II SA/Ke 406/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.),, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Dziubińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 września 2011r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzją z dnia [...], znak: [...], po rozpoznaniu odwołania J. M. od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty S. z dnia [...] znak: [...], orzekającej o cofnięciu J. M. uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kat. A,B,C,T, wynikających z posiadanego prawa jazdy nr [...] druk nr [...], wydanego w dniu [...] przez Starostę S., do czasu przedłożenia orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami i o obowiązku zwrotu dokutemu prawa jazdy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej obowiązku zwrotu dokumentu prawa jazdy i w tym zakresie umorzyło postępowanie pierwszej instancji, a w pozostałej części utrzymało zaskarżoną decyzję organu w mocy. W uzasadnieniu Kolegium ustaliło, że pismem z dnia 9 kwietnia 2010r. Asesor Prokuratury Rejonowej wystąpił do Starosty S. z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania J. M. na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Z wniosku wynikało, iż przeciwko J. M. prowadzone było postępowanie karne, w toku którego ustalono, że cierpi on na organiczne zaburzenia urojeniowe i w chwili popełnienia czynu miał zniesioną zdolność do rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem, co powoduje konieczność skierowania na badania lekarskie. Wobec tego Starosta S. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania i decyzją z dnia [...] orzekł o skierowaniu J. M. na badanie lekarskie z uwagi na zastrzeżenia w stanie zdrowia mogące powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy rozstrzygnięciem organu II instancji, a Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] oddalił skargę na decyzję Kolegium. Pismem z dnia 28 października 2010r. J. M. zwrócił się do Starosty S. o przyznanie środków pieniężnych na poczet zaliczki za badania lekarskie, na które został skierowany oraz na koszty przejazdu. W odpowiedzi organ podał, że zgodnie z art. 122 ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym badania lekarskie wykonywane są na koszt osoby badanej. Z kolei pismem z dnia 14 stycznia 2011r. ww. organ zawiadomił stronę, iż został przygotowany materiał w sprawie dotyczącej cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami z uwagi na niepoddanie się w terminie badaniom kontrolnym. Jednocześnie organ pouczył zainteresowanego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w terminie 7 dni od doręczenia pisma. Dalej SKO [...] powołując treść art. 122. ust. 1 pkt 4 oraz art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo o ruchu drogowym wskazało, że w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu starosta ma obowiązek wydać decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym. Natomiast błędnie orzekł on o nałożeniu obowiązku zwrotu prawa jazdy, bowiem ww. przepisy ustawy prawo o ruchu drogowym, jak i przepisy rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, nie dają podstaw prawnych do nałożenia takiego obowiązku. Nie oznacza to jednak, jak podkreśliło Kolegium, że J. M. może używać pozostającego w jego posiadaniu dokumentu prawa jazdy, gdyż skoro zaskarżoną decyzją Starosta S. cofnął mu uprawnienia do kierowania pojazdami kat. A,B,C,T, to zainteresowany nie ma kwalifikacji do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Natomiast posiadany przez niego dokument prawa jazdy winien niezwłocznie zwrócić do organu, który go wydał. Ponadto SKO [...] zauważyło, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji nie wszczął formalnie w trybie art. 61 § 1 i 4 k.p.a. w zw. z art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a Prawa o ruchu drogowym postępowania w sprawie cofnięcia J. M. uprawnień do kierowania z uwagi na niepoddanie się badaniom lekarskim, na które był skierowany, jednakże w ocenie Kolegium pozostaje to bez wpływu na wynik sprawy. Strona została bowiem powiadomiona przez organ I instancji o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, poza tym w orzecznictwie przyjmuje się, że za datę wszczęcia postępowania z urzędu przez organ można uznać datę pierwszej czynności dokonanej w sprawie. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] skardze na powyższą decyzję J. M. zarzucił, że jest ona dla niego niezrozumiała, uzasadnienie dotyczy innego prawa jazdy. Podkreślił, że nie będzie ponosił kosztów badań. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 108, poz. 908 ze zm.) zwanej dalej ustawą, decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3-5. Z brzmienia tego przepisu wynika zatem, iż w prowadzonym na jego podstawie postępowaniu starosta bada jedynie, czy w stosunku do danej osoby zostało wydane skierowanie na badania we wskazanym w nim trybie i czy zobowiązany temu badaniu się poddał. Słusznie Kolegium stwierdziło, iż w wypadku niepoddania się tym badaniom orzeczenie o cofnięciu uprawnień jest obligatoryjne. Skarżący ostateczną decyzją z dnia [...], wydaną przez uprawniony do tego organ, został skierowany na badanie lekarskie do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy - na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy. Okolicznością niesporną jest, iż J. M. temu badaniu się nie poddał. W tej sytuacji prawidłowo organy w niniejszej sprawie uznały, iż zachodzi podstawa do orzeczenia o cofnięciu skarżącemu uprawnień do prowadzenia pojazdów. W tym miejscu podkreślić należy, że konieczność poniesienia przez osobę skierowaną na badania jego kosztów oraz kosztów dojazdu nie może spowodować uznania zaskarżonej decyzji za sprzeczną z prawem; art. 122 ust. 6 ustawy wprost stanowi, że badanie takie jest wykonywane na koszt osoby badanej, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Brak jest przepisów, które zwalniałyby osobę skierowaną na badanie lekarskie, od obowiązku ponoszenia kosztów tych badań. Obowiązujące przepisy nie przewidują również możliwości odstąpienia od wykonania takiego badania ze względu na to, iż kierowca nie dysponuje środkami finansowymi na ich wykonanie. Odnosząc się do zarzutów skargi, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano nieprawidłowy numer prawa jazdy, to zauważyć należy, iż postanowieniem z dnia 21 czerwca 2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze sprostowało tę oczywistą omyłkę, nie ma więc wątpliwości o jaki dokument prawa jazdy chodzi. Co się zaś tyczy zarzutów podniesionych w piśmie z dnia 31 lipca 2011r. (k.30 akt sądowych), to trudno nie zauważyć, że zawierają one bardzo wiele uwag krytycznych dotyczących działalności organów państwowych głównie Prokuratorów Prokuratury Rejonowej i przez to nie można ich bezpośrednio odnieść do zaskarżonej decyzji. O ile natomiast zarzuty te dotyczą niezasadnego zdaniem skarżącego wystąpienia przez Prokuratora z wnioskiem o skierowanie na badania lekarskie to podkreślić należy, iż decyzja kierująca na badania była, przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie II SA/Ke 531/10, w związku z czym w niniejszej sprawie nie może podlegać ponownej kontroli Sądu. Mając powyższe na uwadze, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, a przy jej wydawaniu organy nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania w sposób, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270 ze zm.).