II SA/Ke 419/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Asesor WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Asystent sędziego Sergiusz Leydo, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] Znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Z. M. pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego położonego w M. przy ulicy W. Nr [...], na działce nr 1886. W uzasadnieniu tej decyzji organ ustalił, że Z. M. w dniu 17 października 2005 r. złożył wniosek o wydanie pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego, położonego w M. przy ulicy W. Nr[...], na działce nr 1886, dołączając do niego: oświadczenie o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany zawierający projekt zagospodarowania działki, projekt architektoniczno – konstrukcyjny budynku, projekt instalacji elektrycznych wewnętrznych, projekt instalacji sanitarnych wewnętrznych oraz ekspertyzę określającą stan techniczny budynku przeznaczonego do rozbudowy i nadbudowy, a także warunki geotechniczne posadowienia budynku. Następnie organ ustalił, że na terenie na którym znajduje się przedmiotowy budynek mieszkalny obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego m. in. miasta M., uchwalony przez Radę Miejską w M. w dniu 25 lutego 2005 r., o czym ogłoszono w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego Nr 55 poz. 777 z dnia 15 marca 2005 r. Z ustaleń tego planu wynika między innymi, że: 1. w granicach obszaru objętego planem obowiązują określone zasady kształtowania ładu przestrzennego polegające na: - ustaleniu współczynnika zabudowy wynoszącego 0,9 dla zabudowy mieszkalno – usługowej zlokalizowanej m. in. w rejonie ulicy Warszawskiej, przy której położona jest przedmiotowa nieruchomość i który to teren leży w strefie ochrony konserwatorskiej, - ograniczeniu gabarytów jednorodzinnej zabudowy mieszkaniowej i usługowej do 2 kondygnacji nadziemnych, - zaleceniu stosowania dachów stromych dwu i czterospadowych o nachyleniu połaci 35º - 45º; 2. w granicach terenu oznaczonego na planie symbolem MN.U.5, gdzie leży przedmiotowa nieruchomość, dopuszcza się m. in. lokalizację budynków, odbudowę, nadbudowę i rozbudowę istniejących budynków w granicy działki lub w odległości mniejszej niż 3,0 m, a nie mniejszej niż 1,5 m w sytuacji istniejących działek węższych niż określone w ustaleniach ogólnych, nie posiadających realnej możliwości ich poszerzenia, 3. w granicach terenu obowiązuje zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), dla których wymagany jest obligatoryjnie raport. Następnie organ ustalił, że projekt budowlany przedmiotowej inwestycji przewiduje nadbudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego w wyniku której powstanie budynek mieszkalny parterowy z poddaszem użytkowym (2 kondygnacyjny), z dachem dwuspadowym o nachyleniu połaci dachowej 40º, o symetrycznej elewacji wykonanej w kolorze piaskowym, z przejazdem bramowym umożliwiającym wjazd na zaplecze działki , składający się z budynku frontowego i oficyny. Projektowana oficyna została usytuowana częściowo w miejscu istniejącego budynku gospodarczego, przewidzianego do wyburzenia. Po dokonaniu szczegółowej analizy tego projektu organ stwierdził, że jest on zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. oraz jest zgodny z przepisami techniczno – budowlanymi, w tym z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75/02 poz. 690 ze zm.). Odnośnie usytuowania projektowanego budynku organ stwierdził, że spełnia ono warunki o jakich mowa w § 12 ust. 3 pkt 1 i 2 tego rozporządzenia, gdyż na działce o szerokości 11,50 m. zaprojektowano rozbudowę i nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego dobudowanego do budynków znajdujących się na sąsiednich działkach, usytuowanych w granicy z działką inwestora oraz zaprojektowano budowę oficyny w granicy z działką nr 1885, częściowo w miejscu istniejącego budynku gospodarczego, usytuowanego w granicy, przeznaczonego do rozbiórki. Ponadto projektowany budynek w granicach z działkami Nr 1885 i 1887 posiada ściany oddzielenia przeciwpożarowego, zgodnie z wymogami § 272 ust. 3 i 235 ust. 