II SA/Ke 424/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.),, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Asystent sędziego Dorota Pawlicka-Armańska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 września 2011r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania Mieszkańców Sołectwa Z. od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej przez Wójta Gminy P. w dniu [...] w sprawie orzeczenia o realizacji przedsięwzięcia i określenia środowiskowych uwarunkowań tej realizacji pn. Eksploatacja złoża wapieni i gez jurajskich ze złoża "Z.-W.", na podstawie art. 138 §2 kpa uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy ustalił, iż wnioskiem z dnia 19 lipca 2010 r. A. sp. z o.o. w P. wystąpiła do Wójta Gminy P. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji złoża wapieni i gez jurajskich ze złoża "Z. -W.", realizowanego na działkach o numerach ewidencyjnych: 835/1, 835/2, 836, 837/1 i 837/4 w miejscowości Z., gm. P.. Od decyzji organu I instancji odwołanie podpisali mieszkańcy Sołectwa Z., posiadający status stron postępowania: [...]. Rozpatrując powyższe odwołanie organ II instancji wskazał, iż materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) - zwanej dalej ustawą. Planowane przedsięwzięcie zaliczane jest do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy, a więc wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli obowiązek taki został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Ponadto, wskazane przedsięwzięcie należy do inwestycji wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), dla których zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ II instancji zwrócił uwagę, że do wniosku nie dołączono aktualnego wyciągu z Krajowego Rejestru Sądowego spółki, jak również innego dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osoby, która podpisała wniosek, do reprezentacji spółki A. Sp. z o.o. Kolegium zauważyło, że skutkiem wniesienia wniosku (podania) nie odpowiadającego wymogom prawa powinny być czynności organu określone w art. 64 § 2 kpa, a niepodporządkowanie się wezwaniu organu, o którym mowa w tym przepisie, skutkuje pozostawianiem wniosku (podania) bez rozpoznania. Niedokonanie przez organ czynności, o których mowa w art. 64 § 2 w zw. z art. 63 § 2 kpa i w zw. z art. 33 § 1 kpa jest rażącym naruszeniem tych przepisów. Dalej SKO zauważyło, iż zaprojektowany obszar górniczy pod nazwą "Z. - W." o powierzchni ok. 17,6 ha, obejmuje cały obszar udokumentowanego złoża (o powierzchni 14,9 ha) zlokalizowanego na ww. działkach. Natomiast projektowany teren górniczy "Z. - W." będzie miał powierzchnię ok. 77,5ha. Granice projektowanego terenu górniczego obejmują tereny rolne, leśne oraz pastwiska. Ponadto w przedmiotowym terenie górniczym usytuowana jest droga powiatowa o nr ewid. 834. Lokalizacja przedsięwzięcia znajduje się na: - obszarach leśnych, - obszarach ochrony zbiorników wód śródlądowych, - terenie C. — K. Parku Krajobrazowego, - obszarach sieci ekologicznej Natura 2000 Wzgórza C. - Kieleckie. Na działce nr ewid. 835 obejmującej eksploatację, znajduje się siedlisko wymienione w Załączniku I Dyrektywy Siedliskowej 92/43/EWG - Grąd środkowoeuropejski i kontynentalny — kod 9170 oraz murawy kserotermiczne (kod 6210) wymienione w Załączniku II Dyrektywy Siedliskowej oraz w Załączniku I Dyrektywy Ptasiej 2009/147/WE. Kolegium zwróciło uwagę, że w dołączonej do wniosku karcie informacyjnej przedsięwzięcia, nie wskazano wystarczających danych w zakresie: przewidywanych ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii (art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. e ustawy), rodzajów i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko (art. 3 ust. l pkt 5 lit. g ustawy). Stwierdzenia zawarte w tym zakresie w karcie informacyjnej są zbyt ogólnikowe, nie wymieniają wszystkich wprowadzanych do środowiska substancji, ani ich przewidywanej ilości. Zdaniem SKO wniosek należy uznać za niekompletny i wymagający uzupełnienia w wyżej wskazanym zakresie, na podstawie art. 64 § 2 kpa. Organ II instancji zwrócił również uwagę, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wraz z koniecznością sporządzenia raportu o oddziaływaniu planowanej inwestycji na środowisko został nałożony postanowieniem Wójta Gminy P. z dnia 2 września 2010 r. znak: RGG. 7332/9/2010. W postanowieniu tym zakreślono szczegółowo wymogi raportu, przy czym w ocenie Kolegium, zakres uzupełnionego aneksem raportu nie spełnia niektórych wymogów zawartych w art. 66 ustawy. Z wydanego ww. postanowienia Wójta Gminy P. wynika m.in., iż biorąc pod uwagę usytuowanie przedsięwzięcia w obszarze Natura 2000 (w tym występowanie siedliska - kod 9170) oraz w obszarze C. - K. Parku Krajobrazowego raport winien zawierać opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zasięgiem przewidywanego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, z uwzględnieniem form ochrony przyrody, wskazanych w art. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody. Obligatoryjnym było zatem dokonanie oceny zgodności lokalizacji inwestycji ze stosownymi uregulowaniami prawnymi dotyczącymi poszczególnych form ochrony przyrody, przy czym Kolegium nie podzieliło stanowiska organu I instancji, iż taka zgodność ma miejsce w niniejszej sprawie oraz stwierdziło, że organ I instancji dokonał analizy form ochrony przyrody w sposób wybiórczy i niewystarczający. Organ I instancji całkowicie pominął bowiem zakazy wymienione w § 4 ust. 1, 2, 3 i 4 rozporządzenia Nr [...] Wojewody z dnia [...] w sprawie C.