II SA/Ke 411/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sylwester Miziołek po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego p o s t a n a w i a : umorzyć postępowanie sądowe. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta decyzję z dnia [...] o odmowie przyznania M. P. prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w związki z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny – W. P. W uzasadnieniu Kolegium, zwracając uwagę na zmianę przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006r. nr 139, poz. 992 ze zm.), stwierdziło że M. P. nie spełnia wymogu rezygnacji z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki nad ojcem, niezbędnego do przyznania żądanego świadczenia (art. 16 a ust. 1 tej ustawy). Skargę na ww. decyzję organu II instancji wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach M. P. Postanowieniem z dnia 3 marca 2014r. tut. Sąd zawiesił postępowanie sądowe, wskazując że wyrok Trybunału Konstytucyjnego (w sprawie o sygn. akt P 1/14), rozstrzygający czy przepis art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych (mający zastosowanie w niniejszej sprawie) jest zgodny z art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1, art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, będzie miał wpływ na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. W skierowanym do tut. Sądu piśmie z dnia 19 maja 2014r. M. P. wniósł o "umorzenie sprawy sygn. akt II SA/Ke 149/14", uzasadniając to uchwaleniem w dniu 4 kwietnia 2014r. ustawy dotyczącej zasiłków dla opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej ustawą P.p.s.a, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki określone w cytowanym przepisie, a zatem dokonane przez M. P. pismem z dnia 19 maja 2014r. cofnięcie skargi było w świetle art. 60 ustawy P.p.s.a. dopuszczalne i skuteczne. Stosownie zatem do treści art. 161 § 1 pkt 1 ustawy P.p.s.a. postępowanie sądowe podlegało umorzeniu.