II SA/Ke 417/05

Sygnatura akt: II SA/Ke 417/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 listopada 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Chobian, Asesor WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant: ref. staż. Andrzej Stolarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2005 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie skierowania do domu opieki społecznej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa umorzyło postępowanie odwoławcze w sprawie odwołania złożonego przez W. W. i W. D. na decyzję działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K z dnia [...]. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że decyzją z [...], podjętą na wniosek J. D. z dnia [...] Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. skierował wyżej wymienioną do Domu Pomocy Społecznej w K. na pobyt stały i ustalił odpłatność za pobyt, którą od dnia umieszczenia ponosić będzie osoba skierowana, członkowie rodziny na mocy umowy cywilnej oraz Gmina K. Od decyzji z dnia [...] odwołanie złożyli W. W. i W. D., to jest syn i córka J. D. zarzucając, iż decyzja ta jest bezprawna, zaś oni są najbliższymi członkami rodziny. W ocenie organu odwoławczego ani W. W., ani też W. D. nie mają legitymacji strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie dotyczącej ich matki, która jest osobą dorosłą i dotychczas nie została ubezwłasnowolniona prawomocnym orzeczeniem sądu. Ponadto organ podniósł iż J. D. nie ma ustanowionego przez sąd opiekuna prawnego, a odwołujący składając odwołanie nie działali za jej zgodą. Organ podkreślił iż stosownie do art.102 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64 z 2004 r., poz.593) świadczenia z pomocy społecznej są udzielane na wniosek osoby zainteresowanej, jej przedstawiciela ustawowego, albo innej osoby, za zgodą zainteresowanej osoby lub jej przedstawiciela ustawowego. W przedmiotowej sprawie J. D. będąc stroną postępowania wszczętego na jej wniosek, sama reprezentowała swoje interesy przed organem pierwszej instancji. Nie udzielała pełnomocnictwa przewidzianego w art. 32 i 33 kpa, ani też nie złożyła odwołania od decyzji pierwszej instancji. Organ ponadto podkreślił, iż w myśl art. 106 ust. 6 ustawy o pomocy społecznej odwołanie od decyzji w sprawie świadczeń pomocy społecznej może złożyć również inna osoba, za zgodą osoby ubiegającej się o świadczenie, ale w aktach sprawy nie ma zgody J. D. na złożenie odwołania przez córkę W. W., czy też syna W. D. Zdaniem organu odwoławczego w ustawie o pomocy społecznej nie ma przepisów pozwalających na dopuszczenie do udziału w postępowaniu odwoławczym na prawach strony dorosłych dzieci osoby, która też jest dorosła a nie została ubezwłasnowolniona i nie ma ustawionego opiekuna prawnego oraz nie wyrażała zgody, aby jej dzieci złożyły w jej imieniu odwołanie. Ustawa ta w sposób wyraźny formułuje krąg podmiotów władnych do składania wniosku o przyznanie świadczeń pomocy społecznej oraz do składania odwołań od decyzji organów pierwszej instancji. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego ani W. W., ani W. D. nie należą do kręgu tych podmiotów, co skutkowało wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego. Nie przedłożyli dowodu, ze są wyznaczonymi przez są opiekunami prawnymi swojej matki, nie przedłożyli też jej zgody na złożenie odwołania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł W. D., który podniósł, iż decyzja [...] z dnia [...] jest bezprawna. Zarzucił, iż wyżej wymieniona decyzja w sposób jawny narusza prawo i jest jednostronna. Nie bierze pod uwagę ewidentnych faktów ujawnionych w oświadczeniach składanych do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie. Zarzucił ponadto, iż pobyt J. D. wbrew jej woli w Domu Pomocy Społecznej jest przyczyną pogarszającego się jej stanu zdrowia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji, a nadto odnosząc się do rzekomego bardzo złego samopoczucia J. D. wskazał iż w złożonym przez nią oświadczeniu z dnia 30 listopada 2004 roku podaje ona, iż w dalszym ciągu chce przebywać w Domu Pomocy Społecznej, gdzie czuje się dobrze. WOJEWÓDŹKI SĄD ADMINISTRACYJNY zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2005 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu jej wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności. Stosownie do przepisu art. 102 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o Pomocy Społecznej (Dz.U. Nr 64 poz. 593) świadczenia z pomocy społecznej są udzielane na wniosek osoby zainteresowanej, jej przedstawiciela ustawowego, albo innej osoby za zgodą osoby zainteresowanej lub jej przedstawiciela ustawowego. W aktach sprawy na karcie 1 znajduje się wniosek z dnia 22 kwietnia 2004 roku skierowany do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. o przyjęcie do domu pomocy społecznej na pobyt stały złożony przez J. D. i przez nią podpisany, na karcie 13 znajduje się oświadczenie wyżej wymienionej na tę okoliczność, zaś na karcie 14 zobowiązanie do potrącaniu opłat z jej uposażenia za czas jej pobytu. Również bezspornym jest fakt, iż J. D. na etapie postępowania przed organem pierwszej i drugiej instancji nie udzielała swoim dzieciom, a w szczególności skarżącemu W. D. pełnomocnictwa do występowania w jej imieniu w sprawach związanych z jej pobytem w Domu Opieki Społecznej. Natomiast w myśl przepisu art. 106 ust. 6 ustawy o pomocy społecznej odwołanie od decyzji w sprawie świadczeń pomocy społecznej może złożyć również inna osoba, ale za zgodą osoby ubiegającej się o świadczenie. W przedmiotowej sprawie nie było takiej zgody J. D. udzielonej W. D. Zgodnie z art. 28 KPA stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Mając powyższe na uwadze podzielić należy stanowisko organu, iż skarżącemu W. D. nie przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu. W ustawie o pomocy społecznej nie ma przepisów pozwalających na dopuszczenie do udziału w postępowaniu odwoławczym na prawach strony dorosłych dzieci osoby, która też jest dorosła a nie została ubezwłasnowolniona i nie ma ustanowionego opiekuna prawnego, ani też nie wyrażała zgody aby jej dzieci złożyły w jej imieniu odwołanie. Przepisy ustawy o pomocy społecznej w sposób wyraźny formułują krąg podmiotów władnych do składania wniosku o przyznanie świadczenia oraz do składania odwołań od decyzji organów. Sąd podziela pogląd organu, że skarżący nie może skutecznie domagać się uchylenia zaskarżonej decyzji. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 kpa następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt. 3 kpa (uchwała NSA z 5 lipca 1999 r., OPS 16/98, ONSA 1999/4/119). Skutkiem umorzenia postępowania odwoławczego jest wiążąca moc decyzji organu pierwszej instancji. Na marginesie Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa, iż złożone przez skarżącego pełnomocnictwo na karcie 64 udzielone mu przez J. D. nie czyni zadość art. 33 kpa, które mówi, iż pełnomocnictwo dołącza się do akt w oryginale lub urzędowo poświadczonym odpisie. Złożone przez skarżącego pełnomocnictwo jest natomiast w kserokopii. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wobec czego skarga nie jest zasadna i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.