II SA/Ke 394/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 września 2009r. sprawy ze skargi A. M. i J. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę- po wznowieniu postępowania oddala skargę. Wojewoda decyzją z dnia [...] znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania A. M. i J. M. od decyzji Starosty z dnia [...] znak: [...] uchylającej decyzję Starosty z dnia [...] znak: [...] oraz zatwierdzającej (nowy) projekt budowlany i udzielającej M i R. B pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami energii elektrycznej, wod-kan, c.o. i gazu oraz zbiornika na ścieki sanitarne z przyłączem na działce Nr 249 w miejscowości Ś, gmina B, na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm ) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Starosta ostateczną decyzją z dnia [...] znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom M i R. małżonkom B pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi: wody, kanalizacji sanitarnej, energii elektrycznej, centralnego ogrzewania i gazu oraz zbiornika na ścieki sanitarne z przykanalikiem na działce Nr 249 w miejscowości Ś gmina B. Wnioskiem z dnia [...] M B i R. B wystąpili do Starosty o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] z uwagi na istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Wskazali, że przedmiotowy budynek mieszkalny został zaprojektowany na działce, której szerokość projektant określił jako równą 10,50m, podczas, gdy faktyczna szerokość działki jest zmienna i wynosi na wysokości projektowanego budynku od 9,82 do 10,01m. Postanowieniem z dnia [...] znak: [...], Starosta na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 1 kpa wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty z dnia[...]. W toku postępowania Starosta postanowieniem z dnia [...] po uprzednim uzyskaniu w trybie art. 9 ust. 3 ustawy Prawo budowlane od Ministra Infrastruktury upoważnienia z dnia 4 grudnia 2008r. udzielił inwestorom zgody, na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. umożliwiające wykonanie ściany bez otworów okiennych i drzwiowych projektowanego budynku mieszkalnego na działce budowlanej Nr 249, w odległości l,82m-2,10m od granicy z sąsiednią działką budowlaną Nr 250 w miejscowości Ś gmina B. W oparciu o powyższe postanowienie oraz po przedłożeniu przez inwestorów poprawionego pierwotnego projektu budowlanego wraz z nowym projektem zagospodarowania działki oraz rysunkami zamiennymi w zakresie architektury projektowanego budynku Starosta decyzją z dnia [...] znak: [...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 oraz art. 104 kpa, uchylił decyzję własną z dnia [...] i orzekł o zatwierdzeniu poprawionego projektu budowlanego i udzielił M i R. B pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami energii elektrycznej, wod-kan, co. i gazu oraz zbiornika na ścieki sanitarne z przyłączem na działce Nr 249 w miejscowości Ś, gmina B. W odwołaniu od powyższej decyzji A. i J. M. podnieśli, iż rozstrzygnięcie jest dla nich krzywdzące, z uwagi na to, że przedmiotowa działka Nr 249 jest bardzo wąska, położona pomiędzy ich działkami, w związku z tym realizacja inwestycji spowoduje dla nich szkodę. Wskazali, że inwestorzy nie będą mieli zapewnionego przejazdu na dalszą część swojej działki, kwestionując uzyskanie przez inwestorów zgody "na odstępstwo od wymogów odległościowych". Ponadto podali, że inwestorzy budują na własne ryzyko, ponieważ przez przedmiotową działkę może przebiegać droga szybkiego ruchu R - C. Wojewoda po przeprowadzeniu analizy co do przyczyn wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] stwierdził, że przesłanki umożliwiające wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania zostały w niniejszej sprawie spełnione. Organ odwoławczy wskazał, że wniosek o wznowienie postępowania dotyczył sprawy zakończonej ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] , zaś podane we wniosku okoliczności uzasadniają wznowienie postępowania z przyczyn o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa tj. gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Różnice między faktycznym i projektowanym usytuowaniem budynku mieszkalnego z uwagi na inne rozmiary działki niż przyjęto w projekcie budowlanym są nowymi okolicznościami faktycznymi w rozumieniu powołanej wyżej podstawy prawnej. W ocenie Wojewody, w niniejszej sprawie brak było podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek stron z uwagi na to, że przedmiotowy wniosek został wniesiony po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 kpa. Za datę początkową, od której biegł termin zawarty w art. 148 § 1 kpa należało przyjąć geodezyjne wytyczenie przedmiotowego budynku w dniu 26.02.2007r., albowiem wówczas inwestorzy uzyskali wiedzę odnośnie różnic pomiędzy faktyczną a wykazaną w projekcie zagospodarowania szerokością działki. Wojewoda stwierdził, że wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek stron złożony z naruszeniem ustawowego terminu stanowi uchybienie procesowe, które jednakże nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Podkreślił, że art. 147 kpa z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 5 kpa uprawnia organ do wznowienia postępowania z urzędu. Powzięcie przez Starostę wiadomości o wystąpieniu różnic między faktycznym i projektowanym usytuowaniem budynku mieszkalnego z uwagi na inne rozmiary działki niż przyjęto w projekcie budowlanym, zobowiązywałoby organ do wznowienia postępowania z urzędu. W tej sytuacji uznano, że czynności porządkujące podjęte w trybie odwoławczym jedynie przedłużyłyby postępowanie administracyjne, natomiast zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 12 kpa organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Decyzja Starosty z dnia [...] wydana w wyniku przeprowadzonego postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek małżonków B odpowiadałaby w swej istocie decyzji Starosty wydanej w wyniku przeprowadzenia z urzędu takiego postępowania. Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności decyzji z dnia [...] Wojewoda stwierdził, że nie narusza ona przepisów prawa budowlanego. Dokonane stosownie do art. 35 Prawa budowlanego czynności potwierdziły zgodność projektu budowlanego z wymogami decyzji Wójta Gminy B z dnia [...] ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji (pkt 1 ust. 1 art. 35), jak również projekt budowlany został sporządzony zgodnie z przepisami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (pkt 2 ust. 1 art. 35). Projekt budowlany jest kompletny i sporządzony przez projektantów posiadających wymagane prawem uprawnienia budowlane i legitymujących się zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Inwestor wykazał prawo do terenu objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę. Podkreślono, iż Starosta decyzją z dnia [...] znak: [...] zezwolił na wyłączenie 0,0194ha gruntu rolnego z produkcji rolnej z działki Nr 249, położonej we wsi Ś gmina B. Wojewoda wskazał również, że przedłożony przez inwestorów poprawiony projekt uwzględnia uzyskaną zgodę na odstępstwo od przepisów § 12 ust 1 pkt 2 cyt. rozporządzenia. Odnosząc się do podniesionego zarzutu dotyczącego ewentualnego przebiegu przez przedmiotową działkę drogi szybkiego ruchu R-C uznał, że nie ma wpływu na wydane w sprawie rozstrzygnięcie z uwagi na to, że inwestycja jest realizowana na podstawie decyzji Wójta Gminy B ustalającej warunki zabudowy, która pozostaje wiążąca dla organów administracji architektoniczno-budowlanej. Skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach A. i J. M. z żądaniem jej uchylenia i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem Skarżących decyzja organu jest błędna i wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zarzucili inwestorom świadome wprowadzenie organów w błąd odnośnie rzeczywistej szerokości działki i usytuowania budynku tuż przy granicy nieruchomości, które przesądzają o niedopuszczalności wznowienia postępowania z urzędu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Za prawidłowe należy uznać wywody Wojewody odnoszące się do kwestii proceduralnych związanych ze wznowieniem postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej. Zasadnie podkreślono, iż postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego wymaga od organu, który wydał decyzję w I instancji zbadania, czy podanie o wznowienie wniosła strona, czy dotyczy ono sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną, czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowienia określone enumeratywnie w art. 145 § 1 kpa, a także czy został zachowany termin do złożenia podania. Spełnienie powyższych wymogów skutkuje wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, które w drugiej fazie stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 kpa). Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania oznacza, że organ zmierza do merytorycznego rozpoznania sprawy, które może zakończyć się wyłącznie jednym z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 kpa. W oparciu o ten przepis organ może wydać decyzję: 1) odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a (art. 151 § 1 pkt 1 kpa), albo 2) uchylić decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia i orzec na nowo co do istoty sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 kpa), albo 3) stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, gdy występują przesłanki negatywne określone w art. 146 § 1 i 2 kpa wyłączające dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania (art. 151 § 2 kpa). Stanowisko Wojewody co do spełnienia w niniejszej sprawie wymogów formalnych do wznowienia postępowania umożliwiających merytoryczną ocenę kwestionowanej decyzji Starosty z dnia [...] zasługuje na akceptację. Nie budzi wątpliwości, że wznowienie postępowania dotyczy sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną i że, w sprawie występują podstawy do wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Starosta w dacie wydania decyzji z dnia [...], którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił M i R. B pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami i zbiornikiem na ścieki sanitarne nie posiadał wiedzy odnośnie różnicy pomiędzy rzeczywistą szerokością działki na której zaplanowano inwestycję, a szerokością podaną w projekcie zagospodarowania. Powyższa okoliczność została ujawniona już po wydaniu decyzji z dnia [...] przez samych inwestorów, którzy pismem z dnia [...] zwrócili się do Starosty o wznowienie postępowania w tej sprawie, wskazując, że sporządzony na etapie wykonywania fundamentów operat geodezyjny wykazał inne granice południowej części działki. Należy zatem uznać, że różnice pomiędzy faktycznym i projektowanym usytuowaniem budynku mieszkalnego z uwagi na inne rozmiary działki niż przyjęto w projekcie budowlanym stanowią istotne dla sprawy dotyczącej pozwolenia na budowę okoliczności faktyczne uzasadniające wznowienie postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa. W myśl art. 148 § 1 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Za uchybienie wymogom formalnym należy uznać sytuację, w której organ I instancji zobligowany do ustalenia czy stosownie do art. 148 § 1 kpa strona wnosząca podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania zachowała miesięczny termin, wszczyna postępowanie bez zbadania tej przesłanki. W świetle okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy, w ocenie Sądu powyższe uchybienie nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, a zatem nie stanowiłoby podstawy do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. Przede wszystkim wskazać należy, że to uchybienie już na etapie postępowania odwoławczego zauważył organ II instancji. Dokonując merytorycznej i prawnej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia podniósł, iż przepis art. 147 kpa dopuszcza wznowienie postępowania zarówno z urzędu jak i na żądanie strony. Ograniczenie wznowienia postępowania tylko na żądanie strony odnosi się wyłącznie do przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a, a taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje. Poza wymienionymi powyżej ograniczeniami, a więc w przypadku istnienia podstaw do wznowienia postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa mamy do czynienia ze skargowością i oficjalnością postępowania. Zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa inicjatywa wznowienia postępowania z urzędu może wypłynąć od samego organu wówczas, gdy wejdzie on w posiadanie informacji wskazujących na zasadność wszczęcia postępowania. Ujawnienie takiej przyczyny przez organ stwarza po jego stronie obowiązek podjęcia postępowania z urzędu zgodnie z zasadą praworządności i prawdy obiektywnej. Przyjmuje się, że jeżeli organ stwierdzi przyczyny wznowienia, musi wówczas dokonać wznowienia obligatoryjnie z urzędu. Ograniczenie co do terminu wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania zawarte w art. 148 § 1 kpa dotyczy jedynie stron i nie odnosi się do działań organu. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny niezachowanie tego terminu przez strony lub nie przywrócenie go nie przesądza jednak o odmowie wznowienia, z wyjątkiem przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a. Wykazanie przez organ II instancji różnic pomiędzy faktycznym i projektowanym usytuowaniem budynku mieszkalnego z uwagi na inne rozmiary działki niż w projekcie budowlanym, istniejących w dniu wydania decyzji i nie znanych organowi w dacie jej wydania pozwala na przyjęcie, że istniały podstawy do wznowienia postępowania z urzędu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 kpa, a skoro tak, to postępowanie Wojewody , który był organem właściwym do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 kpa), nie naruszyło przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie bez znaczenia dla oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia pozostaje bowiem fakt, że jak wskazuje materiał dowodowy w wyniku prowadzenia postępowania wznowieniowego na wniosek stron zapadłaby decyzja o takiej samej treści co decyzja podjęta na skutek przeprowadzenia takiego postępowania z urzędu. W tym kontekście zasada zawarta w art. 12 kpa nakładająca na organy administracyjne obowiązek niezwłocznego załatwienia sprawy dodatkowo przemawia za prawidłowością postępowania Wojewody . Podkreślić również trzeba, że we wznowionym na wniosek postępowaniu uczestniczyły wszystkie osoby, którym przysługiwał przymiot strony w tym postępowaniu. Odnosząc się do zasadności merytorycznego rozstrzygnięcia istoty sprawy uznać należy, że organ prawidłowo ustalił stan faktyczny i zastosował adekwatne do ustaleń przepisy prawa materialnego. W myśl art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 - cytowanej dalej jako ustawa) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia o którym mowa w art. 12 ust. 7 (wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnia budowlane). Wyżej wymienione wymogi a także warunki zawarte w art. 32 ust. 4 ustawy, stosownie do dyspozycji art. 35 ust. 4 organ budowlany zobowiązany był sprawdzić przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. W sytuacji spełnienia tych wymagań organ zobowiązany jest do udzielenia pozwolenia na budowę i nie może odmówić jego wydania. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy należy wskazać, że wszystkie elementy określone art. 35 ust. 1 ustawy prawo budowlane stanowiły przedmiot rozważań organu architektoniczno-budowlanego. Złożony przez inwestora projekt budowlany odpowiada wymogom ustawowym zawartym w art. 35 ust 1 prawa budowlanego, bowiem jego prawidłowość była przedmiotem analizy z uwzględnieniem decyzji Wójta Gminy B z dnia [...] znak: TI-7331/30/2005 ustalającej warunki zabudowy, jak również z przepisami techniczno budowlanymi. Poprawiony projekt budowlany został sporządzony zgodnie z treścią uzyskanej przez inwestorów zgody na odstępstwo od warunków określonych w § 12 ust 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn.zm.) dotyczących usytuowania budynków w stosunku do granicy z sąsiednią działką budowlaną. Do projektu dołączone zostały aktualne na datę jego opracowania zaświadczenia, o jakich mowa w art. 12 ust.7 ustawy, wydane przez właściwe izby samorządu zawodowego a także informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w rozumieniu art. 20 ust 1 pkt 1b. W świetle powołanych powyżej okoliczności zarzuty skarżących dotyczące sprzeczności zatwierdzonego projektu budowlanego z przepisami prawa należało uznać jako bezzasadne. Sąd nie znalazł również podstaw prawnych do kwestionowania udzielonej inwestorom zgody na odstępstwo od § 12 ust 1 pkt 2 powołanego wyżej rozporządzenia. Wskazać należy, że organ administracyjny wydał w tym zakresie postanowienie po uzyskaniu stanowiska Ministra Infrastruktury. W tych okolicznościach brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących szerokości przedmiotowej działki i zaprojektowania budynku mieszkalnego w odległości od granicy mniejszej niż określa to § 12 ust 1 cyt rozporządzenia. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm ).