II SA/Ke 398/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2010 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku K.B. o przyznanie jej prawa pomocy w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 postanawia: odmówić K.B. przyznania prawa pomocy w całości. M.S. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009. Skargę w imieniu skarżącej sporządziła i wniosła jej córka K.B. Zarządzeniem z dnia 30 czerwca 2010 r. K.B., jako pełnomocnik skarżącej, została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. W zakreślonym terminie K.B. złożyła urzędowy formularz PPF, w którym podała, że wraz z mężem prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, w gospodarstwie tym pozostają również jej trójka dzieci, zięć oraz wnuczka. Obecnie spłaca kredyt, który musiała wziąć na zakup nawozów i dlatego nie stać ją na opłacenie kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Posiada dom wielkości 42 m2 , oborę, stodołę oraz szopę, nie ma żadnych oszczędności. Wszyscy członkowie rodziny utrzymują się z dochodów męża w wysokości 1400 zł miesięcznie i z pracy w gospodarstwie rolnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. W niniejszej sprawie stroną postępowania jest skarżąca M.S. oraz organ Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. W związku z powyższym uprawnienie do ubiegania się o przyznanie prawa pomocy przysługiwało M.S., a nie działającemu w jej imieniu pełnomocnikowi, który nie jest stroną postępowania sądowego. Zatem, jeśli wniosek o przyznanie prawa pomocy złożyła pełnomocnik skarżącej w imieniu własnym zawierając w nim oświadczenia wyraźnie odnoszące się do jej sytuacji finansowej i rodzinnej to wniosek ten nie mógł zostać uwzględniony. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a w związku z art. 252 § 1 p.p.s.a.