II SA/Ke 410/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi S.S. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2021 r. znak: [...] w przedmiocie zwrotu kosztów egzaminów adwokackich oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2021 r. [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Starosty [...] z dnia [...] 2019 r. znak: [...] zobowiązującą S. S. do zwrotu kosztów dwóch egzaminów adwokackich w łącznej kwocie 2.000 zł w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że organ pierwszej instancji z wygenerowanego w dniu 8 lipca 2016 r. raportu ZUS powziął informację, że skarżący w okresie od 13 stycznia 2015 r. do 28 lutego 2015 r. był zgłoszony do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu umowy zlecenia. Strona przedstawiła umowę zlecenia zawartą w dniu 13 stycznia 2015 r. z P. M. B.. Wobec powyższego decyzją z dnia 20 lipca 2016 r. skarżący został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej z dniem 13 stycznia 2015 r., a następnie wypowiedziano umowę nr: [...] z dnia 19 lutego 2016 r. oraz umowę nr: 3-C/2015 z dnia 10 lutego 2015 r. w sprawie sfinansowania kosztów egzaminów adwokackich oraz wezwano go do zwrotu kosztów dwóch egzaminów adwokackich w łącznej kwocie 2000 zł w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania. Organ odwoławczy powołał przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1409 ze zm.) zwanej dalej "ustawą", zwłaszcza art. 76 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 3 tej ustawy. Wojewoda wskazał, że decyzją z dnia [...] 2019 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] 2019 r., wydaną z upoważnienia Starosty [...] znak: [...], którą zobowiązano stronę do zwrotu kosztów dwóch egzaminów adwokackich w łącznej kwocie 2.000 zł w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Przedstawiając stan faktyczny sprawy, który legł u podstaw tego rozstrzygnięcia, Wojewoda wyjaśnił, że skarżący został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. Ś. (dalej "PUP") w dniu 25 listopada 2008 r., jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. W dniu 10 lutego 2015 r. pomiędzy skarżącym a Starostą Ostrowieckim zawarta została umowa dotycząca sfinansowania kosztów egzaminu ze środków Funduszu Pracy, na mocy której sfinansowano stronie koszty egzaminu adwokackiego mającego się odbyć w terminie 11-13 marca 2015 r. w wysokości 1.000 zł, zaś w dniu 19 lutego 2016 r. zawarta została umowa, na mocy której sfinansowano stronie ze środków Funduszu Pracy koszty egzaminu adwokackiego mającego się odbyć w terminie 15-18 marca 2016 r. w wysokości 1.000 zł. W związku z podjęciem pracy od dnia 13 stycznia 2015 r. skarżący przestał spełniać warunki, od których zależy posiadanie statusu osoby bezrobotnej, a tym samym w dniu podpisania obydwu ww. umów nie powinien był posiadać statusu osoby bezrobotnej. Jak wskazał Wojewoda, od decyzji z dnia [...] 2019 r. skarżący wniósł skargę do WSA w Kielcach, którą wyrokiem z dnia 5 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Ke 707/19 Sąd ten oddalił. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 września 2020r., sygn. akt: I OSK 729/20, uchylił zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał m.in., że ujawnienie okoliczności związanych z podjęciem przez skarżącego pracy zarobkowej stało się podstawą prowadzenia postępowań zarówno w trybie art. 76 ust. 1 i 2, jak i art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy. Tożsamość okoliczności faktycznych obu postępowań nie wiązała ich jednak funkcjonalnie w taki sposób, aby pozbawienie skarżącego statusu bezrobotnego determinowało możliwość wszczęcia i prowadzenia postępowania w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, a tylko taka zależność usprawiedliwiałaby analizę powyższych okoliczności sprawy z punktu widzenia przesłanki bezpośredniości, o której mowa w art. 123 § 1 pkt. 1 k.c. Brak tego rodzaju związku pomiędzy oboma postępowaniami nie pozwala uznać, że wydanie decyzji o