II SA/Ke 395/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 września 2010 roku sprawy ze skargi A.Z. i M.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] znak: SKO. PZ-71/965/116/2010, po rozpatrzeniu odwołania A.Z. i M.Z. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] znak: [...] odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na: budowie budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego (usługi w zakresie gastronomii, restauracja, handel artykułami spożywczymi oraz przemysłowymi) na działce nr ewid. 59/13 położonej w obrębie 3 miasta P., na podstawie art.138 § 1 pkt 2 kpa uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że akta niniejszej sprawy wpłynęły do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu [...] W tej dacie w Dzienniku Urzędowym Województwa została już opublikowana Uchwałę Rady Miejskiej w P. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. Kolegium podało, że stosownie do obowiązujących przepisów prawa organ odwoławczy ocenia sprawę według przepisów prawa materialnego obowiązujących w dniu wydania decyzji II instancji, zatem, jeżeli przepisy te ulegną zmianie w czasie między wydaniem decyzji w I instancji, a rozpoznaniem odwołania, obowiązany jest on uwzględnić nowy stan prawny, chyba że nowe przepisy stanowią inaczej. Dalej SKO zwróciło uwagę, że z materiału dowodowego wynika, że w dniu 25 lutego 2010r. w Dzienniku Urzędowym Województwa Nr 72, poz. 536 ogłoszono Uchwałę Nr XL/372/09 Rady Miejskiej w P. z dnia 25 listopada 2009r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. Plan ten obejmuje także teren inwestycji wskazany we wniosku A. i M. Z. o ustalenie warunków zabudowy. Ponieważ powyższa uchwała weszła w życie po upływie 30-dni od daty jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa /§ 398 uchwały/, organ odwoławczy uznał, że przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy jest on zobowiązany stosować przepisy prawa materialnego obowiązujące obecnie. Następnie Kolegium powołując się na wykładnię art. 4 ust. 1 i 2, art. 59 ust. 1 zdanie pierwsze, art. 50 ust. 1 i art. 86 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.03.80.717) stwierdziło, że rozstrzygnięcie w przedmiocie warunków zabudowy, w drodze decyzji, jest możliwe jedynie wówczas, gdy dla danego terenu brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli natomiast plan miejscowy obowiązuje, to wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy jest niedopuszczalne, gdyż określenie przeznaczenia terenu oraz sposobów i warunków jego zabudowy wynika z planu. W związku z powyższym, zdaniem organu II instancji, postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji znajdującej się na obszarze obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu, na podstawie art. 105 kpa. Mając to wszystko na uwadze, organ odwoławczy stwierdził, że wyrys z planu wskazuje, że działka nr ewid. 59/13 usytuowana przy ul. Leśnej w P. objęta jest postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. z dnia 25 listopada 2009r., a zatem postępowanie w sprawie jest bezprzedmiotowe, a decyzja organu I instancji odmawiająca ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji winna zostać w trybie odwoławczym uchylona. Ustosunkowując się do zarzutu odwołania, iż postępowanie zostało podjęte z uchybieniem art. 62 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Kolegium podało, że skoro postanowienie o zawieszeniu postępowania obowiązywało do dnia 18 stycznia 2010r., to nie ma naruszenia ww. przepisu, jeśli postępowanie zostało podjęte w dniu 19 stycznia 2010r. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, A.Z. i M.Z. zarzucili naruszenie: - art. 105 , art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sytuacji, gdy nie było podstaw do zastosowania tego artykułu - naruszenie art. 7 kpa w zw. z art. 35, poprzez umorzenie postępowania w sprawie i w związku z tym załatwienie sprawy w sposób niezgodny ze słusznym interesem skarżących w sytuacji, gdy zaszła negatywna przesłanka z art. 62 ust.1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, naruszenie art. 8 kpa tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, - naruszenie art. 62 ust.1 pkt 2 ww. ustawy, poprzez nie wydanie decyzji o warunkach zabudowy w ustawowym terminie. W uzasadnieniu wskazali, że w okresie zawieszenia niniejszego postępowania miejscowy plan nie został uchwalony, dlatego już w dniu 18 stycznia 2010r. organ I instancji winien wydać decyzję merytoryczną w sprawie. Tymczasem organ wydał ją w dniu 9 lutego 2010r. Następnie powtórzyli zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji m.in. podając, że niesłusznie w dniu 27 stycznia 2010r, zostali wezwani do uzupełnienia braków wniosku. Nadto podnieśli, że odwołanie wniesione zostało w dniu 22 lutego 2010r., zaś Kolegium otrzymało akta sprawy w dniu 16 marca 2010r., co narusza art. 133 kpa, a ponadto gdyby organ odwoławczy rozpatrzył odwołanie niezwłocznie to nastąpiłoby to przed wejściem planu w życie. Reasumując uznali, że decyzja organu II instancji powinna być wydana już w dniu 19 stycznia 2010r. i wówczas uprawomocniłaby się przed wejściem planu w życie. Zatem organ miał obowiązek rozpatrzenia meritum sprawy. Skarżący podkreślili również, że ich słusznym interesem w niniejszej sprawie jest uprawnienie do korzystania przez nich z bezwzględnego prawa własności, które może być przez władztwo planistyczne gminy ograniczone, ale do niezbędnego minimum. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Niesporne jest, iż działka skarżących, co do której złożyli oni w styczniu 2009r. wniosek o ustalenie warunków zabudowy, w dacie orzekania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze objęta była obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego miasta P., uchwalonym uchwałą nr XL/372/09 Rady Miejskiej w P. z dnia 25 listopada 2009r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia 25 lutego 2010r. Uchwała ta stosownie do jej § 398, weszła w życie w dniu 28 marca 2010r., zaskarżona decyzja została natomiast wydana w dniu [...] Prawidłowy jest także pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, iż organ odwoławczy jest organem orzekającym merytorycznie i jeśli nie ma przepisów szczególnych, to jest przepisów przejściowych do nowego aktu prawnego, które przewidywałyby dalsze stosowanie przepisów dotychczasowych, ma on obowiązek stosować aktualnie obowiązujące przepisy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest prawem miejscowym. Organ odwoławczy miał obowiązek uwzględnić jego wejście w życie przy rozpoznawaniu odwołania skarżących od niekorzystnej dla nich decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P.. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Również z przepisu art. 59 ust. 1 tej samej ustawy wynika, iż zmiana zagospodarowania terenu wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy tylko w przypadku braku planu miejscowego. Tak więc z przepisów tych jednoznacznie wynika, iż w sytuacji, gdy dla danego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania terenu, nie jest dopuszczalne wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest niezasadny. Zgodnie z tym przepisem postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne przed organami zostało zawieszone na 12 miesięcy, do dnia 18 stycznia 2010r. Skoro uchwała w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została podjęta w dniu 25 listopada 2009r., oznacza to, iż została ona podjęta w okresie zawieszenia, o jakim mowa w powołanym przepisie. Nawet jednak gdyby uznać, iż ustawodawca pod pojęciem "podjęcie uchwały" miał na myśli jej wejście w życie ( chociaż za takim rozumieniem tego przepisu zdaniem Sądu nie przemawia ani wykładnia gramatyczna ani też celowościowa) to i tak zdaniem sądu nie można zarzucać organowi odwoławczemu naruszenia tak rozumianego tego przepisu w sytuacji, gdy z uwagi na treść wyżej powołanych przepisów art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na wejście w życie miejscowego planu, wydanie merytorycznej decyzji ustalającej warunki zabudowy było niedopuszczalne. Wobec powyższego pozostałe zarzuty skargi dotyczące tego, że zdaniem skarżących organ I instancji powinien wydać decyzję już w dniu 18 stycznia 2010r., a więc w dacie podjęcia zawieszonego postępowania, a nie dopiero w dniu 9 lutego 2010r., że akta sprawy wraz z odwołaniem od decyzji organu I instancji zostały przekazane Kolegium z opóźnieniem, a także że organ odwoławczy powinien był niezwłocznie po otrzymaniu akt w dniu 16 marca 2010r. wydać decyzję oraz, że organ ten nie odniósł się do zarzutów merytorycznych odnośnie decyzji organu I instancji pozostają bez znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji. Jedynie na marginesie wskazać należy, iż obowiązek podjęcia zawieszonego postępowania po upływie 12 miesięcy nie oznacza obowiązku wydania w dacie podjęcia decyzji merytorycznej, ustalającej warunki zabudowy ( zwłaszcza że, o czym była mowa, z art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, iż chodzi tu o samo podjecie uchwały, a nie o jej wejście w życie). Poza tym wezwanie skarżących w dniu 27 stycznia 2010r. do uzupełnienia braków przez organ I instancji także nie było bezzasadne. W wezwaniu tym organ zobowiązał wnioskodawców do wskazania, czy wniosek dotyczy nowego budynku, zmiany sposobu użytkowania czy też przebudowy lub remontu budynku, bowiem z samego wniosku nie wynikało, o jaką inwestycję chodzi, zaś ze znajdujących się w aktach zdjęć, że na terenie inwestycji istnieje nowo wzniesiony budynek. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wskazali, że chodzi o nowy budynek. Tymczasem na rozprawie przed sądem przyznali, że budynek ten już stoi, co oznacza, iż chodziło im o zmianę sposobu jego użytkowania. Tak więc wątpliwości organu co do tego, jakiej inwestycji dotyczy wniosek, były uzasadnione. Skoro słusznie Kolegium uznało, iż z uwagi na wejście w życie miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego nie jest dopuszczalne wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zachodzi w związku z tym konieczność uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania pierwszej instancji, prawidłowo organ ten nie dokonywał merytorycznej oceny decyzji Burmistrza Miasta i Gminy w P.. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 7 i art. 8 kpa. Organ rozpoznając sprawę ma obowiązek uwzględniać nie tylko słuszny interes obywateli ale także interes społeczny, ten zaś wymaga, aby decyzja była zgodna z prawem, a w tym konkretny przypadku, aby zmiana sposobu użytkowania budynku była zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który dla tego terenu, o przeznaczeniu podstawowym "zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna" wprowadza pewne ograniczenia w zakresie prowadzenia usług. Skoro postępowanie organów było zgodne z prawem nie może być również uznany za uzasadniony zarzut naruszenia art. 8 kpa. Mając powyższe na uwadze skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2992r. Prawo o postępowaniu przed sądami admisnit5racyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).