II SA/Ke 419/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. sprawy ze skargi M. W. na uchwałę Rady Gminy Górno z dnia 8 czerwca 2011 r., nr VIII/60/2011 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Górno "Bęczków" I. stwierdza nieważność: 1) § 4 ust. 6 pkt 3 lit. d zaskarżonej uchwały w zakresie, w jakim ustanawia nieprzekraczalną linię zabudowy 13m od linii rozgraniczającej drogę oznaczoną na rysunku planu symbolem 1KDD6; 2) § 4 ust. 10 pkt 3 zaskarżonej uchwały w zakresie, w jakim ustala zakaz zabudowy budynkami obszaru oznaczonego na rysunku planu symbolami 2.MN.15 i 2.MN.24 w pasie 15 m (obustronnie) od górnej krawędzi skarpy brzegowej cieku naturalnego; 3) § 4 ust. 6 pkt 3 lit. e zaskarżonej uchwały w zakresie, w jakim ustanawia nieprzekraczalną linię zabudowy 7m od linii rozgraniczającej drogę wewnętrzną oznaczoną na rysunku planu symbolem 2KDW2; II. oddala skargę w pozostałej części; III. stwierdza, że zaskarżona uchwała w części określonej w pkt I. wyroku nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; IV. zasądza od Gminy Górno na rzecz M. W. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 8 czerwca 2011r. Rada Gminy w Górnie podjęła uchwałę nr VIII/60/2011 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Górno "Bęczków". W § 4 ust. 6 pkt 3 lit. d planu ustalono zachowanie nieprzekraczalnych linii zabudowy od linii rozgraniczającej dla dróg 1.KDD (dróg publicznych klasy D) – 13 m, o ile ustalenia szczegółowe nie stanowią inaczej. W § 4 ust. 6 pkt 3 lit. e ustalono zaś zachowanie nieprzekraczalnej linii zabudowy od linii rozgraniczającej dla dróg 2.KDW (dróg wewnętrznych) – 7 m, o ile ustalenia szczegółowe nie stanowią inaczej. Z kolei w § 4 ust. 10 pkt 3 planu ustalono zakaz zabudowy budynkami w pasie 15 m (obustronnie) od górnej krawędzi skarpy brzegowej cieku naturalnego. Tereny dróg publicznych klasy D wyznaczono w § 32 ust. 1, oznaczając je na rysunku planu symbolami od 1.KDD.1 do 1.KDD.12. Tereny dróg wewnętrznych wyznaczono zaś m.in. w § 33 ust. 1, oznaczając je na rysunku planu symbolami od 2.KDW.1 do 2.KDW.6. W dniu 3 września 2013 r. M. W., właściciel objętej ww. uchwałą nieruchomości oznaczonej w ew. działki nr ewid. [...], wezwał Radę Gminy Górno, w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę tej uchwały w części dotyczącej przeznaczenia terenu jego działki pod drogę publiczną oznaczoną symbolem 1.KDD.6 oraz drogę wewnętrzną oznaczoną symbolem 2.KDW.2. Pismem z dnia 2 grudnia 2013 r. Wójt Gminy Górno poinformował Mi. W., że nie może przystąpić do procedury zmiany planu. W dniu 30 grudnia 2013 r. M. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na ww. uchwałę, w części dotyczącej wyznaczenia na działce nr [...] terenów pod drogę publiczną oznaczoną symbolem 1.KDD.6 oraz drogi wewnętrznej 2.KDW.2. Wnosząc o stwierdzenie nieważności tej uchwały w zaskarżonej części podniósł zarzuty naruszenia: 1) art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ustanowienie nieracjonalnych, nieproporcjonalnych i nieuzasadnionych ograniczeń prawa własności, które prowadzą do naruszenia istoty tego prawa; 2) naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.) poprzez nieuwzględnienie prawa własności; 3) § 55 i nast. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 5 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie wymogów ochrony bezpieczeństwa w ruchu drogowym odnośnie kąta przecięcia dróg 1.KDD.6 i 2.KDW.2 z drogą 1.KDZ.1; 4) art. 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie w studium, a w konsekwencji także w planie, uwarunkowań wynikających z dotychczasowego zagospodarowania i uzbrojenia terenu, określonych w decyzji Wójta Gminy Górno o warunkach zabudowy z dnia 4 listopada 2009 r. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że poprzez wyznaczenie w planie terenów pod drogę publiczną i wewnętrzną, na jego działce nr [...] i ustalenie nieprzekraczalnych linii zabudowy, de facto niemożliwa stała się zabudowa jego działki. Na przedmiotowej działce skarżący wznosi budynek mieszkalny i zamierzał również wznieść budynek gospodarczy, co którego Wójt Gminy Górno wydał decyzję o warunkach zabudowy z dnia 4 listopada 2009r. Postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę tego budynku zostało przez Starostę zawieszone z uwagi na uwarunkowania wynikające z planu przyjętego zaskarżoną uchwałą. Zdaniem skarżącego, korzystanie przez niego z prawa własności działki nr [...] zostało ograniczone w sposób nieproporcjonalny w stosunku do ograniczeń poczynionych dla terenów sąsiednich. Na jego nieruchomości wyznaczono bowiem w części zachodniej drogę wewnętrzna 2.KDW.2, a we wschodniej – drogę publiczną 1.KDD.6. Dodatkowo od strony południowej jego nieruchomość przylega do drogi publicznej 1.KDZ.1. Droga 1.KDD.6 została poszerzona głównie kosztem jego działki. Tymczasem nieruchomość sąsiednia – działka nr 792/4, przylegająca do drogi 