pozbawieniu skarżącego statusu bezrobotnego jest jedną z czynności podjętych przed organem powołanym do rozpoznawania spraw danego rodzaju, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia. Niemniej Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że kwestia przerwania biegu terminu przedawnienia roszczenia o zwrot nienależnie pobranego świadczenia nie doczekała się w toku dotychczasowego postępowania administracyjnego należytego wyjaśnienia. NSA podkreślił, że art. 76 ust. 5 ustawy nakazuje w zakresie nieuregulowanym w ust. 2-4 odpowiednie stosowanie przepisów k.c., dotyczących przerwania biegu terminu przedawnienia. NSA uznał nadto, że zaniechano oceny z powyższego punktu widzenia takich okoliczności sprawy jak: dokonane przez organ administracji w dniu 9 września 2016 r. wypowiedzenia umów o sfinansowanie skarżącemu jako bezrobotnemu kosztów egzaminu ze środków Funduszu Pracy oraz wytoczenia w dniu 15 marca 2017 r. przed sąd powszechny powództwa przeciwko skarżącemu o zapłatę kwoty 2.000,00 zł z tytułu nienależnego świadczenia. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda uznał, że brak jest podstaw prawnych do uchylenia lub zmiany zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy stwierdził, że o ile wypowiedzenie w dniu 9 września 2016 r. przez PUP ww. umów w sprawie sfinansowania kosztów egzaminów adwokackich nie stanowi okoliczności skutkującej przerwaniem biegu przedawnienia, to zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych wytoczenie przed sąd powszechny powództwa jest skuteczne dla przerwania biegu przedawnienia. A zatem skierowanie w dniu 15 marca 2017 r. przez PUP na drogę postępowania sądowego powództwa przeciwko skarżącemu o zapłatę nienależnie pobranego świadczenia jest czynnością przerywającą bieg przedawnienia - pomimo, że Sąd Rejonowy w Ostrowcu Świętokrzyskim, wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2019 r., sygn. akt: I C 631/17, oddalił to powództwo. Wojewoda uznał zatem, że przerwanie trzyletniego biegu przedawnienia w przypadku obydwu wypłat (po 1000 zł każda), których dokonano odpowiednio w dniach 11 lutego 2015 r. i 22 lutego 2016 r. nastąpiło w tym samym dniu, tj. 15 marca 2017 r. W związku z zakończeniem postępowania sądowego w dniu 8 kwietnia 2019 r. bieg okresu przedawnienia należy liczyć od dnia 9 kwietnia 2019 r. Zdaniem Wojewody, w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia roszczeń, a pokryte koszty egzaminów w wysokości 2.000,00 zł stanowią nienależnie pobrane świadczenie, o którym mowa w art. 76 ust. 2 pkt. 4 ustawy i do zwrotu których skarżący jest zobowiązany. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję Wojewody wniósł S. S., zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co doprowadziło do naruszenia zasad ogólnych określonych w art. 7, art. 8 i art. 10 k.p.a. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. art. 76 ust. 3 i ust. 5 ustawy oraz art. 123 § 1 pkt 1 k.c. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł w szczególności, że kwestionowana decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] 2019 r. została wydana po upływie 3 lat od dnia wypłaty świadczeń przeznaczonych na sfinansowania kosztów egzaminów adwokackich, a zatem w niniejszej sprawie doszło do przedawnienia roszczeń. Do zwrotu środków powinno, zdaniem strony, dojść na drodze administracyjnej, bo ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przyznaje kompetencje PUP do wydania decyzji w tym zakresie, co potwierdził wyrok Sądu Rejonowego w Ostrowcu Świętokrzyskim. Organ wniósł powództwo do sądu niewłaściwego rzeczowo, nie podjął zaś żadnych czynności do dochodzenia nienależnie pobranych świadczeń w drodze administracyjnej. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), o czym strony zostały zawiadomione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Wojewoda w toku kontrolowanego obecnie postępowania odwoławczego zobligowany był uwzględnić normy prawne zawarte w art. 153 i art. 171 p.p.s.a. po tym, jak wyrokiem z dnia 30 września 2020 r. sygn. akt I OSK 729/20 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 5 grudnia 2019 r. wydany w sprawie sygn. akt II SA/Ke 707/19, a także uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] 2019 r. W myśl pierwszego z powołanych przepisów, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Stosownie zaś do art. 171 p.p.s.a., wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu powyższego wyroku NSA wskazał, że przepis art. 76 ust. 3 ustawy przewiduje trzyletni okres przedawnienia roszczeń z tytułu zasiłków, stypendiów i innych świadczeń pieniężnych finansowanych z Funduszu Pracy. Przy czym dla roszczeń powiatowego urzędu pracy termin ten biegnie od wypłaty ww. świadczeń. Stosownie do art. 76 ust. 5 ustawy, w zakresie nieuregulowanym w ust. 2-4 stosuje się odpowiednio przepisy K.c. Z przepisu art. 123 § 1 pkt 1 K.c. wynika natomiast, iż bieg terminu przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia. Powołując się na stanowisko doktryny Sąd kasacyjny podniósł, że na gruncie art. 123 § 1 pkt 1 K.c. nie jest możliwe opracowanie ogólnych, a przy tym precyzyjnych kryteriów wyodrębnienia czynności procesowych, które będą służyć dochodzeniu, ustaleniu, zaspokojeniu lub zabezpieczeniu roszczenia i będą zmierzać do tego bezpośrednio. Zachodzi zatem konieczność dokonania analizy konkretnej czynności procesowej z punktu wypełnienia wymagań określonych w powyższym przepisie. NSA ocenił, że taką czynnością przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia nie jest wydanie decyzji o pozbawieniu skarżącego statusu bezrobotnego na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy. Sąd drugiej instancji wyjaśnił, że analiza art. 76 ust. 1 i 2 ustawy nie dostarcza argumentów przemawiających za koniecznością uprzedniego pozbawienia skarżącego statusu bezrobotnego, aby następnie móc rozstrzygnąć o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia. Ujawnienie okoliczności związanych z podjęciem przez skarżącego pracy zarobkowej stało się podstawą prowadzenia postępowań zarówno w trybie art. 76 ust. 1 i 2, jak i art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy. Tożsamość okoliczności faktycznych obu postępowań nie wiązała ich jednak funkcjonalnie w taki sposób, aby pozbawienie skarżącego statusu bezrobotnego determinowało możliwość wszczęcia i prowadzenia postępowania w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, a tylko taka zależność usprawiedliwiałaby analizę powyższych okoliczności sprawy z punktu widzenia przesłanki bezpośredniości, o której mowa w art. 123 § 1 pkt 1 K.c. Sąd drugiej instancji wyjaśnił zatem, że skoro przepis art. 76 ust. 5 ustawy nakazuje w zakresie nieuregulowanym w ust. 2 – 4 odpowiednie stosowanie przepisów K.c. dotyczących przerwania biegu terminu przedawnienia, to należy uznać, iż zaniechano oceny z powyższego punktu widzenia takich okoliczności sprawy jak: dokonane przez organ administracji w dniu 9 września 2016 r. wypowiedzenia umów o sfinansowanie skarżącemu jako bezrobotnemu kosztów egzaminu ze środków Funduszu Pracy, oraz wytoczenia w dniu 15 marca 2017 r. przed sąd powszechny powództwa przeciwko skarżącemu o zapłatę kwoty 2.000 zł z tytułu nienależnego świadczenia. Odpowiednie stosowanie przepisów o przerwaniu biegu terminu przedawnienia wymaga uwzględnienia, w toku procesu stosowania norm dopełnienia, specyfiki przepisów regulujących dane stosunki. W literaturze podkreśla się, że odpowiednie stosowanie przepisów prawa może polegać zarówno na stosowaniu odpowiednich przepisów bez żadnych modyfikacji, odpowiednie przepisy mają być stosowane z pewnymi modyfikacjami, ale i ze względu na ich bezprzedmiotowość lub sprzeczność z przepisami ustanowionymi dla danych stosunków, odpowiednie przepisy nie mogą być w ogóle stosowane (vide: J.Nowacki, Odpowiednie stosowanie przepisów prawa, PiP 1964/3/372-373; M.Hauser, Odpowiednie stosowanie przepisów prawa – uwagi porządkujące, PPiA, 2005, t. LXV, s. 