II SA/Ke 410/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego p o s t a n a w i a : umorzyć postępowanie sądowe. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] znak: [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta o odmowie przyznania T. Ł. prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego na U. S. w okresie od 1 lipca 2013r. do 31 października 2013r. Skargę na ww. rozstrzygnięcie organu II instancji wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach T. Ł., powołując się m. in. na niekonstytucyjność przepisów ww. ustawy. Postanowieniem z dnia 20 lutego 2014r. tut. Sąd zawiesił postępowanie sądowe, wskazując że wyrok Trybunału Konstytucyjnego (w sprawie o sygn. akt P 1/14) rozstrzygający czy przepis art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych (mający zastosowanie w niniejszej sprawie) jest zgodny z art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1, art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, będzie miał wpływ na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. W skierowanym do tut. Sądu piśmie z dnia 7 maja 2014r. T. Ł. wniósł o "umorzenie postępowania w sprawie sygn. akt II SA/Ke 17/14", potwierdzając jednocześnie rezygnację z ubiegania się o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego. Uzasadniając swoje żądanie skarżący wskazał na wejście w życie ustawy z dnia 4 kwietnia 2014r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z dnia 30 kwietnia 2014r. poz. 567), która określa warunki nabywania oraz zasady ustalania i wypłacania zasiłków dla opiekunów osobom, które utraciły prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z dniem 1 lipca 2013r. w związku z wygaśnięciem z mocy prawa decyzji przyznającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. W tym zakresie T. Ł. wskazał, że powołana ustawa reguluje jego sytuację, w której był od 1 lipca 2013r., wobec czego będzie składał wniosek o przyznanie mu zasiłku dla opiekuna. Zarządzeniem z dnia 14 maja 2014r. tut. Sąd wezwał skarżącego do wyjaśnienia, czy cofa wniesioną w niniejszej sprawie skargę. W odpowiedzi z dnia 16 maja 2014r. T. Ł. powtórzył żądania i uzasadnienie przytoczone we wcześniejszym wniosku, wskazując na "wycofanie skargi" oraz domagając się "umorzenia postępowania w sprawie sygn. akt II SA/Ke 17/14". Postanowieniem z dnia 19 maja 2014r. Sąd podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej ustawą P.p.s.a, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uznał, że w przedmiotowej sprawie cofnięcie skargi było w świetle art. 60 ustawy P.p.s.a. dopuszczalne i skuteczne. Stosownie zatem do treści art. 161 § 1 pkt 1 ustawy P.p.s.a. postępowanie sądowe podlegało umorzeniu.