1.KDD.6 od strony wschodniej – jest blisko dwukrotnie większa od działki skarżącego i nawet w sytuacji zaplanowania drogi 1.KDD.6 tylko na tej działce, prawo własności jej właściciela nie zostałoby ograniczone w takim stopniu jak prawo własności skarżącego. Również zaplanowanie ww. drogi na obu działkach w stopniu proporcjonalnym do ich powierzchni nie doprowadziłoby do naruszenia istoty prawa własności skarżącego, który nadal miałby możliwość zabudowania swojej nieruchomości. W kwestii drogi 2.KDW.2 mającej wg planu zapewnić dostęp do drogi publicznej działkom nr 801/1 i 802, skarżący wskazał, że obie te działki od strony wschodniej już graniczą z drogą publiczną 1.KDD.6. W dalszej części skargi pdniesiono, że drogi 1.KDD.6 i 2.KDW.2 nie zostały wyznaczone pod kątem prostym względem drogi 1.KDZ.1. Takie ustalenie dodatkowo utrudnia korzystanie z nieruchomości skarżącego, w sposób nieproporcjonalnie większy niż z nieruchomości sąsiedniej (działki nr 792/4). Rada Gminy nie wyjaśniła, co było przyczyną takiego, a nie innego ustalenia terenu pod przedmiotowe drogi. Wskazał ponadto, że kąt przecięcia osi dróg na skrzyżowaniach dróg 1.KDD.6 i 2.KDW.2 z drogą 1.KDZ.1 odbiega od sugerowanego przez przepisy techniczno-budowlane kąta 90º. Rada Gminy nie wskazała, z jakich powodów odstąpiła od zachowania norm wynikających z § 55 i nast. ww. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przywołał wyrok WSA w Warszawie w sprawie IV SA/Wa 1524/11 oraz IV SA/Wa 33/12. Na zakończenie skarżący wskazał, że obecnie na podstawie prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę realizuje budowę budynku mieszkalnego wraz z infrastrukturą. Tymczasem zaskarżony plan miejscowy jest sprzeczny z tą decyzją. Usytuowanie ww. budynku mieszkalnego ustalone w uzgodnieniu z organem planistycznym i organem administracji architektoniczno-budowlanej ma bezpośredni wpływ na lokalizację budynku gospodarczego, co do którego niemożliwe jest uzyskanie pozwolenia na budowę ze względu na postanowienia planu miejscowego. W tym miejscu skarżący przywołał wyrok NSA w sprawie II OSK 710/12. W konkluzji autor skargi stwierdził, że rozwiązania przyjęte w zaskarżonej uchwale w zakresie ingerencji w prawo własności są zbyt daleko idące, przez co naruszona została konstytucyjna zasada proporcjonalności. Rada Gminy potraktowała adresatów norm wynikających z planu miejscowego w sposób nierówny bez odpowiedniego uzasadnienia. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Gminy Górno wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej po upływie terminu do jej wniesienia. Postanowieniem z dnia 24 lutego 2014 r., sygn. II SA/Ke 101/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę M. W. z uwagi na jej złożenie po upływie terminu do jej wniesienia. Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2014 r. Sąd przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi. W piśmie z dnia 18 czerwca 2014 r. – w odpowiedzi na skargę, Przewodniczący Rady Gminy Górno wniósł w imieniu organu o oddalenie skargi. W uzasadnieniu nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego, jakoby droga oznaczona symbolem 1.KDD.6 została wyznaczona głównie kosztem nieruchomości skarżącego (działki nr [...]). Na nieruchomości skarżącego wyznaczono bowiem jedynie niewielki fragment tej drogi, w części zjazdu na drogę publiczna, oznaczoną symbolem 1.KDZ.1. W sumie zajęto zaledwie 6 m². W pozostałym zakresie linia rozgraniczająca teren drogi publicznej i teren 2.MN.24 biegnie po granicy działki nr 793, stanowiącej własność Gminy Górno. Wbrew twierdzeniu skarżącego, to działka nr 792/3 jest w głównej mierze obciążona organizacją drogi 1.KDD.6. Poza tym droga ta została wyznaczona w oparciu o istniejący szlak drogowy funkcjonujący na działce nr 793. Gmina tworząc w planie układ komunikacyjny wzięła pod uwagę ukształtowanie powierzchni, naturalne elementy stanowiące ograniczenia i bariery dla projektowanych dróg, stan własnościowy i istniejące podziały geodezyjne. Przyjęcie przebiegu prostopadłego tej drogi do drogi 1.KDZ.1 z jej lokalizacją na działce nr 792/3, jak tego domaga się skarżący, spowodowałoby przeniesienie wszystkich ciężarów związanych z organizacją drogi publicznej na właścicieli nieruchomości sąsiednich. Przyjęte rozwiązanie stanowi zatem zdaniem organu wyraz poszanowania dla prawa własności i zasady proporcjonalności. Organ wyjaśnił, że wyznaczone w granicach nieruchomości skarżącego nieprzekraczalne linie zabudowy są wynikiem uwarunkowań terenowych, tj. funkcjonowania dwóch dróg publicznych, przylegających bezpośrednio do nieruchomości skarżącego, a także obowiązujących przepisów prawa. Kąt przecięcia osi dróg na skrzyżowaniu powinien być zbliżony do kąta 90°, jednakże przepisy dopuszczają odchylenie nie większe niż 30°, jeżeli zachowane są wymogi widoczności na skrzyżowaniu. Organ wskazał, że nieznaczne odchylenie kąta wynika z uwarunkowań terenowych. Szlak drogi 2.KDW.2 poprowadzony został bowiem wzdłuż istniejącego cieku/rowu, który stanowi naturalną barierę w zagospodarowaniu nieruchomości znajdujących się na przedmiotowym obszarze. Z uwagi na konieczność zachowania minimalnych odległości od skarpy cieku, wolnych od zabudowy kubaturowej, zaproponowany przebieg drogi w najmniejszym stopniu ingeruje w prawo własności, gwarantując jednocześnie optymalne rozwiązania komunikacyjne w terenie. Z kolei w przypadku drogi 1.KDD.6 czynnikiem determinującym kąt skrzyżowania jest istniejący układ geodezyjny i funkcjonująca działka drogowa nr 793. Organ wskazał ponadto, że sposób włączenia dróg 1.KDD.6 oraz 2.KDW.2 do drogi 1.KDZ.1 został uzgodniony przez zarządcę tej ostatniej (Powiatowym Zarządem Dróg), który na etapie procedury sporządzania planu nie wniósł żadnych zastrzeżeń. Zdaniem organu kierunek zagospodarowania przyjęty w planie miejscowym (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna) w całości odpowiada rodzajowi, formie i warunkom zagospodarowania określonym w przywołanych przez skarżącego decyzjach o warunkach zabudowy i pozwoleniu na budowę. Rodzaj inwestycji przewidziany w decyzji o warunkach zabudowy nie uległ zmianie. Skarżący nadal ma możliwość, przy zachowaniu ustaleń planu miejscowego, wybudowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z budynkiem gospodarczym. Organ podkreślił, że decyzja o warunkach zabudowy nie określa sposobu zagospodarowania (formy realizacji), lecz warunki zagospodarowania (zespół cech predestynujących). Ustawa Prawo budowlane, a także ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie przewidują obowiązku uwzględniania w zapisach studium, czy też w planie miejscowym, postanowień decyzji o warunkach zabudowy czy pozwolenia na budowę. Zdaniem organu w przypadku skarżącego nie można mówić o naruszeniu istoty jego prawa własności, gdyż nadal posiada możliwość zagospodarowania swojej działki zgodnie z ustaleniami planu, które są zbieżne z ww. decyzjami. Na poparcie swojego stanowiska organ przywołał wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych w sprawach II SA/Kr 143/10, II SA/Kr 484/12 (WSA w Krakowie), II SA/Gd 743/10 (WSA w Gdańsku) oraz II SA/Bd 568/07 (WSA w Bydgoszczy). Na rozprawie w dniu 26 czerwca 2014 r. pełnomocnik skarżącego, precyzując skargę wniósł o stwierdzenie nieważności § 4 ust. 6 pkt 3 lit. d zaskarżonej uchwały w zakresie, w jakim przewiduje nieprzekraczalne linie zabudowy w odległości 13 m od krawędzi drogi 1KDD6, § 4 ust. 10 pkt 3 planu w zakresie, w jakim ustala zakaz zabudowy w pasie 15 m od górnej krawędzi skarpy brzegowej cieku naturalnego oraz § 33 ust. 1 w zakresie, w jakim przewiduje istnienie drogi wewnętrznej 2KDW2, nadto wnosi o stwierdzenie nieważności odpowiedniej części graficznej planu. Pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że zaprojektowana droga 1KDD6 zajmuje niewielki fragment działki skarżącego, ale przewidziana od niej linia zabudowy 13 m jest dowolna, niczym nieuzasadniona, ponad dwukrotnie większa niż przewidziano to w ustawie o drogach publicznych, przez co naruszony został interes prawny skarżącego. Działka skarżącego ma powierzchnię 20 arów, a przewidziane linie zabudowy ograniczają jej powierzchnię zainwestowania do około 10 arów. Odnośnie drogi 2KDW2 pełnomocnik skarżącego wskazał, że wchodzi ona całą szerokością w działkę skarżącego. Jej zaprojektowanie nie jest celowe, ponieważ właściciele przylegających do niej działek mają dostęp do drogi publicznej z drogi 1KDD6. Działki nr 802 i 799 mają dostęp do tej drogi, a działki nr 800/2 i 800/1 stanowią własność jednej osoby. Działka skarżącego jest najmniejsza obszarowo w stosunku do działek sąsiednich i wygląda na to, że skarżący ponosi zdecydowanie największy ciężar związany z ustaleniem planu. Pełnomocnik skarżącego przypomniał, że Wojewoda wydał w dniu 2 czerwca 2010 r. rozstrzygnięcie nadzorcze stwierdzające nieważność uchwały Rady Gminy w Górnie z dnia 28 kwietnia 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu, a nowe prace planistyczne podjęto już 11 czerwca 2010 r. gdy to rozstrzygnięcie nie było prawomocne. Poza tym w aktach sprawy brak jest studium, tym niemniej skarżący nie zgłosił żadnych zarzutów w tym zakresie. Pełnomocnik organu wskazał, że skarżący w ogóle nie brał udziału w postępowaniu planistycznym, tzn. nigdy nie zgłaszał żadnych uwag do wyłożonego projektu planu. Droga 1KDD6 jest zaprojektowana, jako droga gminna i ma uwzględnić cele inwestycyjne mieszkańców. W związku z tym szerokość pasa drogowego jak i linia zabudowy odpowiada przepisom odrębnym. Linia rozgraniczająca tę drogę pokrywa się z granicą działki skarżącego, biorąc pod uwagę rysunek planu zabiera tylko 6 m² jego działki przy zjeździe do drogi publicznej. Jeżeli zaś chodzi o drogę 2KDW2 jest to droga tzw. wewnętrzna dla obsługi działek budowlanych, wydzielona z prywatnych nieruchomości wzdłuż rowu melioracyjnego. Zadaniem jej jest umożliwienie dostępu do drogi publicznej z działek budowlanych. Rów melioracyjny oznaczony jest przerywanym kolorem czerwonym na mapie. Skarżący wyjaśnił, że jego działka sięga jeszcze 2 m za rów melioracyjny. Wskazał, że w 2009r. wystąpił o warunki zabudowy dla budynku mieszkalnego i je uzyskał z linią zabudowy 13 m od drogi 1KDD6, co zaakceptował. Otrzymał także warunki zabudowy dla budynku gospodarczego z ustaleniem linii zabudowy 4 m od drogi 1KDD6, ale kiedy wystąpił o pozwolenie na budowę tego budynku, to wtedy okazało się, że linia zabudowy będzie wynosić 13 m od tej drogi. Z tego powodu zrezygnował z tego pozwolenia na budowę. Ponadto nie rozumie, dlaczego jego działka została potraktowana, jako niezabudowana, skoro już w 2010 roku uzyskał pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego, który aktualnie realizuje. Jego zdaniem droga 2KDW2 mogłaby zostać poprowadzona jeszcze za działką 803/2 od zachodniej strony co umożliwiłoby dostęp do drogi publicznej wszystkim działkom. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga (o treści sprecyzowanej na rozprawie) jest zasadna w części. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne, co do zasady, sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że nie Sąd nie bada kontrolowanych aktów i czynności pod względem celowości lub słuszności. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany granicami skargi, tzn. ma prawo, a nawet obowiązek, wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków zawartych w skardze. W niniejszej sprawie, Sąd badając legalność zaskarżonej uchwały w oparciu o ww. przepisy doszedł do przekonania, że uchwała Rady Gminy w Górnie z dnia 8 czerwca 2011r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie określonym w sentencji wyroku, została podjęta z naruszeniem prawa. Na wstępie należy wskazać, że skarżący spełnił określone w art. 101 ust. 1 w zw. z art. 102a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), dalej "u.s.g.", wymogi formalne uprawniające do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę. Stosownie do treści tych przepisów każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego, przy czym do sprawy tej nie stosuje się przepisów art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. Skarżący w dniu 3 września 2013 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Prawomocnym postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. II SA/Ke 101/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi. W związku z powyższym należy stwierdzić, że wymogi formalne skargi zostały spełnione, a skarga podlega merytorycznemu rozpoznaniu. W rozpoznawanej sprawie nie ma wątpliwości, że skarżący jako właściciel działki nr [...] znajdującej się na terenie objętym planem miejscowym uchwalonym zaskarżoną uchwałą, ma interes prawny w o jakim mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., a nadto, że interes ten został ustaleniami planu naruszony z uwagi na ustanowienie na jego nieruchomości nieprzekraczalnej linii zabudowy od drogi 1.KDD.6 (13 m) oraz wyznaczenie na jego nieruchomości drogi wewnętrznej 2KDW.2 wraz z nieprzekraczalną linią zabudowy 7 m, a także ustanowienie zakazu zabudowy w pasie 15 m (obustronnie) od górnej krawędzi skarpy brzegowej cieku naturalnego, co w sposób oczywisty ingeruje w prawo własności skarżącego poprzez ograniczenie jego zagospodarowania. Z uwagi zatem na spełnienie wymogów z art. 101 ust. 1 u.s.g., Sąd kontrolował zaskarżoną uchwałę w kontekście przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 1 z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p." Stosownie do treści ww. przepisu nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części powoduje naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzenia, a także naruszenie właściwości organu w tym zakresie. W pierwszej kolejności, odnosząc się do zarzutu skargi o naruszeniu przez ustalenia planu prawa własności skarżącego, wyjaśnić należy, że ochrona tego prawa nie jest bezwzględna i podlega ograniczeniom, o jakich mowa w art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, a ponadto zgodnie z art. 140 k.c. właściciel może korzystać z rzeczy w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 przewiduje możliwość ograniczenia prawa własności w drodze ustawy, w zakresie w jakim nie narusza istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Stosownie do art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym przypadku prawa własności, mogą być ustanawiane tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności musi pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji dla osiągnięcia celów, dla których są stanowione określone ograniczenia, a muszą być one stanowione ustawą. Niewątpliwie ustawa a z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która ma zastosowanie w tej sprawie pozwalała Radzie Gminy na ograniczenie prawa własności w zakresie w jakim to jest Gminie niezbędne. Podkreślić należy, że naruszenie interesu prawnego skarżącego nie powoduje jeszcze uwzględnienia wniesionej przez niego skargi. W sprawie należy zbadać czy wraz z naruszeniem interesu prawnego skarżącego, doszło do naruszenia obiektywnego porządku prawnego i czy Rada Gminy w Górnie uchwalając przedmiotowy plan, nadużyła przysługującego jej w tej mierze uprawnienia. Gmina zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. posiada uprawnienia do określenia sposobów zagospodarowania terenu, doktrynalnie zwanych władztwem planistycznym, nie oznacza to jednak, że z władztwa tego może korzystać całkowicie dowolnie. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mające walor norm powszechnie obowiązujących, określają granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości. W świetle powyższego, konieczność ingerencji w prawo własności winna być dokładnie przeanalizowana i uzasadniona przez organ uchwalający miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a Sąd kontrolując legalność takiej uchwały w trybie art. 101 u.s.g. rozważa prawidłowość przyjętych rozwiązań planistycznych (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2013/10). W konsekwencji gmina mając wyłączną kompetencję do planowania może, pod warunkiem, że działa w granicach i na podstawie prawa, samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania obszaru podlegającego jej władztwu planistycznemu. Uwzględnienie skargi na uchwałę w sprawie planu miejscowego może więc nastąpić jedynie wtedy, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego związane jest z jednoczesnym naruszeniem prawa, w tym z przekroczeniem przez gminę granic uznania w ramach ww. samodzielności planistycznej. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Wojewódzki Sad Administracyjny doszedł do przekonania, że zaskarżona uchwała z dnia 8 czerwca 2011r. w części dotyczącej ustanowienia nieprzekraczalnej linii zabudowy 13 m. od linii rozgraniczającej drogę 1.KDD.6 (§4 ust.6 pkt 3 lit.d) ,w części dotyczącej ustalenia zakazu zabudowy budynkami obszaru oznaczonego symbolami 2.MN.15 i 2.MN24 w pasie 15 m (obustronnie) od górnej krawędzi skarpy brzegowej cieku naturalnego ((§4 ust.10 pkt 3) oraz w części dotyczącej ustanowienia nieprzekraczalnej linii zabudowy 7 m od linii rozgraniczającej drogę 2.KDW.2(§4 ust.6 pkt 3 lit.e)- nadużyła przysługującego jej władztwa planistycznego. Nieruchomość skarżącego, oznaczona nr ewid. [...], na której realizowany jest obecnie budynek mieszkalny, położona jest zgodnie z zapisami części graficznej i tekstowej planu miejscowego, na terenie oznaczonym symbolem 2.MN.24 o przeznaczeniu podstawowym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Jednocześnie w § 4 ust. 6 pkt 3 lit. d planu ustalono zachowanie nieprzekraczalnych linii zabudowy od linii rozgraniczającej dla dróg 1.KDD – 13 m, a w § 4 ust. 6 pkt 3 lit. e ustalono zachowanie nieprzekraczalnej linii zabudowy od linii rozgraniczającej dla drogi 2.KDW – 7 m. Z kolei w § 4 ust. 10 pkt 3 planu ustalono zakaz zabudowy budynkami w pasie 15 m (obustronnie) od górnej krawędzi skarpy brzegowej cieku naturalnego. W praktyce nieprzekraczalne linie zabudowy od drogi 1.KDD.6 (13 m) oraz od drogi 2.KDW.2 (7 m) w znacznym stopniu ograniczają możliwość zabudowy działki nr [...] (wg skarżącego z 20 arów do 10 arów). Gmina jest wprawdzie prawnym gestorem przestrzeni i do niej należy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy (art. 3 ust. 1 u.p.z.p.), ale jednocześnie jedną z podstawowych zasad obwiązujących przy sporządzaniu planów miejscowych jest wyważanie interesów wszystkich stron. Obowiązek wyważenia wszystkich interesów, jakie występują w danej sprawie łączy się nierozerwalnie z nakazem rzetelnego i wszechstronnego wyjaśnienia i rozważenia okoliczności sprawy i podjęcia rozstrzygnięcia w zgodzie z obowiązującym porządkiem prawnym. W ocenie Sądu, Rada Gminy w Górnie podejmując zaskarżoną uchwałę uchybiła temu obowiązkowi w zakresie ustalenia nieprzekraczalnych linii zabudowy od linii rozgraniczającej dla dróg 1.KDD.6 i 2.KDW.2. W odniesieniu do pierwszej w tych dróg – drogi publicznej (gminnej), organ ustanowił zachowanie nieprzekraczalnej linii zabudowy 13 m. Tymczasem zgodnie z art. 43 lp. 3 lit. c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r., nr 19, poz. 115 ze zm.) obiekty budowlane przy drogach gminnych powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni - w terenie zabudowy co najmniej 6 m, poza terenem zabudowy – co najmniej 15 m. Definicję "terenu zabudowy" zamieszczono w § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. nr 43, poz. 430 ze zm.). Stosownie do tej definicji pod terminem "teren zabudowy" rozumie się teren leżący w otoczeniu drogi, na którym dominują obszary o miejskich zasadach zagospodarowania, wymagające urządzeń infrastruktury technicznej, lub obszary przeznaczone pod takie zagospodarowanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Teren 2.MN.24, na którym wg. planu znajduje się nieruchomość skarżącego, to teren, dla którego jako podstawowe, ustalono przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Gmina Górno jest wprawdzie gminą wiejską, jednakże nie przesądza to o niedopuszczalności uznania poszczególnych jej obszarów za tereny o miejskich zasadach zagospodarowania. Na takie właśnie zasady zagospodarowania wskazują zdaje się ustalenia planu dot. przeznaczenie terenu 2.MN.24, skoro tereny rolnicze, tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych i tereny rolnicze, na których nie wyklucza się zabudowy, a więc tereny typowo wiejskie, oznaczono innymi symbolami (odpowiednio R, RM i RMZ). W tych okolicznościach prawnych sprawy, obowiązkiem organu było wyjaśnienie, czy i dlaczego dla tego obszaru należy zastosować regulację dot. "terenu zabudowy" dla ustalenia nieprzekraczalnej linii zabudowy drogi 1.KDD.6 lub też, czy i dlaczego linia ta powinna być ustalana przy przyjęciu, że nie jest to teren zabudowy, ale wtedy minimalna odległość od krawędzi jezdni wynosi 15 m. Gdyby uznać, jak podnosi to organ na rozprawie przed sądem, że teren 2.MN.24 nie jest terenem zabudowy w rozumieniu przedstawionej wyżej definicji, to nieprzekraczalna linia zabudowy zgodnie w/w ustawą powinna wynosić co najmniej 15 m, a nie 13 m. Uwagi powyższe odnoszą się w równym stopniu do ustanowienia nieprzekraczalnej linii zabudowy 7 m. od linii rozgraniczającej dla drogi 2.KDW.2 (wewnętrznej). Przepisy ustawy o drogach publicznych, w ogóle nie przewidują minimalnej odległości usytuowania obiektów od zewnętrznej krawędzi dróg wewnętrznych. Tym bardziej więc za ustanowieniem takiej nieprzekraczalnej linii zabudowy, muszą przemawiać szczególne względy uzasadniające ingerencję w prawo własności właściciela nieruchomości objętej planem. Brak jest stanowiska Rady Gminy , co do niezbędności wytyczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy 7 m od linii rozgraniczającej dla drogi 2.KDW.2. W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił jedynie, że wyznaczone w granicach nieruchomości skarżącego nieprzekraczalne linie zabudowy są wynikiem uwarunkowań terenowych, tj. funkcjonowania dwóch dróg publicznych, przylegających bezpośrednio do nieruchomości skarżącego, a także obowiązujących przepisów prawa. Również w dokumentacji planistycznej, brak jest uzasadnienia dla tak wyznaczonych nieprzekraczalnych linii zabudowy. W ocenie Sądu, Rada Gminy nie wykazała także zasadności przyjętego rozwiązania w zakresie ustalenia zakazu zabudowy budynkami w pasie 15 m (obustronnie) od górnej krawędzi skarpy brzegowej cieku naturalnego, dla obszaru oznaczonego symbolami 2.MN.15 i 2.MN24. Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U z 2005 r., nr 239, poz. 2019 ze zm.) zabrania jedynie grodzenia nieruchomości przyległych do powierzchniowych wód publicznych w odległości mniejszej niż 1,5 m od linii brzegu, a także zakazywania lub uniemożliwiania przechodzenia przez ten obszar (art. 27 ust. 1). W aktach planistycznych znajduje się pismo Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 14 sierpnia 2007 r., w którym organ ten wniósł o dokonanie korekty ustaleń dla terenów WS w taki sposób, aby dopuszczenie dotyczyło technicznego umocnienia koryt cieków wodnych w miejscach występowania erozji. Również w postanowieniach Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (RDOŚ) z dnia 30 grudnia 2009r. oraz z dnia 26 października 2010 r. uzgadniających projekt planu miejscowego, nie ma uzasadnienia dla ustanowienia ww. zakazu. Uzasadnienia tego brak jest również w opiniach RDOŚ z dnia 20 sierpnia 2010 r. oraz z dnia 25 października 2010 r. Wprowadzając takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącego Rada Gminy zobowiązana była wskazać konkretne dane warunkujące takie ustalenie planistyczne. Wskazana wadliwość świadczy o naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego, co w myśl art. 28 ust. 1 u.p.z.p. skutkuje nieważnością uchwały Rady Gminy w Górnie w ww. zakresie. Sąd w niniejszej sprawie podziela prezentowany w doktrynie i orzecznictwie pogląd, że w sferze planowania przestrzennego w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej zasady nadrzędności interesu ogólnego nad indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, że on jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Zarówno istnienie takiego interesu, jak i jego znaczenie, a także przesłanki powodujące konieczność przedłożenia w konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny podlegać muszą zawsze wnikliwej kontroli instancyjnej i sądowej, a już szczególnie wówczas, gdy chodzi o udowodnienie, że w interesie publicznym leży ograniczenie (lub odjęcie) określonego przez Konstytucję RP prawa własności. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w ww. zakresie. Skarga podlegała natomiast oddaleniu w odniesieniu do żądania stwierdzenia nieważności § 33 ust. 1 uchwały w części, w jakiej przewiduje istnienie drogi wewnętrznej 2.KDW.2. Ustosunkowując się do tego zarzutu, trzeba w pierwszej kolejności zaznaczyć, że grunt, na którym drogę tę wyznaczono nie jest własnością Gminy Górno, lecz osób prywatnych, co oznacza, że nieruchomości te nie mogą podlegać wywłaszczeniu na cel publiczny, o jakim mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r., nr 102, poz. 651 ze zm.), dalej "u.g.n." W konsekwencji budowa tej drogi nie będzie mogła zostać zrealizowana bez zgody właścicieli nieruchomości, przez które ma prowadzić (art. 8 ust. 2 ustawy o drogach publicznych) bez zawarcia między nimi a Gminą stosownej umowy cywilnoprawnej uprawniającej do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.). Jednocześnie rozważając zasadność wyznaczenia w planie miejscowym drogi wewnętrznej należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 7 i 9 u.p.z.p. w planowaniu przestrzennym uwzględnia się m.in. prawo własności oraz potrzeby interesu publicznego, przy czym zgodnie z art. 2 pkt 4 u.p.z.p. ilekroć w ustawie jest mowa o "interesie publicznym" – należy przez to rozumieć uogólniony cel dążeń i działań, uwzględniający zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności, związanych z zagospodarowaniem przestrzennym (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2014 r., sygn. II OSK 363/13). W świetle tak rozumianego interesu publicznego stwierdzić należy, że cele, które mają być realizowane poprzez przyjmowane rozwiązania planistyczne to nie tylko cele publiczne w rozumieniu art. 6 pkt 1-10 u.g.n., warunkujące następnie wywłaszczenie oznaczonych w planie miejscowym nieruchomości, ale też inne cele wyznaczane przez radę gminy w ramach władztwa planistycznego, których realizacja staje się dopiero możliwa po uzyskaniu przez gminę tytułu prawnego do określonych nieruchomości. Dodatkowo należy mieć na względzie, że jak wynika z lp. 6.2 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1587), tereny dróg wewnętrznych oznacza się w obszarze planu miejscowego kolorem jasnoszarym (symbol KDW). Jeżeli więc wiążące organy planistyczne rozporządzenie, określa zasady wyznaczania dróg wewnętrznych, to nie można czynić zarzutu tym organom, że z tej możliwości korzystają. Okoliczność zaś, że drogi wewnętrzne są wyznaczane na terenach prywatnych (niepublicznych) i tym samym ingeruje to we własność poszczególnych właścicieli jest konsekwencją ustawowego przyjęcia, że plan miejscowy może ograniczać prawo własności. W takich jednak przypadkach, przeznaczenie gruntów stanowiących własność prywatną na cele służące "zobiektywizowanym potrzebom społeczeństwa lub lokalnych społeczności" wymaga wykazania okoliczności świadczących o priorytecie interesu publicznego nad interesem właściciela nieruchomości, co do których w planie przewidziano określone ograniczenia. W ocenie Sądu zaprojektowanie ww. drogi wewnętrznej jest uzasadnione, ponieważ służy lokalnej społeczności. Takie ustalenie planistyczne zapewnia możliwość podziału nieruchomości objętych planem na działki budowlane, zapewniając im właściwą obsługę komunikacyjną. Do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. W szczególności do zadań tych należy zapewnienie warunków dla gminnego budownictwa mieszkalnego (art.7 ust.1 pkt 7 ustawy o samorządzie gminnym). Należy zgodzić się ze stanowiskiem reprezentowanym w odpowiedzi na skargę, że zaprojektowana droga wewnętrzna wyznacza, przyszłe kierunki podziału terenów na działki budowlane. Jej usytuowanie wzdłuż cieku wodnego, pozwala na wykorzystanie, w sposób najmniej uciążliwy, nieruchomości na których ją zaplanowano. Z tych tez powodów, Sąd nie dopatrzył się w tym względzie przekroczenia granic władztwa planistycznego. W szczególności nie zasługuje na uwzględnienie argument skarżącego, że działki nr 800/2 i 800/1 stanowią własność jednej osoby. Odnośnie kąta przecięcia osi dróg na zaprojektowanych skrzyżowaniach dróg 1.KDD.6 i 2.KDW.2 z drogą 1.KDZ.1, to w myśl § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. nr 43, poz. 430 ze zm.), kąt przecięcia osi dróg na skrzyżowaniu powinien być zbliżony do kąta 90 stopni, z dopuszczalnym odchyleniem nie większym niż 30 stopni, jeśli są spełnione wymagania widoczności na skrzyżowaniu. Możliwe jest zatem sytuowanie dróg na skrzyżowaniach pod innym kątem niż 90 stopni, o ile spełnione są wymagania powyższej regulacji prawnej. Wobec tego, tym zakresie Rada Gminy nie naruszyła obowiązującego prawa wyjaśniając przy tym, że nieznaczne odchylenie kąta skrzyżowania zaplanowanych dróg wynika z uwarunkowań terenowych. Szlak drogi 2.KDW.2 poprowadzony został wzdłuż istniejącego cieku wodnego/rowu, który stanowi naturalną barierę w zagospodarowaniu nieruchomości znajdujących się na przedmiotowym obszarze. Z kolei w przypadku drogi 1.KDD.6 czynnikiem determinującym kąt skrzyżowania jest istniejący układ geodezyjny i funkcjonująca działka drogowa nr 793. Nie ma racji skarżący, że w tej sprawie doszło do naruszenia art.10 ust.1 pkt 1 w zw. z art..9 ust.4 i art. 20 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez to, że ustalenia studium i zaskarżonej uchwały (planu) naruszają uwarunkowania wynikające z dotychczasowego zagospodarowania i uzbrojenia terenu określone w wydanej mu przez Wójta Gminy Górno decyzji z dnia 4.11.2009r. o warunkach zabudowy. Wydanie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy nie rodzi dla organu prawnego obowiązku uwzględnienia jej uwarunkowań w studium, czy też w planie zagospodarowania przestrzennego. Decyzje o warunkach zabudowy mają inny charakter prawny niż plany miejscowe. Nie są substytutem planu miejscowego. Celem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest ustanowienie lokalnego prawnego porządku planistycznego. W tym zakresie cel decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, gdy nie ma planu, jest odmienny. Jej celem, jako aktu stosowania prawa, jest przesądzenie, na podstawie obowiązujących na danym terenie przepisów prawa planistycznego, o zgodności zamierzonej inwestycji z tymi przepisami, tj. w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z przepisami ustaw szczególnych (post.NSA (7) z 18 lipca 2005r.,II OPS 3/05 publ.Lex 165134). Natomiast zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku sprzeczności wcześniej wydanej decyzji o warunkach zabudowy z ustaleniami później uchwalonego dla danego terenu planu miejscowego organ, który wydał decyzję, stwierdza jej wygaśnięcie oraz w myśl art. 65 ust. 2 tej ustawy wygaśnięcia decyzji nie stwierdza się jedynie w sytuacji, jeżeli na podstawie decyzji o warunkach zabudowy inwestor uzyskał już ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. Tego rodzaju rozwiązanie ustawowe zapewnia należytą równowagę pomiędzy koniecznością niedopuszczania do powstawania zabudowy niezgodnej z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz koniecznością ochrony praw nabytych obywateli. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w ww. zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej uchwale istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, a także naruszenia właściwości organów w tym zakresie. W szczególności wykonane zostały czynności, jakie winien podjąć wójt po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego określone art. 17 u.p.z.p. Jedynym uchybieniem jest brak w aktach planistycznych uchwały stwierdzającej, że plan miejscowy nie narusza ustaleń studium (art. 20 ust. 1 u.p.z.p.). Jak jednak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2490/11, nie można uznać za nieważną uchwały o planie miejscowym, gdy mimo braku zapisu o zgodności ze studium, jest ona zgodna ze studium. że nawet brak stwierdzenia o zgodności planu miejscowego ze studium zarówno w jakiejkolwiek części uchwały o planie miejscowym, jak i w odrębnej uchwale nie przesądza o nieważności takiej uchwały. Dopiero rzeczywista niezgodność planu miejscowego ze studium uzasadniałaby takie rozstrzygnięcie. Nie można uznać za nieważną uchwałę o planie miejscowym, gdy mimo braku zapisu o zgodności planu ze studium, jest ona zgodna ze studium. Tak samo nie można odmówić uznania za nieważną uchwały o planie miejscowym, gdy mimo stwierdzenia w tekście uchwały, że jest ona zgodna ze studium, w rzeczywistości zgodna nie jest. Jeżeli plan miejscowy jest zgodny ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, ale mimo tego brak w tekście uchwały o planie, w załącznikach do niej albo w odrębnej zupełnie uchwale stwierdzenia takiej zgodności, to można to uznać za nieistotne uchybienie trybu sporządzenia planu w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wynikający z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymóg stwierdzenia takiej zgodności jest elementem trybu sporządzenia planu miejscowego, gdyż służy podkreśleniu konieczności dokonania oceny zgodności planu miejscowego ze studium. Jednakże brak takiego stwierdzenia nie stanowi o naruszeniu zasady zgodności planu miejscowego ze studium i związania organów gminy ustaleniami studium, jeżeli w rzeczywistości plan miejscowy jest zgodny ze studium. Sąd orzekający w tej sprawie w pełni podziela powyższe stanowisko NSA. W rozpoznawanej sprawie nie było sporu co do zgodności planu miejscowego ze studium, a Sąd badając tę kwestię z urzędu również nie dopatrzył się uchybień w tym zakresie. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł o niewykonaniu zaskarżonej uchwały w części, w jakiej orzeczono o jej nieważności, do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania, na które złożyły się kwota wpisu w wysokości 300 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 240 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.