-K. Parku Krajobrazowego, które są jednoznaczne i mają zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, jak również nie dają możliwości sytuowania na terenie parku krajobrazowego planowanego zamierzenia inwestycyjnego, ponieważ stanowi ono przedsięwzięcie objęte powyższymi zakazami, a zatem mogące znacząco oddziaływać na środowisko; jego realizacja spowoduje niszczenie nor, legowisk, innych schronień, miejsc rozrodu zwierząt oraz likwidację i niszczenie zadrzewień śródpolnych i przydrożnych. Nadto wnioskowane przedsięwzięcie jest inwestycją polegającą na wykonywaniu prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu. Organ I instancji tymczasem odniósł się wyłącznie do zakazu "dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli zmiany te nie służą ochronie przyrody lub racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej, wodnej lub rybackiej", wymienionego w § 4 pkt 5 ww. rozporządzenia, który nie znajduje w rozpoznawanej sprawie zastosowania. Zdaniem SKO, nieprawdziwym jest stwierdzenie autorów raportu, iż planowana kopalnia nie narusza ograniczeń w gospodarowaniu określonych dla tego parku krajobrazowego oraz nie wpłynie w żaden istotny sposób na zmianę tutejszej szaty roślinnej, na różnorodność biologiczną oraz na lokalny stan istniejących gatunków zwierząt. W raporcie pominięto całkowicie okoliczność, iż chroniony obszar NATURA 2000, a zatem chronione prawem miejsca flory i fauny, znajdują się na terenie strefy rozrzutu odłamków skalnych strefy drgań sejsmicznych oraz strefy udarowej fali powietrznej planowanej kopalni. Pominięto całkowicie analizę wpływu tych stref na wspomniany wcześniej obszar chroniony. W ocenie Kolegium planowane przedsięwzięcie negatywnie wpłynie tak na florę jak i na faunę i będzie powodem wyginięcia wręcz fauny na tym terenie. Stwierdzenie autorów raportu, że obszar na którym występują prawem chronione gatunki jest niewielki na terenie wnioskowanego przedsięwzięcia, nie stanowi wytłumaczenia dla zniszczenia chronionych prawem roślin i zwierząt, objętych prawną ochroną NATURA 2000. Nadto, w ocenie Kolegium, w raporcie brak jest wystarczająco konkretnych ustaleń dotyczących sposobów ochrony drogi powiatowej (nr działki 834) przed odłamkami skalnymi i drganiami sejsmicznymi oraz falą uderzeniową. Z drogi tej korzystać mają m.in. dzieci uczęszczające do Szkoły Podstawowej i Publicznego Gimnazjum w Zajączkowie. Autorzy raportu, jak i sam organ I instancji, całkowicie pominęli istotną w sprawie okoliczność, iż działki nr ewid. 701, 700, 699, 792, 766 i 767 nie stanowią własności inwestora, a znajdują się w zasięgu wszystkich trzech stref: rozrzutu odłamków skalnych, szkodliwych drgań sejsmicznych oraz w strefie udarowej fali powietrza. Nie określono żadnych form ochrony dla właścicieli i użytkowników ww. nieruchomości. Organ odwoławczy uznał powyższe kwestie za istotne, tym bardziej, iż inwestycja budzi duże kontrowersje wśród lokalnej społeczności. Kolegium stwierdziło również, że organ I instancji nie w pełni wywiązał się z obowiązku zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadzał ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Udokumentował wprawdzie wykonanie ww. obowiązku, ponieważ z akt sprawy wynika, że przed wydaniem decyzji zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu poprzez zamieszczanie obwieszczeń, jednak brak jest informacji o konkretnym miejscu, w jakim obwieszczenia te były umieszczane. Ponadto, w raporcie oraz w aneksie do niego nie zostały przeprowadzone wymagane art. 66 ust. 1 pkt 15 ustawy analizy możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem. Powyższe, zdaniem Kolegium, powoduje niespełnienie wymogów art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy, zgodnie z którym, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, to organ wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach bierze pod uwagę wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. W oparciu o powyższe Kolegium stwierdziło, że organ I instancji, podejmując decyzję w sprawie, nie zawarł kompleksowej, jasnej i wnikliwej analizy zgodności inwestycji bądź jej braku ze stosownymi przepisami, tak aby uczynić zadość podstawowym zasadom postępowania administracyjnego i postarać się przekonać strony takiego postępowania do słuszności prezentowanego stanowiska w świetle mających zastosowanie przepisów prawa, w tym również miejscowego, a także zgromadzonego w sprawie materiału. Organ odwoławczy dodał również, że w uzasadnieniu badanej decyzji organ I instancji nie odniósł się do wymogu uzyskania uzgodnienia, o jakim mowa w art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy w sytuacji, gdy w ramach zamierzenia inwestycyjnego przewidziano obiekty wymagające pozwolenia na budowę. Wobec stwierdzenia powyższych uchybień formalnych i merytorycznych SKO stwierdziło, że zaskarżona decyzja organu I instancji wydana została przedwcześnie, z naruszeniem prawa materialnego i procesowego, a mianowicie art. 7, art. 77 i art. 107 Kpa i rozstrzygnięcie w tej sprawie wymaga uzupełnienia postępowania w znacznej części, co z kolei obligowało Kolegium do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organu I instancji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła spółka A. Sp. z o.o. w P. wnosząc o jej uchylenie i zarzucając: I. Naruszenie przepisów Konstytucji RP: 1) art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawa w wyniku oparcia rozstrzygnięcia organu odwoławczego na przepisach wyłączonych z polskiego porządku prawnego; 2) art. 7 Konstytucji RP w wyniku naruszenia konstytucyjnej reguły praworządności poprzez niestosowanie obowiązujących przepisów prawa. II. Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: 1) art. 6 kpa poprzez nieustalenie obowiązujących norm prawnych oraz nieustalenie ich rozumienia w znaczeniu koniecznym i wystarczająco określonym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia; 2) art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, naruszenie reguł logicznego rozumowania przy ocenie zebranego materiału dowodowego oraz naruszenie zasad oceny tego materiału dowodowego w wyniku niezastosowania zrozumiałych reguł tej oceny; 3) art. 8 kpa poprzez wadliwą weryfikację ustalonego przez organ I instancji stanu faktycznego i prawnego oraz niedostateczne wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ odwoławczy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, a także w wyniku zastosowania nieobowiązujących regulacji prawnych bez wyjaśnienia przyczyn takiego postępowania, a ponadto poprzez niewłaściwe i nieprecyzyjne wskazywanie przepisów prawnych, których naruszenia dopatrzył się organ odwoławczy; 4) art. 9 kpa poprzez używanie w uzasadnieniu podstawy prawnej decyzji ogólnikowych sformułowań, niepopartych przedstawieniem zrozumiałych i racjonalnych motywów rozstrzygnięcia, a także nieprecyzyjne powoływanie przepisów prawa; 5) art. 11 kpa poprzez niestaranne, niedokładne, niezrozumiałe i nielogiczne wskazanie przesłanek będących podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia, uniemożliwiających jakiekolwiek przekonanie strony co do trafności podjętego rozstrzygnięcia; 6) art. 64 § 2 kpa poprzez jego bezzasadne niezastosowanie w postępowaniu odwoławczym w celu uzupełnienia konwalidowalnych braków wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 7) art. 77 § 1 kpa poprzez dokonanie dowolnej i arbitralnej, a przez to wadliwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego; 8) art. 80 kpa na skutek zaniechania wszechstronnego i racjonalnego rozważenia materiału dowodowego, a przez to przekroczenia dopuszczalnych ram swobodnej oceny dowodów; 9) art. 107 § 3 kpa poprzez niewystarczające wyjaśnienie przyczyn, z powodu których organ odwoławczy uznał, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz nieprawidłowe sformułowanie podstawy prawnej zaskarżonej decyzji. III. Naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe uznanie, że organ I instancji dokonał wadliwej oceny zgodności lokalizacji inwestycji ze stosownymi uregulowaniami prawnymi dotyczącymi poszczególnych form ochrony przyrody, podczas gdy przepis normuje jedynie środowiskowe kryteria nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a przepisy obowiązujące w dniu wydania decyzji organu I instancji nie sprzeciwiły się lokalizacji planowanego przedsięwzięcia; 2) art. 66 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz oczywiście bezzasadne i wadliwie uzasadnione przyjęcie, że będący przedmiotem oceny Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie spełnia niektórych wymogów zawartych w art. 66, podczas gdy organ odwoławczy w istocie odnosi się jedynie do wymogu określonego w przepisie art. 66 ust. 1 pkt 2 i 15 ustawy, a raport zawiera wszystkie ustawowo wymagane elementy, w tym uwzględnia elementy środowiska objęte ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz zawiera analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem; 3) art. 74 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieprawidłowe uznanie, że objęta wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach karta informacyjna przedsięwzięcia nie zawiera wystarczających danych w zakresie określonym w art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. e i g, podczas gdy w sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia organu odwoławczego podstawą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach był Raport o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji złoża wapieni i gez jurajskich ze złoża "Z.-W.", realizowanego na działkach o nr ewidencyjnych 835/1, 835/2, 836, 837/1 i 837/2 w miejscowości Z., gm. P. (zwany dalej Raportem), którego obowiązek opracowania orzekł Wójt Gminy P. w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego, wobec czego przepis art. 74 ust. 1 pkt 2 ustawy nie znalazł zastosowania; 4) art. 79 ust. 1 ustawy poprzez wadliwe przyjęcie, że organ I instancji nie informował prawidłowo stron o prowadzonym postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy organ II instancji - w rażącej sprzeczności do własnych ustaleń - stwierdza jednocześnie, że społeczeństwo miało zapewniony udział w prowadzonym postępowaniu zgodnie z przepisem art. 79 ust. 1; 5) art. 85 ust. 1 i 2 pkt 1 lit a, b i c ustawy poprzez całkowicie błędne, dowolne i wykluczające się wzajemnie ustalenia, że decyzja organu I instancji nie posiada uzasadnienia wymaganego przepisem art. 85 ust. 1, a jednocześnie uzasadnienie decyzji nie zawiera informacji wskazanych w przepisach art. 85 ust. 2 pkt 1 lit a, b i c, mimo że organ II instancji uznaje zarazem, że informacje te są niewystarczające. Ponadto organ odwoławczy bezpodstawnie i wadliwie uznaje, że wymagane było sporządzenie przez organ I instancji uzasadnienia stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4; 6) błędne zastosowanie § 4 pkt 1, 3 i 4 Rozporządzenia Nr [...] Wojewody z dnia [...] w sprawie C.-K. Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Województwa Nr 156 poz. 1936 z późn. zm.) i niezastosowanie przepisów Rozporządzenia Nr [...] Wojewody z dnia [...]. zmieniającego rozporządzenie w sprawie C. - K. Parku Krajobrazowego (Dz. Urzęd. Województwa z 2009 r. Nr 42 poz. 617) w wyniku niewystarczającego rozpoznania stanu faktycznego i prawnego sprawy, a przez to bezpodstawne przyjęcie, że przepisy te sprzeciwiają się usytuowaniu na terenie C.-K. Parku Krajobrazowego planowanego przedsięwzięcia. W podsumowaniu powyższego skarżący stwierdził, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] wydana została z rażącym naruszeniem przepisów proceduralnych i złamaniem standardów rzetelnego postępowania administracyjnego, co nie pozostało bez wpływu na prawidłowe ustalenie i zastosowanie norm prawa materialnego a stopień naruszeń, zwłaszcza nieumiejętność posługiwania się przepisami prawa, przesądza o złamaniu fundamentalnych dla demokratycznego państwa prawa zasad Konstytucji. W pierwszej kolejności autor skargi podniósł, że organ odwoławczy, zarzucając formalny brak wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, polegający na niedołączeniu dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osoby podpisującej wniosek do reprezentowania spółki wnioskodawcy, sam był zobowiązany w ramach postępowania odwoławczego do usunięcia tego braku w trybie wezwania strony do jego usunięcia. Stwierdził również, że całkowicie chybione jest ustalenie naruszenia art. 64 § 2 kpa w wyniku sporządzenia karty informacyjnej przedsięwzięcia bez uwzględnienia wymagań przepisów art. 3 ust. 1 pkt 5 lit e i g ustawy. Organ II instancji nie zbadał czy karta informacyjna przedsięwzięcia była wymaganym dokumentem dla podjęcia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zaniechanie wszechstronnego i dogłębnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy skutkowało zaś zupełnie bezprzedmiotowym wnioskowaniem o niekompletności wniosku. Skarżący nie zgodził się również z ustaleniem naruszenia niektórych przepisów art. 66 ustawy. Kolegium nie odniosło się do pkt. 3 Raportu zawierającego kilkunastostronicowy opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W skardze zakwestionowano również przeprowadzoną przez organ odwoławczy analizę przepisów rozporządzenia Wojewody Nr [...] z dnia [...] w sprawie C.-K. Parku Krajobrazowego i wyprowadzone na podstawie tej analizy wnioski co do naruszenia § 4 pkt 1 do 4 tego rozporządzenia, bez uwzględnienia rozporządzenia Wojewody Nr [...] z dnia [...]. zmieniającego rozporządzenie w sprawie C.-K. Parku Krajobrazowego, które obowiązywało w dacie orzekania przez organ odwoławczy. Na podstawie § 1 ww. Rozporządzenia - w § 4 rozporządzenia Nr [...] skreślono pkt 4, zakazujący wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, wobec czego stwierdzenie naruszenia § 4 pkt 4 rozporządzenia nr [...] jest wadliwe. Kolegium błędnie ustaliło rozumienie powyżej wskazanego przepisu. Jak twierdzi skarżący, zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2007 r. - Prawo ochrony środowiska - uchylonego ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - nie dotyczy tych przedsięwzięć, których oddziaływanie nie ma znaczącego wpływu na środowisko. Przeprowadzona ocena, udokumentowana w Raporcie zatwierdzonym przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...], wykazała, że inwestycja nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym odpadł obowiązek stosowania się do nakazu określonego w § 4 pkt 1 rozporządzenia Wojewody Nr [...]. W opinii skarżącego całkowicie nietrafiony jest również zarzut złamania zakazu umyślnego zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu, ponieważ organ II instancji w żaden sposób nie wykazał, że wnioskodawca ma przemyślany i bezpośredni zamiar dokonywania powyższych czynności lub przynajmniej przewiduje i godzi się na zabijanie występujących zwierząt, niszczenie ich nor, legowisk i miejsc rozrodu, co poprzez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zaakceptował organ I instancji. Skarżący zauważył również, że przeznaczony pod przedsięwzięcie teren jest typowym gruntem ornym, co roku wykorzystywanym pod uprawy w ramach prowadzonej na nim działalności rolniczej. Na terenie tym nie ma żadnych nor, legowisk czy miejsc rozrodu, co potwierdza aktualne zagospodarowanie terenu złoża i całego przedsięwzięcia. Nadto sąsiedztwo terenu planowanej eksploatacji złoża stanowią z każdej strony tereny rolne i lasy. Chybione, w opinii skarżącego, jest także arbitralne ustalenie naruszenia zakazu likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych i przydrożnych. Kolegium miało obowiązek rozważania stanu prawnego sprawy w oparciu m.in. o ustawę o ochronie przyrody z dnia 6 kwietnia 2004 r., czego nie uczyniło. Kolegium nie wykazało także dlaczego zwałowiska nadkładu i odpadów górniczych mają negatywnie oddziaływać na szatę roślinną, różnorodność ekologiczną oraz stan istniejących gatunków zwierząt w obszarze parku krajobrazowego. Strona skarżąca podkreśliła również, że twierdzenia Kolegium o niszczeniu zwierząt i roślin nie pozostają w jakimkolwiek związku nie tylko z ustaleniami Raportu, ale także z postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] uzgadniającego warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia. Wreszcie autor skargi za bezpodstawne uznał ustalenia, że w sprawie nie udokumentowano wystarczająco, czy i w jaki sposób zostały w decyzji Wójta Gminy P. uwzględnione wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. Kolegium błędnie uznało, że organ I instancji był bezwzględnie zobowiązany do uwzględnienia zgłoszonych w postępowaniu wniosków i uwag, bez oceny ich racji i słuszności. W rezultacie dokonania wadliwych ustaleń, rażące naruszenie fundamentalnych zasad prawidłowego prowadzenia postępowania administracyjnego stanowi podjęta przez Kolegium ocena spełniania przez organ I instancji wymagań określonych w przepisach art. 85 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a, b i c ustawy. Kolegium, w ocenie skarżącego, nietrafnie dopatrzyło się obowiązku uzasadnienia przez Wójta Gminy P. stanowiska w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1. Planowane przedsięwzięcie nie wymaga bowiem pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnicy postępowania J.W., M.W. i S.C. wnieśli o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji objętej skargą (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji należało przede wszystkim odnieść się do zasadności zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 kpa, który jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ wyższego stopnia. Stosownie do tego przepisu (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części; przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Podkreślenia wymaga, że generalną zasadą postępowania administracyjnego, wynikającą z art. 138 kpa, jest merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy. Wyjątkiem od niej jest wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, przy czym jeżeli organ II instancji uznaje za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 kpa, to przyczyny takiego stanu rzeczy winny znaleźć jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 1 i 3 k.p.a.). Wprawdzie nie wszystkie uchybienia postępowania pierwszoinstancyjnego, na jakie zwrócił uwagę organ odwoławczy, dawały samodzielną podstawę do zastosowania art. 138 § 2 kpa, jednak część z nich ma charakter na tyle istotny, że uzupełnienie postępowania wyjaśniającego w tym zakresie przez organ II instancji pozostawałoby w sprzeczności z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 15 kpa. Wyeliminowanie tych uchybień (o jakich będzie mowa niżej) mogło zatem nastąpić jedynie poprzez ponowne przeprowadzenie postępowania przed organem I instancji, co znalazło wyraz w prawidłowym rozstrzygnięciu organu odwoławczego. W niniejszej sprawie organy orzekały na podstawie ustawy, a konkretnie przepisów zawartych w dziale V – "Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000". Konieczność uzyskania przez skarżącą spółkę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynika z art. 72 ust.1 pkt 4 ustawy, a obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust.1 w postanowieniu Wójta Gminy P. z dnia 2 września 2010r. Przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ustawa rozumie postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu (art. 3 ust.1 pkt 8). W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia: 1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, b) dobra materialne, c) zabytki, d) wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-c, e) dostępność do złóż kopalin; 2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 3) wymagany zakres monitoringu (art. 62 ust.1). Stosownie natomiast do art. 80 ust.1 ustawy, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Wprawdzie organ I instancji przeprowadził w niniejszej sprawie ocenę oddziaływania na środowisko, jednak nie wszystkie okoliczności wypływające z tej oceny poddał analizie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Bezsporne jest, że skarżąca spółka zamierza zrealizować przedsięwzięcie pod nazwą "Eksploatacja złoża wapieni i gez jurajskich ze złoża Z.-W." na terenie C. – K. Parku Krajobrazowego. Zgodnie z art. 6 ust.1 pkt 3 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz.U.09.151.1220 j.t. ze zm.), park krajobrazowy jest jedną z chronionych ustawowo form ochrony przyrody i obejmuje obszar chroniony ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne i kulturowe oraz walory krajobrazowe w celu zachowania, popularyzacji tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju. Dla C. – K. Parku Krajobrazowego obowiązuje akt prawa miejscowego, tj. Rozporządzenie Nr [...] Wojewody z dnia 14 lipca 2005r. w sprawie C. – K. Parku Krajobrazowego (Dz.U.Woj.