II SA/Ke 423/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka,, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi S.W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Znak: [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] Nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u S.W. choroby zawodowej tj. przewlekłego zatrucia CS2 wymienionego w pozycji 1.43 wykazu chorób zawodowych z 2002r. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż w następstwie otrzymanego zgłoszenia podejrzenia u S.W. choroby zawodowej, tj. przewlekłego zatrucia CS2, organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne, w toku którego ustalił przebieg pracy zawodowej strony i dokonał oceny jego narażenia na działanie czynników toksycznych. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdzono, że S.W. w całym okresie zatrudnienia w Kopalniach i Zakładach Chemicznych Siarki "S." w G. oraz Przedsiębiorstwie Produkcyjno-Usługowym "M." w G. - Zakład w T., pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej. Fakt narażenia S.W. na działanie CS2 i H2S, które mogło przyczynić się do powstania choroby zawodowej został potwierdzony w pismach organu I instancji z dnia [...] Nr [...] do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy oraz z dnia [...] Nr [...] do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego. Pisma te zostały przekazane do wiadomości wszystkim stronom biorącym udział w postępowaniu i żadna z nich nie wniosła sprzeciwu co do ich treści. Następnie, Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy przeprowadził postępowanie diagnostyczno - orzecznicze w kierunku rozpoznania choroby zawodowej, które zakończyło się wydaniem w dniu [...] orzeczenia lekarskiego [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie wyników badań lekarskich w/w Ośrodka oraz w oparciu o orzeczenie lekarskie z dnia [...]. Nr [...] wydane przez Instytut Medycyny Pracy, gdzie S.W. został skierowany w celu konsultacji specjalistycznej. Identyczne stanowisko zajął, działający w trybie odwoławczym, Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego wydając w dniu [...]. ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania przewlekłego zawodowego zatrucia CS2. Mając na uwadze powyższe Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. decyzją z dnia [...] Nr [...] orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u S. W. choroby zawodowe w postaci przewlekłego zatrucia zawodowego CS2. Decyzją z dnia [...] Znak: [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, po rozpoznaniu odwołania S. W. od w/w decyzji, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podniósł, że w wyniku przeprowadzenia szerokiej diagnostyki u pacjenta nie wykryto zmian patologicznych w zakresie ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego, które są charakterystyczne dla działania dwusiarczku węgla, o czym świadczy treść zgodnych ze sobą orzeczeń lekarskich wydanych dla potrzeb postępowania. Natomiast rozpoznane u S. W. schorzenia powstały samoistnie i nie pozostają w związku przyczynowym z istniejącym w czasie pracy narażeniem na działanie CS2. Organ odwoławczy ocenił, że przedmiotowe postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo i zgodnie z procedurą określoną kodeksem postępowania administracyjnego i obowiązującymi przepisami w zakresie chorób zawodowych. Skargę na w/w decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożył S. W., wnosząc o jej uchylenie i ustalenie choroby zawodowej w postaci przewlekłego zatrucia CS2 ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił przedmiotowemu rozstrzygnięciu niezgodność ze stanem faktycznym. Podniósł ponadto, że stwierdzenie braku związku przyczynowego rozpoznanych schorzeń z istniejącym w czasie pracy narażeniem na działalność CS2 nie znajduje uzasadnienie w nauce i praktyce. Na dowód tego S. W. przytoczył pogląd wyrażony w literaturze fachowej, iż oddziaływanie na organizm H2S, CS2 nawet w niedużym stężeniu, ale przez wiele lat powodować może objawy przewlekłego zatrucia objawiające się między innymi zaburzeniami pamięci, myślenia i uczuciowości. Wskazał jednocześnie, iż na przełomie 2003/2004 oraz w 2004 r. był hospitalizowany w Wojewódzkim Specjalistycznym Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Kielcach w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości, bądź zasad współżycia społecznego. Stosownie do art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd nie stwierdził, aby w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia prawa materialnego bądź procesowego, które mogłoby stanowić podstawę uwzględnienia skargi z przyczyn wskazanych w art. 145 ustawy p.p.s.a. Tym samym, kwestionowana przez skarżącego decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności. Na wstępie rozważań prawnych wskazać należy, iż stosownie do przepisu § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 z 2002r., poz.1115), zwanego dalej rozporządzeniem, właściwy organ wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz oceny narażenia zawodowego pracownika. Mając na uwadze powyższe trzeba podkreślić, iż S. W. był dwukrotnie badany w jednostkach orzeczniczych, początkowo pierwszego szczebla - w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy, a następnie - po złożonym przez niego odwołaniu - w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego. Żadna z w/w jednostek orzeczniczych nie znalazła podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej w postaci przewlekłego zatrucia CS2. Natomiast nieprawidłowości funkcjonowania psychologicznego S. W. zostały ocenione jako mające charakter samoistny, bez związku przyczynowo – skutkowego z warunkami wykonywanej przez niego pracy zawodowej. Powyższe ustalenia jednoznacznie wynikają z orzeczeń: Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia [...] nr [...] oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego nr [...] z dnia [...]. Powołane orzeczenia były między innymi podstawą do wydania zaskarżonej decyzji. Natomiast ocena narażenia zawodowego przeprowadzona przez organ I instancji wykazała, iż skarżący pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej będąc narażonym na działanie hałasu, H2S, CS2. Wskazać jednakże należy, iż rozpoznanie choroby zawodowej w postaci przewlekłego zatrucia CS2 nie jest uzależnione jedynie od przekroczenia normatywów higienicznych występujących w środowisku pracy a od stwierdzenia tego schorzenia u badanego, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. W tym miejscu przytoczenia wymagają przepisy cyt. rozporządzenia, zgodnie z którymi Państwowa Inspekcja Sanitarna wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej, gdy zostają spełnione łącznie następujące przesłanki: - choroba zawodowa jest rozpoznana przez uprawnionego lekarza właściwej jednostki orzeczniczej (§ 5 rozporządzenia), - w wyniku oceny warunków pracy przez Państwową Inspekcję Sanitarną stwierdzono, że choroba ta została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy (§ 2 ust. 1 rozporządzenia) - rozpoznane schorzenia musi być objęte wykazem chorób zawodowych stanowiącym załącznik do cyt. rozporządzenia (§ 2 ust. 1 rozporządzenia) Tymczasem S. W. nie spełnił żadnego z wyżej wymienionych wymogów. Nie rozpoznano bowiem u niego choroby zawodowej w postaci przewlekłego zatrucia H2S, oceniając zarazem, iż nieprawidłowości funkcjonowania psychologicznego na jakie cierpi pozostają bez związku przyczynowego z wykonywaną przez niego pracą. Podkreślić trzeba, iż sam fakt długoletniej pracy w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej nie może uzasadniać jej stwierdzenia u skarżącego. Ustosunkowując się do opracowania przywołanego w skardze stwierdzić należy, iż cytowana publikacja mówi jedynie o tym, iż długoletnie oddziaływanie na organizm H2S lub CS2 może powodować przewlekłe zatrucie. Tymczasem w niniejszej sprawie uprawnione jednostki orzecznicze obu szczebli, pomimo szczegółowych badań, nie stwierdziły takiej choroby zawodowej. Organy I i II instancji orzekając w niniejszej sprawie oparły się na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, uwzględniając w tej mierze dyspozycję § 8 ust. 1 rozporządzenia oraz ustalając należycie zaistniały w sprawie stan faktyczny, co przesądza o uznaniu ich rozstrzygnięć za odpowiadające prawu. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) o oddaleniu skargi.