II SA/Ke 394/10

Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach Dnia 8 lipca 2010 r. Referendarz sądowy Małgorzata Długońska po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. N. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi W. N. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień dla wdowy po kombatancie postanawia: I. zwolnić skarżącą od kosztów sądowych w całości, II. ustanowić dla W. N. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka. Dnia 7 lipca 2010 r. W. N. złożyła formularz PPF, wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie z jej skargi na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień dla wdowy po kombatancie. Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawczyni prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe i utrzymuje się z emerytury w wysokości 1230 zł miesięcznie. Skarżąca nie posiada żadnego majątku za wyjątkiem prawa do użytkowania mieszkania spółdzielczego o powierzchni 39 m kw, które należy do jej wnuczki. Wnioskodawczyni płaci za użytkowanie mieszkania 290 zł, za energię elektryczną 150 zł, za gaz 130-150 zł, na zakup leków wydaje około 200 zł miesięcznie. Na żywność i inne niezbędne wydatki przeznacza 25 zł dziennie. Skarżąca wspiera poprzez żywienie ciężko chorego syna. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego przysługuje osobie, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Ubiegający się o prawo pomocy winien w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa. Biorąc pod uwagę trudną sytuację materialną wnioskodawczyni, przede wszystkim dochód, który jest przeznaczany w całości na zaspokojenie jej bieżących potrzeb życiowych i brak majątku, uznano, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a zatem jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.