1 i 2 wymienionego rozporządzenia. Według ustaleń organu przedmiotowy projekt budowlany jest kompletny, gdyż składa się z projektu zagospodarowania terenu i z projektu architektoniczno – budowlanego, posiada uzgodnienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. i zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt został sporządzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane i legitymujących się aktualnym zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego oraz zawiera ich oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. W związku ze szczegółowymi zarzutami zawartymi w odwołaniu organ II instancji ustalił również, że obawy A. B. odnośnie zacieniania mieszkań w jej sąsiednim budynku mieszkalnym są nieuzasadnione, gdyż projektowany budynek spełnia obowiązujące w tym zakresie wymagania określone w § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a, pkt 2 i ust. 2 powoływanego rozporządzenia. Odległość projektowanej oficyny od oficyny znajdującej się na działce A. B. wynosi w najwęższym miejscu 5,65 m, zaś między ramionami kąta 60º, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia w oficynie skarżącej (tj. pomieszczenia przesłanianego), nie znajduje się żadna część budynku projektowanego (tj. przesłaniającego), w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania wynosząca 3,76 m, mierzona od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego, do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu projektowanego. Przesłaniająca oficyna inwestora jest bowiem w odległości 5,65 m. Organ zauważył przy tym, że odległości o których mowa w § 13 ust. 1 powoływanego rozporządzenia, mogą być w analizowanej sprawie zmniejszone nie więcej niż o połowę, a to ze względu na lokalizację przedmiotowej inwestycji w zabudowie śródmiejskiej. Organ stwierdził również, że w wyniku przedmiotowej budowy nie zostanie skrócony ponad obowiązujące normy czas nasłonecznienia pomieszczeń usytuowanych w oficynie A. B. Z diagramów zamieszczonych w projekcie budowlanym i skomentowanych przez projektanta wynika bowiem, że pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi, usytuowane w oficynie skarżącej mają zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący 4 godziny w dniach równonocy tj. w godzinach od 7ºº do 11ºº. Jak wynika natomiast z § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia przez co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach od 7ºº do 17ºº, z uwzględnieniem warunku dopuszczającego ograniczenie wymaganego wyżej czasu nasłonecznienia co najmniej do jednego pokoju w mieszkaniu wielopokojowym, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Organ II instancji uznał również, że projektant wykazał, iż nie zostaną zakłócone ciągi w kominach znajdujących się na budynku skarżącej. Wynika to bowiem z analizy zakłócenia ciągów kominowych budynków położonych w Małogoszczu przy ulicy Warszawskiej nr 6 i 10, tj. budynków sąsiadujących z projektowanym, zamieszczonej w projekcie budowlanym i zgodnej z przepisem § 142 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia. Organ uznał ponadto, że mimo zaprojektowania spadku dachu budynku oficyny usytuowanego w granicy z działką skarżącej w kierunku jej działki, nie będzie dochodzić do odprowadzania wód opadowych i osuwania się śniegu z dachu budynku inwestora na działkę A. B.. Na dachu oficyny zaprojektowano bowiem przeciwspadek uniemożliwiający spływanie wód deszczowych z połaci dachowej oficyny na działkę skarżącej oraz zamontowano rurę spustową z odpływem na działkę inwestora. Zaprojektowano także płotki śniegowe zapobiegające zsuwaniu się śniegu na działkę sąsiednią. Ponadto powierzchnia połaci dachowej ze spadkiem na działkę skarżącej jest niewielka. W konkluzji uzasadnienia swej decyzji Wojewoda przywołał treść przepisów art. 35 ust. 4 i 32 ust. 4 Prawa budowlanego uznając , że w związku ze spełnieniem wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W skardze od powyższego rozstrzygnięcia A. B. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc, że projektowana rozbudowa, zwłaszcza budynku gospodarczego, jest dla niej bardzo krzywdząca, ponieważ zakłóca jej ciągi dymne i wentylacyjne, spowoduje zaciemnienie jej mieszkań i brak naświetlenia słonecznego. Zarzuciła też, że w przedmiotowym projekcie budowlanym nie obliczono ciężaru śniegu zalegającego na dwuspadowym dachu oficyny i części dachu budynku od ulicy łączącego się z dachem oficyny, ani też nie wskazano sposobu usuwania śniegu. Wyraziła też obawę, że zaprojektowane śniegołapy mogą nie wytrzymać ciężaru śniegu i spaść wraz z nim na jej posesję. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji sprawowana jest w granicach sprawy, przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi ( art. 145 § 1 ustawy o p.p.s.a.). Zgodnie z art. 35 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. nr 207/03 poz. 2016 ze zm.), zwanej dalej prawem budowlanym, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Według art. 32 ust. 4 prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W toku wnikliwego postępowania administracyjnego przeprowadzonego w niniejszej sprawie, organy administracji sprawdziły spełnienie wymogów o jakich mowa w przytoczonych przepisach. Poczynione w wyniku tego sprawdzenia ustalenia nie budzą wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. Na wstępie należy stwierdzić, że istotnie, z racji obowiązywania na terenie gdzie projektowana jest przedmiotowa rozbudowa i nadbudowa, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M., konieczne było sprawdzenie zgodności projektu budowlanego właśnie z tym planem. W wyniku wnikliwych i szczegółowych porównań organ prawidłowo stwierdził zgodność przedmiotowego projektu budowlanego z ustaleniami tego planu. W nawiązaniu do zarzutów skargi należy tu zwrócić uwagę na niektóre ustalenia tego planu i odpowiadające jego wymogom rozwiązania przyjęte w projekcie. W celu ukształtowania ładu przestrzennego w planie miejscowym określono: 1. gabaryty zabudowy mieszkaniowej ograniczając je do 2 kondygnacji nadziemnych, co realizuje przedmiotowy projekt skoro zaplanowano rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego z poddaszem użytkowym, czyli 2 kondygnacyjny. Należy przy tym pamiętać, że zgodnie z ustawową definicją zawartą w § 3 pkt 16 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, przez kondygnację należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą między górną powierzchnią stropu lub warstwy wyrównawczej na gruncie a górną powierzchnią stropu lub stropodachu znajdującego się nad tą częścią, w tym poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą wysokość w świetle nie mniej niż 2,0 m, z wyjątkiem nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia gazowa. 2. kształt dachów zalecając dachy strome dwu i czterospadowe o nachyleniu połaci 35º - 45º, co spełnił projektowanych dach dwuspadowy o nachyleniu połaci 40º, 3. dopuszczalną wysokość kalenicy – 12 m, przy 7 – metrowej wysokości zaprojektowanej kalenicy oraz najwyższym kominie sięgającym wysokości 9,49 m. Organ właściwie też ocenił, że dołączony do projektu budowlanego projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. W tym zakresie znajdywały zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych (Dz. U. Nr 75/02 poz. 690 ze zm.). Przepisy te w § 12 ust. 3 pkt 1 i 2 dopuszczają sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli: 1) wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo 2) nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta M. dopuszczono lokalizację budynków, odbudowę, nadbudowę i rozbudowę istniejących budynków w granicy działki lub w odległości mniejszej niż 3 metry, a nie mniejszej niż 1,5 metra w sytuacji istniejących działek węższych niż określone w ustaleniach ogólnych, nie posiadających realnej możliwości ich poszerzenia, niezależnie od terminu realizacji zabudowy na działce sąsiedniej, pod warunkiem nieograniczania możliwości zabudowy na działce sąsiedniej. Z przedmiotowego projektu zagospodarowania terenu wynika, że szerokość działki nr 1886 wynosi 11,50 m., a istniejący jak i projektowany budynek frontowy zajmują całą szerokość działki. W tej sytuacji organ trafnie uznał, że wskazane w przepisach warunki usytuowania przedmiotowych budynków zostały w analizowanym projekcie spełnione. Również wymogi określone w § 272 ust. 3 i 235 ust. 1 i 2 rozporządzenia o warunkach technicznych, dotyczące ochrony przeciwpożarowej zostały w projekcie spełnione, gdyż przewidziano w nim ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Spełnienie pozostałych wymogów jakie zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 Prawa budowlanego ma obowiązek sprawdzić organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę – nie było kwestionowane. Projekt budowlany rzeczywiście jest kompletny, posiada pozytywne uzgodnienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K., zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, został sporządzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane i legitymujących się aktualnymi na dzień wykonywania projektu zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci ci dołączyli również do projektu oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Zasadnie również organ II instancji ustalił, że inwestor Z. M. spełnił również wymóg warunkujący udzielenie pozwolenia na budowę o jakim mowa w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. W dniu 3 listopada 2005 r. złożył bowiem oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością położoną w M. przy ulicy W., oznaczonej jako działka numer ewidencyjny 1886, na cele budowlane (k. I-7 akt administracyjnych), wskazując w nim, że jest właścicielem nieruchomości oznaczonej numerem 1886 położonej w M. na podstawie aktu notarialnego Nr [...] z dnia [...]. Odnosząc się do zgłoszonych w skardze zarzutów należy na wstępie stwierdzić, że żaden z nich nie wskazuje jakichkolwiek przepisów, które miały by być w sprawie naruszone. Twierdzenia skarżącej nie są przy tym poparte jakimikolwiek argumentami czy dowodami. Tymczasem zarówno przedmiotowy projekt jak i zaskarżona decyzja wyjaśniają wszystkie zgłoszone wątpliwości przy pomocy szczegółowych i jasnych wyliczeń, diagramów oraz opisów, opartych na obowiązujących przepisach, określających wymogi techniczno - budowane jakim powinny odpowiadać budynki. Należy też zauważyć, że w razie spełnienia wymagań o których mowa w art. 35 ust. 1 i 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, choćby nawet w wyniku zrealizowania projektowanej inwestycji doszło do pogorszenia warunków użytkowych na działce sąsiedniej w porównaniu ze stanem dotychczasowym, o ile powstałe w wyniku takiej inwestycji warunki mieszczą się w obowiązujących normach w zakresie m. in. zacienienia, czasu nasłonecznienia, ciągów w kominach czy ryzyka zsunięcia się śniegu z dachu. Odnosząc się do zarzutu domniemanego zakłócenia przez projektowaną inwestycję ciągów dymnych i wentylacyjnych w budynku skarżącej A. B., sąsiadującym z działką inwestorów od północy, na wstępie trzeba stwierdzić, że zawarta w projekcie analiza ciągów kominowych dotyczy zarówno przewodów dymowych jak i wentylacyjnych, gdyż istniejące i projektowane kominy prowadzą oba rodzaje przewodów. Zgodnie z § 142 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, przewody kominowe powinny być wyprowadzone ponad dach na wysokość zabezpieczającą przed niedopuszczalnym zakłóceniem ciągu. Według ustępu 2 tego paragrafu wymaganie ust. 1 uznaje się za spełnione, jeżeli wyloty przewodów kominowych zostaną wyprowadzone ponad dach w sposób określony Polską Normą dla kominów murowanych. Dołączona do projektu analiza ciągów kominowych w budynkach nr 6 i nr 10 przy ulicy W. w M., wskazuje, że wymagania przewidziane stosowną normą (PN-89/B-10425) zostały w projekcie spełnione, przez co nie zachodzi możliwość zakłócania ciągów kominowych w sąsiednich budynkach. Wymagania te dotyczą w szczególności usytuowania wylotów projektowanych kominów względem kominów istniejących na sąsiednich budynkach i określone są parametrami ich wzajemnej odległości oraz zależnej od niej wymaganej normą różnicy w wysokościach tych kominów. Odnośnie zarzutu zaciemnienia pomieszczeń w budynku skarżącej zastosowanie miały przepisy § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 oraz ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zgodnie z nimi odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. 2. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Z dołączonej do projektu budowlanego analizy zacienienia budynku na działce nr 1885, (tj. budynku A. B.), dokonanej w nawiązaniu do obecnie istniejących parametrów budynku na działce nr 1886 należącej do inwestora (co jest adekwatne do sytuacji jaka powstanie na tych działkach po wybudowaniu projektowanych budynków, z racji zaplanowanego wykorzystania wysokości ściany istniejącego obecnie budynku gospodarczego inwestorów do wykonania projektowanej części mieszkalnej) wynika, że określone w cytowanych przepisach warunki zacienienia są spełnione, gdyż wysokość przesłaniania jest mniejsza od odległości pomiędzy budynkami przesłanianymi i przesłaniającymi. Wysokość przesłaniania wynosząca 3,76 m. licząc od poziomu najniżej położonego parapetu okna w oficynie skarżącej do poziomu najwyższej części projektowanej północnej ściany oficyny inwestora oraz wynosząca 5,46 m. licząc od poziomu najniżej położonego parapetu okna w oficynie skarżącej do poziomu szczytu projektowanego dachu tej oficyny - jest bowiem mniejsza od najmniejszej odległości pomiędzy projektowaną oficyną na działce inwestora, a istniejącą oficyną na działce A. B., która to odległość wynosi 5,65 m. Poza tym, zgodnie z § 13 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, wskazana odległość może być zmniejszona o połowę w zabudowie śródmiejskiej, tj. takiej w jakiej położone są przedmiotowe budynki. Również kwestia nasłonecznienia budynku skarżącej została w toku postępowania przed organami administracji szczegółowo przeanalizowana. Aczkolwiek wadliwie organ II instancji przyjął, że normatywny czas nasłonecznienia pomieszczeń usytuowanych w oficynie skarżącej może być na podstawie § 60 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych ograniczony do 1,5 godziny (wadliwie, gdyż przepis ten dotyczy tylko śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej, a nie ,jak w niniejszej sprawie, pogorszenia warunków nasłonecznienia przez przebudowę sąsiednich, istniejących budynków), to jednak z przeprowadzonej analizy wynika, że pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi usytuowane w oficynie skarżącej mają zapewniony wynikający z § 60 ust. 1 i 2 cytowanego rozporządzenia, normatywny czas nasłonecznienia wynoszący 4 godziny w dniach równonocy, tj. w godzinach od 7ºº do 11ºº. Wbrew kolejnym zarzutom skarżącej zaprojektowany dwuspadowy dach z jednym spadkiem w kierunku jej działki nie spowoduje odprowadzenia wód opadowych i osuwania się śniegu z dachu projektowanej oficyny inwestora na działkę skarżącej. Przed takimi zdarzeniami zabezpieczają bowiem: zaprojektowany na dachu tej oficyny przeciwspadek uniemożliwiający spływanie wód deszczowych z połaci dachowej tej oficyny na działkę A. B., zamontowana rura spustowa z odpływem na działkę Z. M. oraz zaprojektowane płotki przeciwśniegowe zapobiegające zsuwaniu się śniegu na działkę sąsiednią. Wyrażone w skardze obawy co do wytrzymałości śniegołapu są nieuzasadnione, skoro zaprojektowano trwałe połączenie płotka przeciwśniegowego z konstrukcją muru, a nie dachu, a powierzchnia połaci na której może zalegać śnieg wynosi zaledwie 20 m ². Takie obciążenie nie stanowi również zagrożenia dla konstrukcji płotków (k. 22/1 projektu budowlanego nadbudowy i rozbudowy przedmiotowego budynku mieszkalnego). Nie można również zgodzić się z zarzutem jakoby w przedmiotowym projekcie nie obliczono ciężaru zalegającego śniegu, skoro w projekcie budowlanym rozbudowy i nadbudowy przedmiotowego budynku mieszkalnego, na kartach 33 – 41 dokonano szczegółowych obliczeń statycznych między innymi obciążenia śniegiem dla II strefy i uwzględniono ich wyniki przy określaniu wytrzymałości całości konstrukcji. Projektant uwzględnił również anomalie pogodowe zagęszczając rozstaw krokwi do 80 cm. Uwzględniając powyższe uwagi należy stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Ponieważ jednocześnie brak jest okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).