Św.05.156.1936 ze zm.). Na podstawie art. 6 kpa, organy administracji publicznej zobowiązane są stosować przepisy tego rozporządzenia jako jednego z konstytucyjnie wymienionych źródeł prawa (art. 87 ust.1 i 2 Konstytucji RP). Zgodnie zaś z treścią § 4 Rozporządzenia, na obszarze Parku zakazuje się: 1) realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627, z późniejszymi zmianami); 2) umyślnego zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk i złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności w ramach racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej, rybackiej i łowieckiej; 3) likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych; 4) (skreślony) 5) dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli zmiany te nie służą ochronie przyrody lub racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej, wodnej lub rybackiej; 6) likwidowania, zasypywania i przekształcania zbiorników wodnych, starorzeczy oraz obszarów wodno-błotnych; 7) wylewania gnojowicy, z wyjątkiem nawożenia własnych gruntów rolnych; 8) prowadzenia chowu i hodowli zwierząt metodą bezściółkową. Jak podnosi w zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze , "organ I instancji rozpoznając sprawę całkowicie pominął zakazy wymienione w § 4 ust.1, 2, 3 i 4", które "nie dają możliwości sytuowania na terenie parku krajobrazowego planowanego zamierzenia inwestycyjnego, ponieważ stanowi ono przedsięwzięcie objęte powyższymi zakazami". Zakaz z § 4 pkt 1 nawiązuje do treści - nieobowiązującego od dnia 15 listopada 2008r. – przepisu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627, z późniejszymi zmianami), który w ust.1 nakładał obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko na: 1) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek może być stwierdzony w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 3) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, dla których obowiązek może być stwierdzony w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Aktualnie obowiązująca ustawa z dnia 3 października 2008r. powtórzyła co do zasady zapisy powyższego przepisu, stanowiąc w art. 59 ust. 1 i 2, że przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Realizacja planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w ust. 1 wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli: 1) przedsięwzięcie to może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony; 2) obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 został stwierdzony na podstawie art. 96 ust. 1. Nie ulega wątpliwości, że zamierzenie objęte wnioskiem należy do przedsięwzięć wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, obowiązującego w dacie wydawania przez Wojewodę Rozporządzenia w sprawie C. – K. Parku Krajobrazowego, a także objętych aktualnie obowiązującym art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy. Dosłowna treść § 4 pkt 1 Rozporządzenia wskazuje wprawdzie na to, że ustanowiony tym przepisem zakaz dotyczy także przedsięwzięcia będącego przedmiotem oceny w niniejszej sprawie, jednak przy jego interpretacji należy mieć na uwadze treść ustawy o ochronie przyrody, która w art. 16 ust.3 zawierała delegację ustawową dla wojewody, który w drodze rozporządzenia mógł utworzyć park krajobrazowy (od dnia 1 sierpnia 2009r. utworzenie takiego parku następuje w drodze uchwały sejmiku województwa). Wprowadzone takim rozporządzeniem zakazy muszą jednak mieć oparcie w ustawie o ochronie przyrody, a przede wszystkim nie mogą być z nią sprzeczne, gdyż ustawa jest w tym przypadku aktem wyższego rzędu w stosunku do rozporządzenia wojewody tworzącego park krajobrazowy. Zamknięty katalog zakazów, które mogą być wprowadzone aktem prawa miejscowego zawiera art. 17 ust.1, zgodnie z którym (pkt 1) w parku krajobrazowym może obowiązywać zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przepis art. 17 ust.3 stanowi jednocześnie, że zakaz powyższy nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe i przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę parku krajobrazowego. Zgodnie z przepisami ustawy, sporządzenie raportu jest natomiast obowiązkowe jedynie w stosunku do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, do których – co bezsporne – nie zalicza się przedsięwzięcie planowane w niniejszej sprawie. Ponieważ akt prawa miejscowego, jakim jest obowiązujące Rozporządzenie Wojewody w sprawie C. – K. Parku Krajobrazowego, nie może wprowadzać zakazów niezgodnych z ustawą o ochronie przyrody, w szczególności rozszerzać ustawowego katalogu zakazów wprowadzonego w art. 17, dlatego zapis zawarty w § 4 pkt 1 tego Rozporządzenia należy odczytywać jako skierowany jedynie do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu wynika z ustawy. Zakaz ujęty w powołanym wyżej przepisie Rozporządzenia nie dotyczy zatem – jak przyjął organ odwoławczy - lokowania na terenie C. – K. Parku Krajobrazowego przedsięwzięcia będącego przedmiotem sprawy. Nie ma także racji Kolegium, wywodząc niemożność usytuowania na terenie Parku zamierzenia objętego wnioskiem, z treści § 4 pkt 4 Rozporządzenia, gdyż – co słusznie zauważa skarżący – przepis ten został uchylony z dniem 10 marca 2009r. przez § 1 rozporządzenia Wojewody nr [...] z dnia [...]. (Dz.Urz.Woj.