II SA/Ke 416/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.),, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Sekretarz sądowy Andrzej Stolarski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 października 2006 r. sprawy ze skargi H.S. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. II SA / Ke 416/06 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołana H. S. od decyzji z dnia [...], wydanej z upoważnienia Starosty K. w sprawie uznania z dniem 2 lutego 2004r. za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku, na podstawie art. 146 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy / DZ. U. Nr 99 poz. 1001 ze zm./ oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu Wojewoda przytaczając przebieg postępowania w sprawie wskazał, że decyzją z dnia [...] H. S. została zarejestrowana jako bezrobotna jednak bez prawa do zasiłku z uwagi na to, że suma okresów uprawniających do zasiłku, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji jest krótsza niż 365 dni. W odwołaniu od tej decyzji H. S. wskazała, że w grudniu 2002r. wraz z grupą koleżanek pracujących w firmie V. zgłosiła się do PUP w celu uzyskania informacji o sposobie rejestracji i otrzymania zasiłku dla bezrobotnych. W tym czasie zainteresowana i inne pracownice już nie pracowały, w dniu 8.11.2002 zostały poinformowane, że firma została sprzedana nowemu właścicielowi. Od tego momentu wszelkie podejmowane przez nie próby otrzymania zaległych poborów i odpowiednich dokumentów / m. in. wypowiedzenia i świadectwa pracy / kończyły się niepowodzeniem. W dniu 3 grudnia 2002r. złożyły zawiadomienie do Prokuratury. Urzędniczka PUP po wysłuchaniu ich wyjaśnień powiedziała, że zostaną zarejestrowane jako osoby bezrobotne z prawem do zasiłku dopiero po otrzymaniu wyroku sądowego. Wyrok w tej sprawie uprawomocnił się w dniu 6 sierpnia 2003r. Następnie zainteresowana złożyła dokumenty u komornika o egzekucję wyroku, jednak w dniu 1 września 2003r. komornik umorzył postępowanie w związku z nieprowadzeniem działalności przez Spółkę V.. Następnie złożyła dokumenty w biurze FGŚP. gdzie odmówiono jej wypłaty. Od dnia 3 września 2003r. odwołująca się prowadziła postępowanie przed sądem o ustalenie ustania stosunku pracy. Decyzją z dnia [...] organ II instancji utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] Na skutek wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 13.10.2005r. w sprawie II SA / Ke 63/05 uchylił decyzje obu instancji. W uzasadnieniu Sąd stwierdził m. in., że sprawa ma szczególny charakter, odbiegający od typowych przypadków, z jakimi organy miały do czynienia, ponieważ skarżąca bez własnej winy i z przyczyn od niej niezależnych nie była w stanie sprostać wymogom, określonym w rozporządzeniu z 28.02.1997r. w sprawie szczególnych zasad prowadzenia rejestracji i ewidencji bezrobotnych oraz innych osób poszukujących pracy. Fakt zgłoszenia się skarżącej i innych pracowników do PUP w K. nie został w żaden sposób odnotowany, bo sprawa zakończyła się na rozmowie i ustnych informacjach. Nie wyjaśniono, czy istotnie skarżąca zgłosiła się w grudniu 2002r. w celu rejestracji, jakich udzielono jej wskazówek. Jeżeli twierdzenia H. S. potwierdzą się i nie została ona poinformowana o możliwości wynikającej z § 3ust. 7 rozporządzenia, organ umożliwi jej złożenie takiego wniosku i go rozpozna. Sąd nadmienił, że wprawdzie obowiązujące w dacie orzekania przez organy obu instancji oraz w dacie zgłoszenia się skarżącej do PUP przepisy nie przewidywały rejestracji z datą wsteczną, jednak w sytuacji uchylenia decyzji przez sąd administracyjny z przyczyn, o jakich mowa wyżej, nie można wykluczyć takiej możliwości, gdyż tylko wówczas będzie można wyeliminować naruszenia prawa, które powodowały wadliwe rozstrzygnięcie - dopiero po ustaleniu daty rejestracji możliwa będzie ocena, czy skarżąca spełnia przesłanki do przyznania jej zasiłku dla bezrobotnych. Po przeprowadzeniu ponownego postępowania organ I instancji wydał w dniu 18 kwietnia 2006r. decyzję, którą ponownie uznał H. S. za bezrobotną od dnia 2 lutego 2002r. oraz odmówił jej prawa do zasiłku. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że jak wynika z pisemnych wyjaśnień Kierownika Wydziału Ewidencji i Świadczeń B.B., pamięta ona, że w miesiącu grudniu 2002r. zgłosiła się do PUP w K. grupa około 10 osób, pracowników firmy V., którzy opisali swoją sytuację. B.B. poinformowała wtedy obecne osoby, wśród których była H. S., że będą mogły się zarejestrować bez kompletu wymaganych dokumentów tzn. bez ostatniego świadectwa pracy i wówczas zostaną uznane za bezrobotne bez prawa do zasiłku. Wyjaśniła, że z chwilą przedstawienia świadectw pracy lub wyroków sądowych, z których wynikałby czas trwania ostatniego stosunku pracy i sposób jego rozwiązania, będą mogły ubiegać się o przyznanie prawa do zasiłku. Z zebranych dokumentów wynika, że H. S. nie skorzystała w grudniu 2002r. z możliwości warunkowej rejestracji i celem rejestracji przyszła do PUP dopiero w dniu 7 listopada 2003r. przedstawiając wyrok Sądu Pracy. W odwołaniu od tej decyzji H. S. zarzuciła, że na pewno przedstawicielka PUP nie poinformowała jej w grudniu 2002r. o tzw. warunkowej rejestracji tj. rejestracji bez wymaganych dokumentów. Zdaniem odwołującej kompetentny pracownik PUP powinien po wysłuchaniu skrzywdzonych pracownic skierować je do odpowiedniej osoby i dokonać rejestracji, ale tego nie uczyniono. Rozpoznając to odwołanie Wojewoda przytoczył treść art. 146 ustawy promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 23 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz § 2 , § 3 ust. 1 i 2 i 7 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia rejestracji i ewidencji bezrobotnych oraz innych osób poszukujących pracy. Wskazał, że w aktach sprawy znajduje się protokół przesłuchania H. S.. Zainteresowana odpowiadając na pytania stwierdziła, że na początku grudnia 2002r. wraz z innymi koleżankami poszła do PUP celem uzyskania informacji, co mogą zrobić w zaistniałej sytuacji. Najpierw poszła do okienka rejestracyjnego, stamtąd po opisaniu sytuacji została skierowana do Kierowniczki, która stwierdziła, że sprawa jest skomplikowana i że muszą one wyjaśnić tzn. złożyć dokumenty do sądu. Po uzyskaniu tych dokumentów miały zgłosić się ponownie do urzędu, wówczas byłyby zarejestrowane z datą wsteczną. Kierowniczka uznając sprawę za trudną spisała ich nazwiska na karteczce. H. S. stwierdziła, że Kierowniczka nie powiedziała o możliwości zarejestrowania tzw. warunkowego, to jest bez kompletu dokumentów, co umożliwiałoby nabycie statusu bez prawa do zasiłku. W notatce służbowej z dnia 13.12.2005r. B.B. - Kierownik Wydziału Ewidencji i Świadczeń PUP stwierdziła, że w miesiącu grudniu 2002r. zgłosiła się do niej grupa ok. 10 osób, pracowników firmy V., przedstawiając swoją specyficzną sytuację. Stwierdziła, że poinformowała obecne osoby, w tym H. S., że jeżeli zdecydują się zarejestrować jako osoby bezrobotne, to ich przypadek potraktowany zostanie jako szczególny i wyjątkowo będą mogły być zarejestrowane bez ostatniego świadectwa pracy, natomiast z chwilą rozstrzygnięcia ich sytuacji przesz byłego lub nowego pracodawcę lub przez sąd, będą mogły uzyskać prawo do zasiłku. W związku z tym organ odwoławczy wskazał, że uznaje, że uwagi WSA w Kielcach przedstawione w uzasadnieniu wyroku z dnia 13.10.2005r. zostały przez organ I instancji uwzględnione. Organ ten jednoznacznie stwierdził, że H. S. została poinformowana o możliwości wynikającej z § 3 pkt 7 rozporządzenia i z tej sytuacji nie skorzystała. Tym samym nie jest możliwe zarejestrowanie zainteresowanej jako bezrobotnej z dniem 3 grudnia 2002r. Organ odwoławczy nadto wskazał, że nie znajduje podstaw do poddania w wątpliwość ustaleń poczynionych w trakcie prawidłowo przeprowadzonego przez organ I instancji wyjaśniającego postępowania administracyjnego. Nie widzi możliwości uznania oświadczenia Kierowniczki Wydziału Ewidencji i Świadczeń PUP za niezgodne z prawdą, co faktycznie zarzuciła zainteresowana podczas przesłuchania stwierdzając, że została świadomie wprowadzona w błąd, iż po otrzymaniu dokumentów z sądu będzie mogła zostać zarejestrowana z datą wsteczną. Taka informacja byłaby sprzeczna z obowiązującymi przepisami. Skarżąca nie udokumentowała co najmniej 365 dni okresu uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych w okresie poprzedzającym rejestrację w dniu 2 lutego 2004r. to jest w okresie od 1 sierpnia 2002r. do 1 lutego 2004r., w związku z czym nie spełnia warunków do jego przyznania. W skardze na tę decyzję H. S. zarzuciła, że nie jest prawdą, aby poinformowano ją o możliwości warunkowej rejestracji i że w sprawie zawinił pracownik PUP udzielając jej złej informacji przez co ona i jej koleżanki zostały pozbawione prawa do zasiłku a ona dodatkowo prawa do emerytury. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej uppsa/ ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Rozpoznając poprzednio złożoną przez H. S. skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał między innymi, że w świetle art. 8 i 9 kpa to na organach ciąży obowiązek wykazania, że informowały stronę o możliwości rejestracji warunkowej, jaką dawały przepisy rozporządzenia i polecił przy ponownym rozpoznaniu sprawy ustalenie, czy istotnie skarżąca zgłosiła się w celu rejestracji w grudniu 2002r., jakich udzielono jej wówczas wskazówek a jeśli argumentacja skarżącej co do braku udzielenia jej informacji się potwierdzi Sąd wskazał, że organ powinien umożliwić stronie złożenie stosownego wniosku i rozpoznanie go. Zdaniem Wojewody te " uwagi" zostały przez organ I instancji uwzględnione; organ ten jednoznacznie stwierdził, że H. S. została poinformowana o możliwości wynikającej z § 3 pkt 7 rozporządzenia i zdaniem organu odwoławczego brak jest podstaw do poddania w wątpliwość tych ustaleń, które zostały poczynione w trakcie prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Zdaniem Sądu z taką oceną nie można się zgodzić. Przede wszystkim wskazać należy, iż czyniąc swoje ustalenia odnośnie tego, że skarżąca została poinformowana o możliwości warunkowej rejestracji organ I instancji przytaczając zeznania H. S. zmienił ich treść przez co istotnej zmianie uległ ich sens. Mianowicie skarżąca, przesłuchiwana w charakterze strony w dniu 16 lutego 2006 r. / jak wynika z protokołu, po uprzedzeniu o odpowiedzialności z art. 233 kk za składanie fałszywych zeznań/ na pytanie: "czy pamięta pani, aby Pani Kierowniczka powiedziała, że ma Pani możliwość zarejestrowania się tzw. warunkowego tj. bez kompletu dokumentów, co umożliwiało nabycie statusu bez prawa do zasiłku" odpowiedziała: "Nie pani kierowniczka nie powiedziała nic takiego". Natomiast organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że "H. S. wyjaśniła, że nie pamięta, aby została poinformowana o możliwości tzw. warunkowej rejestracji tj. rejestracji bez wymaganego kompletu dokumentów" i uznał w związku z tym, iż nie zachodzi sprzeczność między tymi wyjaśnieniami a treścią notatki urzędowej, zawierającej oświadczenie pracownicy PUP. Tymczasem taka sprzeczność zachodzi. Organ odwoławczy mimo zarzutów skarżącej dotyczących tego nieprawidłowego przytoczenia przez organ I instancji jej zeznań, do zarzutu tego się nie ustosunkował, natomiast wskazał, że nie widzi możliwości uznania oświadczenia pracownicy za niezgodne z prawdą. W związku z tym zauważyć należy, iż H. S. została przesłuchana po uprzedzeniu jej o odpowiedzialności za składanie fałszywych zeznań, natomiast pracownica nie była przesłuchiwana a organy obu instancji uznały za wystarczające zapoznanie się ze sporządzoną przez nią notatką urzędową. Skarżąca nie miała w związku z tym możliwości uczestniczenia przy składaniu tego oświadczenia przez pracownicę ani też zadawania jej pytań. Organy obu instancji zdyskredytowały zeznania H. S. tylko dlatego, że pracownica organu w notatce urzędowej inaczej przedstawiła przebieg rozmowy sprzed ponad 3 lat. Zdaniem Sądu dokonana przez organy obu instancji ocena materiału narusza art. 80 kpa; ponadto sprawa nie została należycie wyjaśniona, przez co naruszono także zasady wynikające z art.7 i 10 kpa. Kwestia prawidłowego ustalenia, czy skarżąca w grudniu 2002r. została pouczona o możliwości warunkowej rejestracji w związku z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku WSA w Kielcach z dnia 13 października 2005 r. jest istotna. Wskazać bowiem należy, iż jak to zdaje się wynikać ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w grudniu 2002r. H. S. spełniała warunek, o jakim mowa w art. 23 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i gdyby wówczas została warunkowo zarejestrowana, po dołączeniu odpowiednich dokumentów uzyskałaby prawo do zasiłku. Mając powyższe na uwadze zaskarżoną decyzję jak i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji należało uchylić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt c oraz art. 135 uppsa. Stosownie do art. 152 tej samej ustawy Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.