II SA/Ke 408/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Marta Bieniek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 czerwca 2014r. sprawy ze skargi K. S. i R. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 marca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z dnia 18 marca 2014 r. znak: [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) z dnia 8 stycznia 2014 r. znak: [...] nakazującą K. i R. małżonkom S., jako inwestorom, rozbiórkę samowolnie wybudowanego tymczasowego namiotu o wymiarach w rzucie 8 x 15 m zlokalizowanego w południowo-wschodnim narożniku działki nr ewid. 1338/2, obr. 0017 przy ul. T. w K., pełniącego funkcję handlową – sklep wyrobów piekarniczych z dnia poprzedniego ("T."). Jak wynika z akt sprawy w dniu 24 maja 2012 r. do Urzędu Miasta wpłynęło zgłoszenie małżonków S. dotyczące zamiaru budowy tymczasowego namiotu na ww. działce nr 1338/2. Decyzją z dnia 19 czerwca 2012 r. nr [...] Prezydent Miasta wniósł sprzeciw wobec powyższego zgłoszenia. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że inwestorzy nie podali terminu rozbiórki, co oznacza, że realizacja inwestycji wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Inwestorzy odwołali się od powyższej decyzji do Wojewody. W piśmie z dnia 20 lipca 2012r. Wojewoda wystąpił do PINB z zapytaniem, czy obiekt objęty zgłoszeniem został już zrealizowany. W dniu 7 sierpnia 2012 r. pracownik PINB przeprowadził kontrolę na działce nr 1338/2, podczas której ustalił, że w południowo-wschodnim narożniku ww. działki został ustawiony tymczasowy obiekt budowlany nietrwale związany z gruntem, posiadający szkielet metalowy i przykrycie namiotowe, o wymiarach 8 x 15 m, szkielecie konstrukcyjnym z profili metalowych zamkniętych w formie rusztu, do którego zamocowano ściany z blachy trapezowej, dachu i szczytach wykonanych z plandeki. Wewnątrz obiektu wykonano instalację elektryczną, w ścianie szczytowej od strony ul. T. istnieje otwór drzwiowy dwuskrzydłowy, a na elewacji zachodniej zamontowano bramę przesuwną. Po otrzymaniu informacji o zrealizowaniu obiektu Wojewoda decyzją z dnia 5 września 2012 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 19 czerwca 2012 r. w sprawie sprzeciwu. Skarga małżonków S. na powyższe rozstrzygnięcie została oddalona przez WSA w Kielcach prawomocnym wyrokiem z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. II SA/Ke 747/12. Pismem z dnia 18 września 2012 r. PINB zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie samowolnie wybudowanego tymczasowego namiotu na działce nr 1338/2. W dniu 3 października 2012 r. pełnomocnik R. S., T. K. oświadczył, że przedmiotowy pawilon namiotowy ustawiony został w dniach 25-26 czerwca 2012 r., jeszcze przed otrzymaniem przez inwestorów decyzji o sprzeciwie. Podczas oględzin, z udziałem T. K., dniu 9 listopada 2012 r. organ I instancji potwierdził oraz uszczegółowił swoje dotychczasowe ustalenia, natomiast postanowieniem z dnia 21 listopada 2011 r. wstrzymał roboty budowlane polegające na budowie przedmiotowego namiotu tymczasowego, zobowiązując inwestorów do przedłożenia w terminie do dnia 31 stycznia 2013 r. dokumentów umożliwiających legalizację obiektu. Inwestorzy w wyznaczonym terminie nie przedłożyli żadnego z żądanych dokumentów, w związku z czym organ I instancji decyzją z dnia 20 maja 2013 r. orzekł nakaz rozbiórki samowolnie wybudowanego tymczasowego namiotu. W trybie odwoławczym WINB decyzją z dnia 10 lipca 2013 r. uchylił decyzję z dnia 20 maja 2013 r. oraz postanowienie z dnia 21 listopada 2012 r., z uwagi na to, że pełnomocnictwo dla T. K. upoważniało go do reprezentowania R. S. wyłącznie w dniu 3 października 2012 r. W dniu 21 sierpnia 2013 r. działający w imieniu obojga małżonków S. pełnomocnik T. K. oświadczył, że inwestorzy ubiegają się o powiększenie działki nr 1338/2, zlecili oni sporządzenie dokumentacji dotyczącej budowy sieci wodno-kanalizacyjnej mającej zasilić budynek handlowo-usługowo-biurowy, a inwestycja zostanie rozpoczęta prawdopodobnie wiosną 2014 r. w oparciu o wcześniej uzyskane pozwolenie na budowę. W odniesieniu do istniejącego namiotu wskazał, że jest przewidziany do rozbiórki i nie jest planowana jego legalizacja. Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2013 r. PINB ponownie wstrzymał roboty budowlane polegające na budowie przedmiotowego namiotu tymczasowego, zobowiązując inwestorów do przedłożenia w terminie do dnia 31 października 2013 r. dokumentów umożliwiających legalizację obiektu. Wobec nieprzedłożenia żądanych dokumentów organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 8 stycznia 2014 r. W odwołaniu K. i R. małż. S. podnosili brak w formularzu zgłoszenia budowy odpowiedniego pola do wpisania daty planowanej rozbiórki obiektu budowlanego. Akcentując okoliczność rozebrania przedmiotowego namiotu po upływie 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy, stwierdzili że podczas silnych wiatrów w listopadzie i grudniu 2013 r. doszło do jego uszkodzeń i w związku z tym został odbudowany. Zdaniem stron, prowadzony w namiocie sklep jest potrzebny jako miejsce pracy i zaopatrzenia w żywność, nikomu nie przeszkadza i nie stwarza żadnego zagrożenia. Jednocześnie zwrócili się o ustalenie daty rozbiórki na czerwiec 2014 r., kiedy zostaną rozpoczęte prace związane z budową budynku handlowo-usługowego. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, który określa budynek jako obiekt trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty i dach, a także zawartą w art. 3 pkt 5 tej ustawy definicję legalną tymczasowego obiektu budowlanego przez który należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, niepołączony trwale z gruntem taki jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Przepis art. 29 ust. 1 pkt 12 cyt. ustawy stanowi, że budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, nie wymaga pozwolenia na budowę. Jednocześnie przepis art. 30 ust. 1 pkt 1 tej ustawy określa roboty budowlane wymagające zgłoszenia właściwemu organowi. Organ uznał, że taki obiekt, którego realizacja odbywa się w oparciu o zgłoszenie w myśl art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, musi być rozebrany lub przeniesiony w inne miejsce w terminie 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, w przeciwnym razie wymagane jest pozwolenie na budowę. W niniejszej sprawie w zgłoszeniu inwestorzy nie określili, że zamierzają przedmiotowy namiot ustawić na okres do 120 dni. Poza tym nie rozebrali ww. obiektu w terminie do dnia 24.10.2012r., czyli przed upływem 120 dni od jego ustawienia w dniach 25-26.10.2012r. Tym samym inwestorzy dokonując zgłoszenia zamiaru wykonania takich robót, które wymagały pozwolenia na budowę, a nie zgłoszenia dopuścili się samowoli budowlanej. W konsekwencji takich działań należało zastosować art. 48 Prawa budowlanego i orzec nakaz rozbiórki, z powodu niewykonania obowiązków nałożonych na inwestorów postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2013 r. Odnosząc się do wniosku o przesunięcie terminu wykonania rozbiórki organ wyjaśnił, że obowiązujące przepisy nie dają podstawy do określenia w decyzji terminu rozbiórki. Z orzecznictwa wynika zaś, że decyzja wydana na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego powinna być wykonana niezwłocznie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach K. i R. małżonkowie S. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc zarzuty naruszenia: – art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji nakazującej rozbiórkę, mimo że decyzja ta narusza niebędący w kolizji z interesem społecznym słuszny interes stron oraz innych obywateli poprzez uniemożliwienie prowadzenia przez strony działalności handlowej; – art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie faktu odbudowy przedmiotowego namiotu, co miało miejsce w grudniu 2013 r.; – art. 80 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego w zw. z art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez uznanie, że z faktu nieokreślenia w zgłoszeniu terminu rozbiórki wynika, że zamierzeniem inwestorów było zrealizowanie tymczasowego obiektu na czas dłuższy niż 120 dni, w sytuacji gdy wypełnione zostały wszystkie pola formularza zgłoszenia, a brak było pola do wpisania daty rozbiórki; – art. 48 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego poprzez nakazanie rozbiórki, mimo że wobec odbudowania obiektu w grudniu 2013 r. nie został przekroczony 120-dniowy termin rozbiórki. W uzasadnieniu, w kontekście zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a., skarżący przywołali wyrok NSA w sprawie o sygn. akt SA 820/81. Pokreślili ponadto istotne znaczenie okoliczności w postaci odbudowania przedmiotowego obiektu w grudniu 2013 r., biorąc pod uwagę treść art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Skoro bowiem obiekt został odbudowany w grudniu 2013 r., to termin 120 dni, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 ww. ustawy powinien być liczony od końca grudnia 2013 r. W konsekwencji przewidziany w tym przepisie termin rozbiórki jeszcze nie upłynął. Dodatkowo skarżący podnieśli, że dokonując zgłoszenia na urzędowym formularzu nie zostali pouczeni o konieczności wpisania daty planowanej rozbiórki obiektu. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Na wstępie wyjaśnić należy, że przepis art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) wprowadza ogólną zasadę nakładającą na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na realizację obiektów budowlanych i wykonywania robót budowlanych. Wyjątki od tej zasady przewidziane zostały w art. 29 i art. 30. Przepisy te zawierają zamknięty katalog obiektów i robót budowlanych, które zwolnione są z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu ustalenie organu, że obiekt budowlany objęty nakazem rozbiórki w przedmiotowej sprawie nie spełnia kryteriów pozwalających na zaliczenie go do którejś z kategorii wskazanej w powołanych wyżej przepisach, a tym samym, że do jego wybudowania konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę, uznać należy za prawidłowe. Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, w szczególności z protokołu kontroli przeprowadzonej na działce nr 1338/2 przy ul. T. w K. w dniu 7 sierpnia 2012 r. oraz wyjaśnień pełnomocnika skarżących złożonych w dniu 3 października 2012 r. wynika, że w dniach 25-26 czerwca 2012 r. w południowo-wschodnim narożniku opisanej działki został ustawiony obiekt nietrwale związany z gruntem, posiadający szkielet metalowy i przykrycie namiotowe, o wymiarach 8 x 15 m, szkielecie konstrukcyjnym z profili metalowych zamkniętych w formie rusztu, do którego zamocowano ściany z blachy trapezowej, dachu i szczytach wykonanych z plandeki. Wewnątrz obiektu wykonano instalację elektryczną, w ścianie szczytowej od strony ul. T. istnieje otwór drzwiowy dwuskrzydłowy, a na elewacji zachodniej zamontowano bramę przesuwną. Mając na względzie art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego zgodnie z którym, przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany nie połączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, organ prawidłowo zakwalifikował sporny obiekt jako tymczasowy obiekt budowlany. Dokonana przez organ kwalifikacja przedmiotowego obiektu jako tymczasowego obiektu budowlanego nie była kwestionowana przez skarżących. Stosownie do treści art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego budowa tymczasowego obiektu budowlanego nie wymaga pozwolenia na budowę, lecz jedynie zgłoszenia zamiaru jego budowy właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej, o ile inwestor określi w zgłoszeniu termin jego rozbiórki lub przeniesienia. Rozbiórka lub przeniesienie obiektu musi nastąpić nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Sporny obiekt budowlany (tymczasowy namiot pełniący funkcję handlową) niewątpliwie spełniałby kryteria tymczasowego obiektu budowlanego - na wybudowanie którego nie jest wymagane pozwolenie na budowę, tylko zgłoszenie - gdyby jego funkcjonowanie zostało przewidziane na okres krótszy niż 120 dni. Z uwagi jednak na to, że obiekt ten powstał w dniach 25-26 czerwca 2012 r. i nadal istniał po terminie jego rozbiórki, tj. po dniu 24 października 2012 r., a zatem dłużej niż 120 dni, to jako obiekt tymczasowy (nietrwale związany z gruntem) wymagał również uzyskania pozwolenia na budowę. Podnoszone przez skarżących zarzuty w znacznej części odnoszą się w istocie do decyzji Prezydenta Miasta z dnia z dnia 19 czerwca 2012 r., którą organ ten wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia przedmiotowego obiektu, uznając, że brak deklaracji daty rozbiórki pawilonu stanowi o zamiarze jego wybudowania na czas dłuższy niż 120 dni. Skarga małżonków S. na decyzję Wojewody z dnia 5 września 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji została oddalona prawomocnym wyrokiem WSA w Kielcach z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. II SA/Ke 747/12. Powyższe oznacza, że w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja o sprzeciwie wobec zgłoszenia przedmiotowego obiektu. W konsekwencji wykonanie jakichkolwiek robót budowlanych w oparciu o zgłoszenie stanowi samowolę budowlaną. W niniejszej sprawie organ nadzoru budowlanego nie mógł rozstrzygać kwestii związanych z ewentualnym brakiem