Święt.09.42.617). Zastrzeżenia organu odwoławczego należy natomiast w pełni podzielić, jeśli chodzi o zakazy wprowadzone w § 4 pkt 2 Rozporządzenia, przy czym w nawiązaniu do zarzutów skargi wyjaśnić należy, że zakaz niszczenia nor dziko występujących zwierząt, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu, o jakim mowa w tym przepisie, nie dotyczy wcale działania umyślnego w takim znaczeniu, jak rozumie to skarżący. Niezależnie od tego, że użyte w § 4 pkt 2 sformułowanie "umyślnego" odnieść należy przede wszystkim do pierwszej części tego przepisu, tj. do "zabijania dziko występujących zwierząt", podkreślić należy, że ochrona, którą zapewnia zakaz zawarty w § 4 pkt 2 obejmuje wszelką działalność człowieka powodującą skutek w postaci niszczenia nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu tych zwierząt. Analiza znajdującego się w aktach administracyjnych raportu o oddziaływaniu na środowisko budzić musi uzasadnione wątpliwości co do tego, czy realizacja objętego wnioskiem przedsięwzięcia pozostaje w zgodzie z zakazem, o jakim mowa w § 4 pkt 2 i czy go nie narusza. Wątpliwości tych w ogóle nie dostrzegł organ I instancji i nie dokonał weryfikacji raportu w tym zakresie zgodnie z treścią art. 3 ust.1 pkt 8 w zw. z art. 80 ust.1 pkt 2 ustawy. Na str. 20 raportu jego autorzy zawarli stwierdzenie, że "eksploatacja złoża uniemożliwi odbycie pełnego rozwoju dla większości występujących w jego obszarze owadów, niszcząc bezpowrotnie jego obecne walory przyrodnicze. Najbogatszy pod względem entomologicznym jest szczyt wzniesienia położony w centrum działki o numerze ewidencyjnym 835/2 oraz przebiegająca przez nią droga gruntowa." Podkreślić w tym miejscu należy, że działka nr 835/2 znajduje się na wyznaczonym w niniejszej sprawie terenie górniczym i obejmuje strefę drgań sejsmicznych, strefę udarowej fali powietrznej i strefę rozrzutu odłamków skalnych. Rozdział 3.4.2. raportu w części dotyczącej owadów kończy się wnioskiem, że "dla żadnego ze stwierdzonych oraz potencjalnie występujących w rejonie inwestycji gatunków owadów eksploatacja złoża nie będzie miała istotnego wpływu na populację w regionie". Rzecz jednak w tym, że z uwagi na treść obowiązującego na tym terenie Rozporządzenia Wojewody w sprawie C. – K. Parku Krajobrazowego, wprowadzającego ściśle określone formy ochrony przyrody, chociażby poprzez zakazy działalności ludzkiej wymienione w § 4 pkt 2, ocena wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko nie może dotyczyć skutków dla "regionu", ale dla tego konkretnego terenu, objętego granicami Parku. Skutki te – jeśli chodzi o faunę entomologiczną – wydają się natomiast oczywiste w świetle pierwszego z zacytowanych wyżej stwierdzeń zawartych w raporcie. Podobna uwaga dotyczy przewidywanego zagrożenia dla występujących na tym terenie ptaków. Na str. 22 raportu można przeczytać, że szczytową część działki nr 835/2, porośniętą zakrzewieniami, zasiedlają 2 pary gąsiorka, a północno-zachodnią część tej działki zasiedla jedna para lerki. Oba gatunki są chronione prawem unijnym. Dalej stwierdza się, że planowana inwestycja nie będzie miała wpływu na populację gąsiorka "na omawianym terenie" i na stan populacji lerki "w regionie". Na ocenę realizacji zakazu, o jakim mowa w § 4 pkt 2 Rozporządzenia nie ma znaczenia okoliczność, czy planowane przedsięwzięcie będzie miało wpływ na stan populacji tych i innych ptaków "w regionie", ale czy działanie polegające na eliminowaniu ich siedlisk – co wydaje się oczywiste mając na uwadze charakter inwestycji objętej wnioskiem – jest działaniem prowadzącym do niszczenia nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu dziko występujących zwierząt, bo tego właśnie zabrania na terenie C. – K. Parku Krajobrazowego Rozporządzenie Wojewody. Wątpliwości budzi także zaproponowana w raporcie ochrona polegająca na ograniczeniu potencjalnych szkód w lęgach, powstałych w wyniku oddziaływania inwestycji na chronione gatunki ptaków, poprzez rozpoczęcie eksploatacji złoża poza sezonem lęgowym – w okresie po 15 sierpnia, aby ptaki mogły wyprowadzić do tego czasu pisklęta. Takie rozwiązanie ma bowiem charakter jednorazowy i w żaden sposób nie zapobiega trwałemu zniszczeniu ptasich siedlisk na terenie Parku. To samo dotyczy pozostałych zwierząt, których obecność stwierdzona została na terenie planowanej eksploatacji złoża: ropuchy szarej, jaszczurki zwinki (która rozmnaża się w szczytowej partii działki nr 835/2), zająca szaraka, lisa, kreta, myszy polnej i nornika polnego. Podkreślić przy tym należy, że z punktu widzenia oceny realizacji zakazu, o jakim mowa w § 4 pkt 2 Rozporządzenia, nie ma znaczenia okoliczność, które z tych zwierząt objęte są ochroną, a które nie, bo zakaz dotyczy wszystkich dziko występujących zwierząt. Wbrew twierdzeniom skargi, rację ma także Samorządowe Kolegium Odwoławcze zarzucając organowi I instancji niewyjaśnienie, czy na terenie objętym wnioskiem nie zostanie naruszony zakaz z § 4 pkt 3 Rozporządzenia dotyczący likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych. Do zastosowania tego przepisu w stanie sprawy trudno się nawet merytorycznie odnieść, gdyż w decyzji I instancji nie ma żadnych ustaleń w tym zakresie. Mając natomiast na uwadze zasięg projektowanego terenu górniczego i jego aktualne zagospodarowanie, prawdopodobieństwo złamania powyższego zakazu poprzez realizację planowanej