II SA/Ke 426/08

Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach Dnia 26 listopada 2008 r. Referendarz sądowy Małgorzata Długońska po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. S. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: zwolnić skarżącą od kosztów sądowych w całości. E. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] w przedmiocie wymeldowania, domagając się jednocześnie zwolnienia od kosztów sądowych w całości. Pismem z dnia 19 sierpnia 2008r. Sąd wezwał skarżącą do wypełnienia nadesłanego urzędowego formularza prawa pomocy PPF w terminie siedmiu dni – pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jak wynika z adnotacji poczty na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, w dniu 22 sierpnia 2008r. mieszkanie pod adresem wskazanym w treści skargi było zamknięte – wobec czego doręczyciel nie mógł doręczyć E. S. przedmiotowego wezwania. Przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej, o czym umieszczono zawiadomienie na drzwiach mieszkania. Pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki – w dniu 22 sierpnia 2008r. i 1 września 2008r. skarżąca nie podjęła wyżej wymienionego pisma. Zarządzeniem z dnia 26 września 2008r., doręczonym E. S. w dniu 6 października 2008r., Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach pozostawił przedmiotowy wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych bez rozpoznania, wskazując iż skarżąca nie złożyła wypełnionego urzędowego formularza PPF w terminie wyznaczonym przez Sąd. W dniu 11 października 2008r. skarżąca wniosła pismo określone jako "sprzeciw" wraz z wypełnionym formularzem wniosku o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 29 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach przywrócił E. S. termin do nadesłania wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wobec uprawomocnienia się postanowienia Sądu, złożony na formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega rozpoznaniu przez Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach. Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem i półtorarocznym synem. Wszyscy troje utrzymują się z wynagrodzenia za pracę męża skarżącej w wysokości [...] zł miesięcznie. Wnioskodawczyni jest osobą niepełnosprawną, nie może pracować, gdyż zajmuje się wychowaniem chorowitego i nadpobudliwego dziecka. Skarżąca nie wykazała żadnego majątku. Na gruncie obowiązujących przepisów dotyczących postępowań sądowych obowiązuje zasada, zgodnie którą koszty sądowe, jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika, pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 3 i 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym, między innymi, zwolnienie od kosztów sądowych przysługuje osobie, która wykaże że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Osoba fizyczna ubiegająca się o prawo pomocy winna w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową i życiową skarżącej, w tym niski dochód na trzy osoby i brak majątku uznano, że nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie, męża i małego dziecka, a zatem jej wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie w całości. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.