stosownego pouczenia na formularzu zgłoszenia, ponieważ kwestie te zostały rozstrzygnięte w wyroku z dnia 21 listopada 2012 r. Poza tym z zachowania skarżących, którzy nie rozebrali przedmiotowego obiektu w terminie 120 dni od dnia jego ustawienia wynika, że w istocie nie zamierzali go rozebrać w terminie, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W myśl ust. 2 jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie narusza przepisów, w tym techniczno - budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W myśl ust. 3 w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. Stosownie do treści ust. 4 w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. Przepis ust. 5 stanowi natomiast, że przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona. W rozpoznawanej sprawie postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2013 r. PINB, działając na podstawie powołanego art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, zobowiązał inwestorów do przedłożenia w terminie do dnia 31 października 2013 r. dokumentów umożliwiających legalizację przedmiotowego namiotu. Ubocznie wskazać należy, że powyższym postanowieniem organ wstrzymał także roboty budowlane, co nie jest działaniem prawidłowym, bowiem jak ustalono przedmiotowy obiekt budowlany powstał w okresie dwóch dni w czerwcu 2012 r., a zatem żadne roboty budowlane na dzień wydawania postanowienia z dnia 22 sierpnia 2013 r. nie były prowadzone. Termin zakreślony w postanowieniu PINB upłynął bezskutecznie. Skarżący nie wystąpili także o jego przedłużenie. Z oświadczenia, jakie pełnomocnik skarżących złożył w dniu 21 sierpnia 2013 r. wynika, że inwestorzy nie zamierzali w ogóle legalizować przedmiotowego obiektu. W świetle powyższego bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje okoliczność, że w grudniu 2013 r. przedmiotowy namiot tymczasowy został odbudowany po zniszczeniach spowodowanych warunkami atmosferycznymi. W dacie tej powinien on być już rozebrany, o ile faktycznie w zamierzeniu skarżących miał być przeznaczony do rozbiórki w terminie, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego. Decyzja o nakazie rozbiórki wydana w trybie art. 48 Prawa budowlanego ma charakter decyzji związanej. Przepis ten posługuje się bowiem określeniem "organ nakazuje", co oznacza, iż w razie ustalenia, że obiekt budowlany powstał bez wymaganego pozwolenia na budowę i wdrożenia procedury z art. 48, a następnie nie wywiązania się przez inwestora z obowiązku przedłożenia żądanych dokumentów, ustawodawca nie pozostawił organowi wyboru w zakresie treści rozstrzygnięcia, zobowiązując go do orzeczenia nakazu rozbiórki. Wydając decyzję o nakazie rozbiórki organ nie może zatem kierować się uznaniem administracyjnym. Zarówno organ, jak i Sąd, nie są uprawnione do oceny celowości i racjonalności funkcjonowania budynku, który powstał bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Sąd dostrzega, że prowadzona przez skarżącego działalność handlowa w przeznaczonym do rozbiórki obiekcie spełnia ważną funkcję jako miejsce pracy i zaopatrzenia w żywność, jednakże o konieczności rozbiórki decyduje konkretny przepis prawa, niezależnie od subiektywnego przekonania strony, organu czy też Sądu o nieracjonalności decyzji rozbiórkowej. Jest rzeczą oczywistą, że żaden nakaz rozbiórki nie jest w pojęciu inwestora zgodny z jego słusznym interesem. Podsumowując, stwierdzić należy, że stan faktyczny niniejszej sprawy ustalony na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy został przez organy nadzoru budowlanego prawidłowo wyjaśniony, a ustalenia organów zostały dokonane zgodnie z treścią art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Podkreślić raz jeszcze należy, że skoro inwestor wbrew treści art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego zrealizował budowę obiektu budowlanego bez wymaganej prawem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i nie wykonał obowiązków nałożonych na niego postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2013 r., organ nadzoru budowlanego zobowiązany był do wydania nakazu rozbiórki. Organ nie ma bowiem prawnej możliwości dokonania legalizacji wykonanych robót budowlanych, gdy inwestor nie wykona obowiązków przewidzianych w procedurze legalizacyjnej tj. nie przedłoży wymaganych dokumentów i nie uiści opłaty legalizacyjnej. W tym stanie rzeczy, ponieważ zawarte w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.