II SA/Ke 411/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2017 r. sprawy ze skarg J. B. i B. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 maja 2017 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych oddala skargi. Decyzją z dnia 4 maja 2017 r., znak: [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB), po rozpatrzeniu odwołań J. B. i B. B. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) z dnia 24 lutego 2017 r., znak: [...], nakładającej na właścicieli i inwestorów J. i B. B. obowiązek wykonania w terminie do 31 sierpnia 2017 r. robót budowlanych w celu doprowadzenia ściany zachodniej budynku mieszkalnego, usytuowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nieruchomości, położonej w miejscowości M. 5, do stanu zgodnego z prawem, przy czym nakazane roboty budowlane objęły: demontaż stolarki okiennej z PCV oraz zamurowanie otworu okiennego bądź wypełnienie otworu okiennego luksferami, a inwestorzy zostali zobowiązani dokonać ww. czynności na swój koszt i zawiadomić niezwłocznie o wykonaniu obowiązku organ I instancji – na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję w części rozstrzygnięcia określającego materiał, którym wypełnić należy otwór po zdemontowaniu istniejącego okna w zachodniej ścianie budynku mieszkalnego i orzekł w tym zakresie, że wypełnieniem otworu okiennego może być materiał przepuszczający światło, taki jak luksfery, cegła szklana lub inne nie otwierane przeszklenie, przy czym klasa odporności ogniowej wypełnień nie powinna być niższa niż E 30; – w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. W dniu 12 stycznia 2017 r. pracownicy PINB przeprowadzili z urzędu kontrolę ww. nieruchomości, podczas której stwierdzili na niej budynek mieszkalny jednorodzinny, dwukondygnacyjny, murowany. W pomieszczeniu gospodarczym na poziomie parteru, w ścianie zachodniej, w odległości około 0,56 m od prefabrykowanego ogrodzenia między nieruchomościami, stwierdzono otwór o wymiarach 56 x 132 cm, w którym zamontowane zostały luksfery, natomiast na poziomie piętra w pomieszczeniu łazienki w tej samej ścianie – plastikowe okno o wymiarach 55 x 114 cm. Uczestniczący w kontroli B. B. oświadczył, że wraz z żoną J. B. są właścicielami kontrolowanej nieruchomości, budynek mieszkalny został wybudowany w roku 1982, a ówcześni właściciele działki sąsiedniej wyrazili zgodę na wykonanie ww. otworów. Luksfery w pomieszczeniu gospodarczym wbudowano w trakcie budowy, natomiast luksfery w łazience zostały zdemontowane w roku 1998. Zamontowano wówczas okno o mniejszych wymiarach (niższe), a pozostały otwór został zamurowany. Właściciel działki sąsiedniej wyraził zgodę na zamontowanie okna z PCV. W dniu 19 stycznia 2017 r. w siedzibie organu złożony został projekt budowlany ww. budynku mieszkalnego będący załącznikiem do decyzji z dnia 6 września 1982 r. znak: [...]. W tak ustalonym stanie faktycznym organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 24 lutego 2017 r., powołując w podstawie prawnej m.in. art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ("uPb"). W odwołaniach J. i B. B. zarzucili organowi narzucenie luksferów jako materiału do wypełnienia otworu okiennego, w sytuacji gdy obecnie na rynku znaczenie luksfera nie jest tożsame z pustakiem szklanym czy oknem ogniotrwałym. Dalej wskazali, że budynek mieszkalny został wybudowany w 1982 roku kiedy na działce sąsiedniej nie było zabudowań w odległości około 10 m, otwór okienny był uwidoczniony już w planach odbiorów gazowych w 1991 roku, właściciele nieruchomości sąsiedniej zgodzili się na użytkowanie nieruchomości w aktualnym stanie faktycznym, a w dniu 24 grudnia 1997 r. wszedł w życie przepis, zgodnie z którym organ nie mógł nakazać rozbiórki, jeżeli upłynęło 5 lat od zakończenia budowy. Organ odwoławczy stwierdził, że usytuowanie przedmiotowego budynku, gdzie ściana zachodnia, w której wykonano otwór z otwieranym oknem, znajduje się w odległości 0,56 m od granicy z działką sąsiednią, jest niezgodne zarówno z obowiązującymi obecnie przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§ 12), jak i z obowiązującymi w dacie budowy przepisami rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Organ wyjaśnił, że wszelkie odstępstwa od projektu budowlanego należało uzgadniać z pracownikami organu, a nie z sąsiadem. W celu doprowadzania zachodniej ściany przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z przepisami konieczne było wdrożenie procedury naprawczej przewidzianej w art. 51 ust. 1 pkt 2 uPb. Zdaniem organu zamurowanie otworu okiennego w ścianie zachodniej doprowadzi do stanu zgodnego z przepisami. Odwołując się do treści § 232 ust. 6 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. organ uznał, że po demontażu stolarki okiennej z PCV otwór okienny będzie można wypełnić materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne nieotwierane przeszklenie, przy czym klasa odporności ogniowej wypełnień nie powinna być niższa niż E 30. W tożsamych w treści skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach J. B. i B. B. zarzucili powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 80 Kpa, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o zalegalizowanie stanu faktycznego. Dodatkowo zarzucili zaskarżonej decyzji nieważność, ponieważ zawiera ona nieczytelne oznaczenie organu administracji (nieczytelna pieczęć) oraz nieprecyzyjnie sformułowane pouczenie (brak pełnego adresu organu). W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że organy nie podjęły czynności mających na celu przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego. Narzucenie zaś wypełnienia otworu okiennego tylko luksferami świadczy o celowym i świadomym pogorszeniu używalności budowli. W tym kontekście przywołali ofertę producenta gotowych okien z pustaków szklanych E 60, EI 15, EI 30 i EI 60 (Glasspol.pl). W dalszej części uzasadnienia powtórzyli zarzuty odwołań. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, powołując się na opracowanie R. S. pt.: "Wydawanie decyzji administracyjnych" wyjaśnił, że od dnia 11 kwietnia 2011 r., tj. wejścia w życie ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postepowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w pouczeniu do postanowienia lub decyzji podaje się tylko nazwę organu, który wydał rozstrzygniecie. Nie ma również potwierdzenia by pieczęć organu na decyzji była nieczytelna, poza tym pieczęć organu jest przybijana również na kopercie. Dalej organ wyjaśnił, że przepis, na który powołują się skarżący to art. 49 uPb, nieprecyzyjnie zacytowany, obowiązujący w okresie od 1 stycznia 1997 r. do 23 grudnia 1997 r., dotyczący samowoli budowlanej. Tymczasem w niniejszej sprawie inwestor posiadał pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa). Na wstępie należy zauważyć, że zarówno stan faktyczny jak i prawny rozpoznawanej sprawy jest w istocie bezsporny. Skarżący zgadzają się bowiem z koniecznością likwidacji otworu okiennego w ścianie zachodniej, pod warunkiem, że będą mogli wypełnić ten otwór pustakiem szklanym. Organ odwoławczy w swojej decyzji zreformował decyzję organu I instancji w ten sposób, że dopuścił wypełnienie otworu okiennego materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfer, cegła szklana lub inne nieotwierane przeszklenie, pod warunkiem zachowania klasy odporności ogniowej nie niższej niż E 30. Wbrew twierdzeniom skarżących rozstrzygnięcie powyższe w pełni umożliwia wypełnienie otworu okiennego nie tylko luksferami, ale również pustakiem szklanym, o którym mowa w skardze, o ile spełni ww. normę odporności ogniowej. Pustak szklany mieści się bowiem bez wątpienia w pojęciu "innego nieotwieranego przeszklenia". Między stanowiskiem skarżących a rozstrzygnięciem organu II instancji nie zachodzi więc sprzeczność. Dla porządku należy jedynie wskazać, że niewątpliwie usytuowanie zachodniej ściany budynku skarżących w odległości 0,56 m od granicy z działką sąsiednią stanowi naruszenie § 12 ust. 1 obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422), zgodnie z którym budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Takie usytuowanie było również niezgodne z § 12 ust. 1 obowiązującego w dacie budowy budynku rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. nr 17, poz. 62), zawierającego podobną regulacje co do odległości od granicy z działką sąsiednią. Przedmiotowy budynek został zrealizowany legalnie, na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 6 września 1982 r., znak: [...]. Nie oznacza to jednak, że dopuszczalne było wykonanie otworu okiennego w ścianie zachodniej tego budynku usytuowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działką sąsiednią. W takiej sytuacji organ zasadnie wydał rozstrzygnięcie na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), dalej "uPb", zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Prawidłowo również, stosownie do treści § 232 ust. 6 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., określono parametry odporności ogniowej wypełnienia otworu po demontażu stolarki okiennej (nie niższe niż E 30). Przepis ten wyraźnie dopuszcza w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie. Jeśli chodzi o zarzut nieczytelnego oznaczenia organu, to nie znajduje on potwierdzenia w aktach sprawy. W nagłówku zaskarżonej decyzji przybito pieczęć organu zawierającą jego pełną nazwę i adres, a jej odczytanie nie sprawia żadnej trudności. W pouczeniu istotnie nie wskazano adresu organu, za pośrednictwem którego należy wnieść skargę do Sądu, ale po pierwsze adres ten widnieje w pieczęci w nagłówku decyzji, a po drugiej z akt sprawy nie wynika by skarżący mieli jakikolwiek problem z zachowaniem trybu i terminu wniesienia skarg do Sądu. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.