inwestycji należy określić jako znaczne, a co za tym idzie wymagające poczynienia stosownych ustaleń i oceny dostosowania wymogów w zakresie ochrony środowiska do zapisu zawartego w § 4 pkt 3 Rozporządzenia. W kontekście przedstawionych wyżej uwag nabiera znaczenia okoliczność nie zauważona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a mianowicie brak w raporcie ustawowego elementu wymaganego art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy, polegającego na opisie przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia. Wprawdzie na str. 24 znajduje się punkt 5.2 zatytułowany "Wariant niepodejmowania przedsięwzięcia", jednak trudno uznać, że odpowiada on wymogom powyższego przepisu, w którym wyraźnie jest mowa o "przewidywanych skutkach dla środowiska", a nie – jak ujęli to autorzy raportu – negatywnych konsekwencjach dla "zainteresowanego podmiotu gospodarczego". Takie samo stwierdzenie powtarza aneks do raportu na str. 10. Słusznie podkreślił także organ odwoławczy, że raport nie zawiera w zasadzie żadnej analizy możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem, będącej ustawowym elementem tego dokumentu (art. 66 ust.1 pkt 15 ustawy). Na str. 62 autorzy raportu zawarli wprawdzie punkt pod takim właśnie tytułem, ale w jego treści ograniczyli się do uwagi, że "konfliktów tych nie można zupełnie wykluczyć", pomijając całkowicie dokonanie jakiejkolwiek analizy w tym zakresie. Tymczasem z akt sprawy wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że planowane przez spółkę "A." przedsięwzięcie budzi duże emocje i kontrowersje w lokalnej społeczności. Zgodnie zaś z art. 80 ust.1 pkt 3 ustawy, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ bierze pod uwagę m.in. wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. Skoro stosownie do art. 79 ust.1 w zw. z art. 30 i art. 33 ust.1 pkt 5 ustawy, w ramach zapewnienia udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji, organ I instancji wyłożył do publicznego wglądu sporządzony w sprawie raport o oddziaływaniu na środowisko, a w raporcie tym brak jest ustawowego elementu, o jakim mowa w art. 66 ust.1 pkt 15, czyli analizy możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem, to trudno mówić, aby postępowanie z udziałem społeczeństwa przeprowadzone było stosownie do wymogów ustawowych. Zawarcie w raporcie analizy, o jakiej mowa wyżej, zapewnia członkom lokalnej społeczności uzyskanie pełnej i rzetelnej wiedzy w zakresie możliwych konfliktów związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia i umożliwia wypowiedzenie się na ten konkretny temat. Wprawdzie w decyzji organu I instancji znalazło się odniesienie do uwag i zastrzeżeń wniesionych przez mieszkańców wsi Z., jednak nie można uznać, aby w ten sposób organ wypełnił dyspozycję z art. 80 ust.1 pkt 3, skoro samo postępowanie z udziałem społeczeństwa nie było przeprowadzone w sposób prawidłowy, a przedstawiony do publicznego wglądu raport zawierał brak ustawowego elementu, o jakim mowa w art. 66 ust.1 pkt 15. Podkreślenia także wymaga, że obligatoryjny udział społeczeństwa w postępowaniu mającym na celu wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i związana z tym procedura podawania informacji o przebiegu postępowania do "publicznej wiadomości" (art. 33 ust.1 ustawy), nie zwalnia organu I instancji od obowiązku ustalenia wszystkich osób mających interes prawny w załatwieniu sprawy w rozumieniu art. 28 kpa. W niniejszej sprawie, stronami postępowania nie jest bowiem tylko wnioskodawca – jak wadliwie przyjął organ I instancji – ale także właściciele działek leżących w części zachodniej wyznaczonego terenu górniczego, wykraczającej poza zasięg własności inwestora (działki oznaczone numerami ewidencyjnymi 701, 700, 699, 792, 766, 767 i 834). Osobom tym organ zobowiązany był zapewnić udział w postępowaniu stosownie do wymogów zawartych w art. 10 kpa, a wszelkie doręczenia winien był dokonywać w trybie art. 39 i nast. kpa, nie zaś w drodze publicznych obwieszczeń – jak miało to miejsce w sprawie. W odniesieniu do tych stron przepis art. 49 kpa nie będzie miał zastosowania. Przedstawione wyżej wady postępowania pierwszo-instancyjnego, polegające na niewyjaśnieniu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i pozbawieniu udziału w postępowaniu osób zainteresowanych, powodowały słuszną ocenę organu odwoławczego o konieczności zastosowania art. 138 § 2 kpa. Uzupełnienie postępowania wyjaśniającego na etapie postępowania przed organem II instancji pozostawałoby bowiem w sprzeczności z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 15 kpa. Rację ma natomiast skarżąca spółka zarzucając, iż podstawy do wydania decyzji kasacyjnej nie można upatrywać we wskazywanych w zaskarżonej decyzji brakach formalnych złożonego w sprawie wniosku, czy w wadliwym sporządzeniu karty informacyjnej przedsięwzięcia. Zasadność tego argumentu skargi nie wpływa jednak w żaden sposób na wynik sprawy, gdyż omówione wyżej uchybienia popełnione w postępowaniu przed organem I instancji, uzasadniały zastosowanie art. 138 § 2 kpa. Pozostałe zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie z powodów wskazanych wyżej, dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę jako niezasadną oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.