161-162). Powyższa specyfika odpowiedniego stosowania prawa winna zostać wzięta pod rozwagę organu przy ocenie, czy wskazane powyżej okoliczności faktyczne sprawy przerwały bieg terminu przedawnienia roszczenia organu o zwrot nienależnie pobranego świadczenia. Kwestia ta nie doczekała się w dotychczasowym postępowaniu wyjaśnienia. Zadaniem organu odwoławczego – przy ponownym rozpoznaniu sprawy – stało się więc ustalenie czy i jaka okoliczność stanowiła czynność przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia skutkująca przerwaniem biegu terminu przedawnienia roszczenia o zwrot kosztów egzaminów adwokackich sfinansowanych skarżącemu na podstawie umów: nr 4-C/2016 z dnia 19 lutego 2016 r. i nr 3-C/2015 z dnia 10 lutego 2015 r. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że taką czynnością, która w ocenie organu drugiej instancji spowodowała przerwanie biegu terminu przedawnienia opisanych wyżej roszczeń, było skierowanie przez Powiat O. – Powiatowy Urząd Pracy w O. Ś. na drogę postępowania sądowego powództwa przeciwko S. S. o zapłatę 2000 zł tytułem bezpodstawnego wzbogacenia. W związku z powyższym w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że w kontekście art. 123 § 1 pkt 1 k.c. niewątpliwie czynnością, która będzie skutkować przerwaniem biegu terminu dochodzenia roszczenia będzie taka czynność, która w sposób obiektywnie bezpośredni zmierza do dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia, przy czym należy to ocenić zawsze z uwzględnieniem okoliczności konkretnego przypadku. Nie może być to czynność pozorna. Zgodnie z § 3 umowy nr [...] z dnia 10 lutego 2015 r. i umowy nr [...] z dnia 19 lutego 2016 r., Powiatowy Urząd Pracy w O. Ś. (dalej też jako "Urząd") zastrzegł sobie prawo do natychmiastowego rozwiązania umów w przypadku stwierdzenia złożenia przez bezrobotnego - S. S. - niezgodnych z prawdą oświadczeń zawartych we wniosku o sfinansowanie kosztów egzaminu lub nieprawidłowości w realizacji postanowień tych umów. Pismem z dnia 7 września 2016r. Urząd wypowiedział skarżącemu powyższe umowy i wezwał do zwrotu kosztów dwóch egzaminów adwokackich w łącznej kwocie 2000 zł. W niniejszej sprawie podstawą wypłaty środków pieniężnych na sfinansowanie kosztów egzaminów adwokackich były ww. umowy zawarte w 2015 r. i 2016 r. Zatem dopóki postanowienia umów wiązały strony tych umów, dopóty nie było podstaw żądania przez Urząd zwrotu środków od skarżącego określonych tymi umowami, albowiem w treści tych umów strony zgodnie postanowiły, że Urząd będzie mógł rozwiązać te umowy w przypadku niezgodnych z prawdą oświadczeń zawartych we wniosku o sfinansowanie kosztów egzaminu lub nieprawidłowości w realizacji postanowień tych umów. Oświadczenie zawarte w piśmie z dnia 7 września 2016 r. – z punktu widzenia postanowień ww. umów – było więc niezbędne do skierowania wezwania do skarżącego o zwrot wypłaconych środków. Skoro odpadła prawna i faktyczna podstawa wypłaty środków na sfinansowanie kosztów egzaminów adwokackich na skutek nieobowiązywania postanowień umownych przyznających te środki, to uprawnione stało się wezwanie do zwrotu tych środków. Zdaniem Sądu, czynność wypowiedzenia umowy stanowiła już czynność przerywającą bieg terminu przedawnienia roszczenia powiatowego urzędu pracy wobec skarżącego. Została ona bezpośrednio przedsięwzięta w celu dochodzenia ww. roszczenia i nie była czynnością pozorną – skoro wynikała z obowiązujących postanowień umów zawartych ze skarżącym i zmierzała bezpośrednio do odzyskania tych środków od skarżącego przez Urząd, czyli zaspokojenia roszczenia. Bieg terminu przedawnienia po podjęciu tej czynności rozpoczął się na nowo. Zgodnie bowiem z art. 124 §1 k.c., po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo. W razie przerwania przedawnienia przez czynność w postępowaniu przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym albo przez wszczęcie mediacji, przedawnienie nie biegnie na nowo, dopóki postępowanie to nie zostanie zakończone (art. 