. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 13 250 zł, z powodu uchylania się przez zobowiązanych od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, polegającego na rozbiórce części budynku gospodarczego o wymiarach w rzucie 6,50m x 3,85m, stanowiącego rozbiórkę od strony południowej budynku gospodarczego, położonego na działce nr ewidencyjny [...] w miejscowości N. (gmina R.), określając w nim termin wykonania obowiązku do 30.X.2007 r., gdyż w przeciwnym razie będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane po rozpatrzeniu zażalenia I. i B. T. utrzymał w mocy powyższe postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podniósł, że decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]., utrzymaną w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nakazano I. T. i B. T "dokonanie rozbiórki części budynku gospodarczego o wymiarach w rzucie 6,50m x 3,85m, stanowiącej rozbudowę od strony południowej budynku gospodarczego, istniejącego na działce nr ewid. [...] w miejscowości N., gmina R.". W dniu [...] organ I instancji upomnieniem wezwał I. i B. T., stosownie do art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. Postępowanie egzekucyjne w administracji do dokonania rozbiórki części budynku gospodarczego, a następnie wszczął postępowanie egzekucyjne w administracji tytułem wykonawczym z dnia [...], na co I. i B. T. wnieśli zarzuty i prośbę o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Organ I instancji postanowieniem z dnia [...], utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia [...] przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego uznał za nieuzasadniony wniesiony zarzut oraz odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Powołując treść art. 121 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. Postępowanie egzekucyjne w administracji organ odwoławczy wskazał, że wysokość grzywny w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych, obowiązującej w kwartale, w którym grzywna została nałożona. Według ustaleń organu cena 1m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego ostatnio opublikowana - za II kwartał 2007r., stanowiąca podstawę naliczenia wysokości grzywny wynosi 2.650zł (Komunikat Prezesa GUS ogłoszony w Dz.Urz. GUS Nr 8, poz. 59). Wymiary samowolnie wykonanego obiektu objętego nakazem rozbiórki wynoszą 6,50m x 3,85m, stąd powierzchnia zabudowy rozbudowanej części budynku mieszkalnego wynosi 25,00 m2. Kwota nałożonej grzywny w celu przymuszenia w wysokości 13 250 zł wynika z iloczynu: 1/5 x 25 m2 x 2650 zł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że organ I instancji dokonał prawidłowych obliczeń grzywny i nałożył ją zgodnie z przepisami, zaś odnosząc się do zarzutów dotyczących zasadności wydania nakazu rozbiórki podniósł, iż są one bezprzedmiotowe, gdyż postępowanie w tej sprawie zakończyło się wydaniem ostatecznej decyzji w dniu [...] Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie wnieśli I. i B. T., domagając się jego uchylenia "z uwagi na jego bezprzedmiotowość wobec legalizacji niniejszej samowoli budowlanej (nie była to samowola) na podstawie przepisów o jej legalizacji wprowadzonych nowelą z dnia 27 lipca 2003 r. (art. 29 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane"). Na rozprawie skarżący wniósł o "umorzenie grzywny w celu przymuszenia", gdyż budynek gospodarczy nie był samowolą budowlaną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż kwestionowane postanowienie nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jego legalności.. Przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej jest postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, którą organ nałożył na skarżących wobec niewykonania przez nich dobrowolnie obowiązku, wynikającego z ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], polegającego na rozbiórce części budynku gospodarczego o wymiarach w rzucie 6,50m x 3,85m, stanowiącej rozbudowę od strony południowej budynku gospodarczego. Prowadzone obecnie postępowanie egzekucyjne jest następstwem niewykonania przez zobowiązanych tego właśnie nakazu, czego strona skarżąca nie kwestionuje. Zarzuty skargi zmierzają do podważenia słuszności tej decyzji. Podnieść jednak należy, iż generalną zasadą wyrażoną w art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954), zwanej dalej ustawą jest to, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Ponieważ decyzja nakładająca na skarżących określony obowiązek jest ostateczna, sąd nie wstrzymał jej wykonania, a zobowiązani uchylają się od realizacji nałożonego obowiązku, prawidłowo organ egzekucyjny (będący w tym przypadku jednocześnie wierzycielem - art. 5 § 1 w zw. z art. 20 § 1 pkt 4 ustawy) skierował do skarżących upomnienie wzywające do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, a następnie wszczął takie właśnie postępowanie, stosownie do treści art. 15 § 1 ustawy. Pisemne upomnienie z dnia [...], wzywające do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego było doręczone skarżącym w trybie art. 44 § 1 kpa (dwukrotnie awizowane, ze skutkiem doręczenia w dniu 3 lipca 2007r.). Tytuł wykonawczy z dnia [...], stanowiący podstawę do prowadzenia egzekucji którym wskazano obowiązek, spełnia wymogi przewidziane w przepisie art. 27 § 1 ustawy. Do tytułu wykonawczego wierzyciel dołączył dowód doręczenia upomnienia (art. 27 § 3 ustawy). Nie można zatem zarzucić organom egzekucyjnym uchybień w zakresie prawa procesowego lub materialnego, które powodowałyby konieczność uchylenia postanowienia o nałożeniu na skarżących grzywny w celu przymuszenia. Postępowanie w zakresie zastosowania tego środka egzekucyjnego regulują przepisy art. 119 i nast. ustawy. Zgodnie z art. 122 § 1 ustawy zobowiązanym doręczono wraz z postanowieniem o nałożeniu grzywny odpis tytułu wykonawczego z dnia [...], a wysokość grzywny określona została zgodnie z art. 121 § 5, który stanowi, że wysokość grzywny w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych, obowiązującej w kwartale, w którym grzywna została nałożona. Według prawidłowych ustaleń organu cena 1m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za II kwartał 2007r., stanowiąca podstawę naliczenia wysokości grzywny wynosi 2.650zł (Komunikat Prezesa GUS ogłoszony w Dz.Urz. GUS Nr 8, poz. 59). Wymiary samowolnie wykonanego obiektu objętego nakazem rozbiórki wynoszą 6,50m x 3,85m, stąd powierzchnia zabudowy wynosi 25,00 m2. Kwota nałożonej grzywny w celu przymuszenia w wysokości 13 250 zł wynika z iloczynu: 1/5 x 25 m2 x 2650 zł. Zauważyć należy, że doręczone zobowiązanym postanowienie zawiera także wszystkie elementy, o jakich mowa w art. 122 § 2 ustawy, a mianowicie: 1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych; 2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Podnieść także należy, że zgłoszone dnia 30 sierpnia 2007r. zarzuty skarżących oraz wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego nie zostały uwzględnione postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], utrzymanym w mocy przez organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] Skarga I. i B. T. na to postanowienie została wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 2 kwietnia 2008 r. w sprawie sygn. akt II SA/Ke 704/07 oddalona. Odnosząc się natomiast do podniesionego w skardze zarzutu związanego z zasadnością nakazu rozbiórki, kwestionowania samowoli przy realizacji przedmiotowego obiektu, to jak już podkreślono przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu jest jedynie postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, a nie decyzja orzekająca nakaz rozbiórki. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ).