II SA/Ke 409/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka,, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Asystent sędziego Dorota Pawlicka-Armańska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 września 2011r. sprawy ze skargi B.Z. i J.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił J. i B. Z. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] znak: [...] nakazującej J. i B. Z. rozbiórkę samowolnie dokonanej rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr 245 G zlokalizowanego na działach o nr ewid. 40/43 i 40/41 położonych we W., gmina L. o wybudowany ganek z kotłownią wraz z kominem. W uzasadnieniu w/w rozstrzygnięcia organ wskazał, że w decyzji z dnia [...] zawarto prawidłowe pouczenie o możliwości wniesienia odwołania do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O., w terminie 14 dni od daty jej doręczenia. Pomimo tego w ustawowym terminie żadna ze stron nie złożyła odwołania. W dniu 10.03.2011r. J. i B. Z. złożyli bezpośrednio w siedzibie organu I instancji wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od w/w decyzji. Jako okoliczność uzasadniającą ich prośbę wnioskodawcy podali fakt, że od dnia 1.09.2010r. przebywali poza granicami kraju, a korespondencję kierowaną do nich odbierała teściowa kwitując odbiór nazwiskiem "Z.". Do kraju wrócili dopiero w dniu 4.03.2011r. i wówczas teściowa przekazała im całą korespondencję, z której dowiedzieli się, że powinni dokonać legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej. Jednocześnie wnioskodawcy oświadczyli, że po uzyskaniu decyzji o oddaniu im w wieczyste użytkowanie stanowiącego własność gminy gruntu, na którym zlokalizowany jest ganek z kotłownią i kominem, niezwłocznie sporządzą całą dokumentację niezbędną do legalizacji samowolnie dokonanej rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, odmawiając w oparciu o art. 59 § 2 k.p.a. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, stwierdził, że wnioskodawcy nie uprawdopodobnili w żaden sposób braku swojej winy w uchybieniu terminu, a tym samym nie można uznać, ażeby zostały przez nich spełnione przesłanki ustanowione przepisem art. 58 § 1 k.p.a. W tym zakresie wskazano, że decyzja z dnia [...] została odebrana przez J. Z. osobiście w dniu 31.12.2010r. – o czym świadczy adnotacja doręczyciela pod nieczytelnym podpisem adresata na zwrotnym potwierdzeniu odbioru – "J. Z.". Podobnie, identyczna przesyłka przeznaczona dla B. Z. została również odebrana przez J. Z. w tym samym dniu, co również potwierdza odpowiednia adnotacja – "J. Z. mąż". Organ zakwestionował również twierdzenia wnioskodawców o ich pobycie zagranicznym w okresie od dnia 1.09.2010r. do dnia 4.03.2011r., jako że w okresie tym odbierali kierowane na ich adres pisma – osobiście. Ponadto w zawiadomieniu organu I instancji z dnia 11.02.2009r. o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie małżonków Z. poinformowano, że zgodnie z art. 41 k.p.a. w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu (§ 1), a w razie zaniedbania tego obowiązku doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny (§ 2). Pomimo powyższego w aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek informacji od stron w tym zakresie, a osoby te nie przedstawiły jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego, że w okresie od 1.09.2010r. do 4.03.2011r. przebywały poza terytorium Polski. Organ odwoławczy wskazał również na fakt, że w okresie rzekomego pobytu małżonków Z. za granicą, B. Z. odebrała w dniu 14.02.2011r. pismo organu I instancji z dnia 10.02.2011r. W konsekwencji, zakładając, że w dniu tym faktycznie ustała przyczyna uchybienia terminu i zestawiając tą datę (14.02.2011r.) z datą złożenia rozpatrywanego wniosku o przywrócenie terminu (10.03.2011r.), organ stwierdził, że wniosek ten został złożony z uchybieniem siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. i J. Z. wnieśli o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], wskazując na okoliczność, że podczas ich pobytu za granicą kierowaną na ich adres korespondencję odbierała teściowa, podpisując się nazwiskiem "Z.", bądź "J. Z.". Ponadto legalizacja samowoli budowlanej nie była możliwa, gdyż obiekt ten znajduje się na działce należącej do Urzędu Gminy w L. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] o odmowie przywrócenia J. i B. Z. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Podkreślić należy, że organ II instancji w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia prawidłowo wskazał, iż zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobnił on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko wtedy, gdy strona, mimo zachowania należytej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie z powodu istnienia przeszkody od niej niezależnej, trudnej w danych warunkach do przezwyciężenia, przy czym przeszkoda ta musi istnieć przez cały czas biegu terminu przepisanego do dokonania danej czynności (por. wyrok NSA z dnia 12.02.2008r., sygn. akt: II FSK 1704/06, LEX nr 470988). Materiał dowodowy zebrany w aktach administracyjnych nie pozwala przyjąć, na gruncie rozpoznawanej sprawy, spełnienia przesłanek z art. 58 § 1 k.p.a. – co słusznie stwierdził organ II instancji. Przesyłki zawierające decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] zostały bowiem odebrane przez J. Z. w dniu 31.12.2010r. Świadczą o tym adnotacje doręczyciela na zwrotnych poświadczeniach odbioru pod nieczytelnym podpisem adresata – "J. Z.", a w przypadku przesyłki przeznaczonej dla jego żony B. Z. – "J. Z. – mąż". W świetle powyższego brak podstaw by uznać za wiarygodne twierdzenia skarżących przedstawione we wniosku o przywrócenie terminu oraz powtórzone w skardze, jakoby w/w przesyłki miała odebrać w ich imieniu teściowa. Gdyby bowiem tak rzeczywiście było, nie występowałyby żadne przeszkody, aby doręczyciel, stwierdzając. nieobecność adresatów, doręczył przesyłki dorosłemu domownikowi (teściowej skarżących) – w trybie art. 43 k.p.a. Z powyższej czynności pozostałby jednakże ślad w aktach administracyjnych w postaci odpowiednich adnotacji na zwrotnych poświadczeniach odbioru. Tymczasem w niniejszej sprawie nie dość, że brak jest takiej wzmianki, to adnotacje na zwrotnych poświadczeniach odbioru jednoznacznie wskazują, że przedmiotowe przesyłki odebrał J. Z., z czego przeznaczoną dla niego – osobiście (art. 42 § 1 k.p.a.), a przeznaczoną dla jego żony – w trybie doręczenia zastępczego (art. 43 k.p.a.). Niezależnie od powyższego nawet gdyby przyjąć, że decyzję organu I instancji odebrała teściowa, to w świetle art. 43 k.p.a. również takie doręczenie byłoby skuteczne. W tych okolicznościach, podzielić należy stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego , iż nie sposób uznać za wiarygodną podnoszoną przez skarżących okoliczność ich pobytu za granicą kraju w okresie od 1.09.2010r. do 4.03.2011r. Z akt administracyjnych wynika bowiem, iż w tym okresie J. i B. Z. odbierali kierowaną do nich na adres W. 245G/6 korespondencję, to jest: - pismo organu I instancji z dnia 8.11.2010r. przypominające stronom o upływie wyznaczonego terminu przedłożenia dokumentów umożliwiających zalegalizowanie samowoli (12.11.2010r.), - zawiadomienie organu I instancji z dnia 8.12.2010r. o toczącym się postępowaniu (10.12.2010r.), - zawiadomienie organu I instancji z dnia 10.02.2011r. o uzyskaniu przez decyzję o nakazie rozbiórki przymiotu ostateczności (14.02.2011r.). Tym samym skarżący musieli zdawać sobie sprawę, że brak spełnienia obowiązku przedłożenie określonych dokumentów spowoduje dla nich negatywne konsekwencje – zwłaszcza, że w dniu 9.04.2010r. zostało im doręczone postanowienie organu I instancji z dnia 31.03.2010r. o nałożeniu obowiązku przedstawienia określonych dokumentów – z pouczeniem, że niewykonanie tego zobowiązania będzie skutkowało wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę, Niezależnie od powyższego podnieść trzeba, że w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania (k. 19 akt administracyjnych) J. i B. Z. zostali pouczeni przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. o treści art. 41 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu (§ 1), a w razie zaniedbania tego obowiązku doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny (§ 2). Tymczasem żaden ze skarżących nie poinformował organu administracji publicznej o rzekomej zmianie miejsca zamieszkania, co przesądza o prawidłowości kierowania przeznaczonej dla nich korespondencji na podany w początkowej fazie postępowania adres (k. 20 akt administracyjnych) – W. 245G/6. Wskazania również wymaga, że skarżący złożyli wniosek o przywrócenie terminu z uchybieniem terminu określonego w art. 58 § 2 k.p.a., który stanowi, że prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Do powyższego wniosku prowadzi przyjęcie jako daty ustania przyczyny uchybienia terminu dnia 14.02.2011r., kiedy B. Z. odebrała zawiadomienie organu I instancji o uzyskaniu przez decyzję organu I instancji przymiotu ostateczności i porównanie jej z datą złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (10.03.2011r.). Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.