124 § 2 k.c.). Tak czy inaczej, wobec braku zwrotu wypłaconych skarżącemu środków pieniężnych (pomimo doręczonego wezwania pismem z dnia 7 września 2016 r.), Urząd podjął kolejną czynność zmierzającą bezpośrednio do odzyskania tych środków i skierował pozew do sądu powszechnego o zapłatę, wywodząc, że dochodzone roszczenie wynika z umów, a niezwrócone Urzędowi stanowi bezpodstawne wzbogacenie po stronie S. S.. Nie sposób nie dostrzec, że początkowo Sąd Rejonowy w Ostrowcu Świętokrzyskim nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym z dnia 22 czerwca 2017 r. (sygn. akt I Nc 1019/17) uwzględnił żądanie pozwu, a dopiero na skutek sprzeciwu skarżącego doszło do rozpoznania sprawy według przepisów ogólnych i w efekcie do oddalenia powództwa. Wbrew twierdzeniom skargi, fakt oddalenia powództwa wytoczonego przez Powiat O. – Powiatowy Urząd Pracy w O. Ś. nie miał znaczenia dla skutku przerwania biegu terminu przedawnienia, który nastąpił wraz ze skutecznym wniesieniem pozwu do sądu powszechnego. Wytoczenie powództwa przed sądem cywilnym przerwało bieg terminu przedawnienia. Była to bowiem czynność podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia roszczenia. Urząd miał uzasadnione podstawy oczekiwać na zakończenie tego postępowania, skoro sąd cywilny nie odrzucił pozwu, wydał nakaz zapłaty, a potem merytorycznie rozpoznawał sprawę. W takim razie – w świetle art. 124 § 2 k.c. - przez okres trwania tego postępowania cywilnego termin przedawnienia ponownie nie biegł i rozpoczął swój bieg na nowo po zakończeniu postępowania cywilnego wydaniem wyroku sądowego oddalającego powództwo. Z tych powodów wydanie zaskarżonej decyzji nie nastąpiło po upływie trzyletniego terminu przedawnienia przedmiotowego roszczenia, skoro wyrok sądu cywilnego zapadł w dniu 8 kwietnia 2019 r., a decyzje wydane w kontrolowanej obecnie sprawie wydane zostały w dniach: [...] 2019 r. przez organ pierwszej instancji i [...] 2021 r. – przez Wojewodę. Zaskarżona decyzja odpowiada również przepisom ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Podstawę materialnoprawną tej decyzji stanowiły przepisy art. 76 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 5 tej ustawy. Zgodnie z art. 76 ust. 1 ustawy, osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji w przedmiocie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. W myśl art. 76 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się m.in. świadczenie pieniężne wypłacone na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy przez osobę pobierającą to świadczenie. Stąd – wobec faktu, że od dnia 13 stycznia 2015 r. skarżący przestał spełniać warunki, od których zależy posiadanie statusu osoby bezrobotnej, a tym samym w dniu podpisania obydwu umów dotyczących sfinansowania kosztów egzaminów nie powinien był posiadać statusu osoby bezrobotnej – to właściwie w oparciu o powołane przepisy organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji w dniu [...] 2019 r., orzekającą o zwrocie przez skarżącego kosztów dwóch egzaminów adwokackich w łącznej kwocie 2 000 zł w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Nie zmienia tej oceny okoliczność, że Wojewoda uznał, iż wypowiedzenie umów nie było czynnością, która przerwała bieg terminu przedawnienia przedmiotowego roszczenia, a dopiero wytoczenie powództwa przed sądem cywilnym, albowiem zarówno czynność wypowiedzenia umów, jak i czynność wytoczenia powództwa zostały podjęte przed upływem trzyletniego okresu od wypłaty skarżącemu środków na sfinansowanie egzaminów adwokackich (co jak wynika ze skargi nastąpiło 11 lutego 2015 r. i 22 lutego 2016 r.), a termin przedawnienia roszczenia może być przerwany kilkakrotnie, a jego dalszy bieg następuje zgodnie z regułami określonymi w art. 124 k.c. Z tych powodów niezasadne okazały się zarzuty skargi, które koncentrują się na kwestii przedawnienia roszczenia, którego dotyczą wydane w sprawie decyzje. Mając to na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę.