II SA/Ke 426/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Asesor WSA Agnieszka Banach (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2018r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata M. C. kwotę 2952 (dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąt dwa) złotych w tym VAT w kwocie 552 (pięćset pięćdziesiąt dwa) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. II SA/Ke 426/18 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej w skrócie też jako "Kolegium"), na skutek rozpoznania odwołania A. N. od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty S. z dnia 1 września 2014 r. znak: [...] orzekającej o ustaleniu i nałożeniu obowiązku zapłaty przez A. N. kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu marki Volkswagen Transporter, od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia z drogi do zakończenia postępowania administracyjnego, w wysokości 14.676,30 zł, uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w punkcie II dotyczącym ustalenia łącznej kwoty kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu marki Volkswagen Transporter o nr rej. [...] i w to miejsce orzekło o ustaleniu tych kosztów w kwocie 11.994,90 zł, a w pozostałym zakresie utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Uzasadniając powyższa decyzję Kolegium podniosło, co następuje. Starosta S. zobowiązał A. N. do zapłaty kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu marki Volkswagen Transporter o nr rej. [...] od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia z drogi do zakończenia postępowania administracyjnego. Jednocześnie organ ustalił wysokość kosztów za ww. czynności w wysokości 14.676,30 zł, w tym koszty związane z usuwaniem pojazdów w kwocie 129,15 zł, koszty związane z przechowywaniem w wysokości 14.397,15 zł oraz koszty oszacowania pojazdu przez rzeczoznawcę techniki samochodowej i ruchu drogowego w wysokości 150,00 zł. Jednocześnie organ określił 30-dniowy termin, w którym należy uiścić ustaloną kwotę, którego bieg ma się rozpocząć od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 5 stycznia 2015 r. znak: [...] utrzymało w mocy powyższą decyzję organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 14 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Ke 221/15 oddalił skarge A. N. na powyższą decyzję Kolegium, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 października 2017r. sygn. akt I OSK 3226/15 uchylił zaskarżony wyrok i decyzję Kolegium z dnia 5 stycznia 2015 r. znak: SKO.RD-52/7787/247/2014, albowiem jeżeli w niniejszej sprawie prawomocne orzeczenie o przepadku przedmiotowego pojazdu na rzecz Powiatu S.kiego zapadło w dniu 20 września 2012r., to do tej daty skarżący kasacyjnie może ponosić koszty jego przechowania. W tych okolicznościach, ponownie rozpoznając odwołanie A. N. od decyzji organu pierwszej instancji z dnia 1 września 2014 r., Kolegium wskazało na dyspozycję art. 130a ust 2 pkt 2 lit. a, art. 130a ust. 4 pkt 1 i art. 130a ust. 10 i ust. 10h ustawy z dnia z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2017r., poz. 1260 z późn. zmian.). Organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawę ustalenia kosztów związanych z przechowywaniem pojazdu za okres od dnia 15 czerwca 2007 r. do dnia 15 grudnia 2007 r. stanowiła uchwała Rady Powiatu w S.ach z dnia 5 lipca 2003 r. nr XI/101/03 w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdów. Zgodnie z załącznikiem do uchwały z dnia 5 lipca 2003r. (cennikiem opłat za usuwanie i parkowanie pojazdów) stawka za parkowanie pojazdu wynosiła 3,00 zł (1 doba + VAT). Co do obciążenia kosztami związanymi z przechowywaniem pojazdu za okres od dnia 5 września 2010 r. do dnia 21 sierpnia 2011 r. Kolegium wyjaśniło, że podstawę ustalenia kosztów w tym okresie stanowi uchwała Rady Powiatu w S.ach Nr XIII/98/2007 z dnia 30 października 2007 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdów (Dz. U. Woj. Św. z 2007r., nr 244, poz. 3638). Zgodnie z załącznikiem do tej uchwały (cennikiem opłat za usuwanie i parkowanie pojazdów) w przypadku pojazdów do 3,5 t, stawka za parkowanie wynosiła 3,00 zł za dobę. Organ pierwszej instancji ustalił więc wysokość kosztów związanych z przechowywaniem pojazdu za okres od dnia 15 czerwca 2007 r. do dnia 15 grudnia 2007 r. tj. za okres ogółem 184 dni, na kwotę 678,96 zł brutto oraz za okres od dnia 5 września 2010 r. do dnia 21 sierpnia 2011 r. tj. za okres ogółem 351 dni w wysokości 1.295,19 zł brutto - zgodnie z załączoną fakturą korygującą VAT. Jednakże organ pierwszej instancji za okres od dnia 22 sierpnia 2011 r. do dnia 7 stycznia 2013 r. przyjął za podstawę ustalenia kosztów związanych z przechowywaniem przedmiotowego pojazdu umowę z dnia 14 czerwca 2011 r. nr 154/2P.272.7.2011. zawartą między Powiatem S.kim a [...]. Zgodnie z treścią tej umowy stawka za przechowywanie pojazdu za 1 dzień w przypadku pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 ton wynosi 20 zł netto, tj. 24, 60 zł brutto (z podatkiem VAT). Rozstrzygnięcie organu w tym zakresie jest na korzyść odwołującego, stąd Kolegium nie zakwestionowało go. Uchwały z dnia 28 czerwca 2011 r. nr IX/70/2011, z dnia 29 listopada 2011 r. nr XIV/96/2011 i kolejna z dnia 29 listopada 2012 r. nr XXV/I96/2012 przewidywały wyższe stawki za przechowywanie pojazdów, które nie zostały zastosowane w przedmiotowej sprawie. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji obciążył A. N. także kosztami związanymi z usuwaniem pojazdu tj. dojazdem z miejscowości S. do L. (10 km x 3,00 zł) oraz holowaniem pojazdu z L. do S. (10 km x 3, 50 zł), jak też kosztami załadunku i rozładunku w wysokości 40,00 zł. Koszty te zostały ustalone w oparciu o uchwałę Rady Powiatu w S. z dnia 5 lipca 2003r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdów i wyniosły ogółem 105,00 zł netto, tj. 129,15 zł brutto. W myśl tej uchwały stawka za dojazd do klienta i powrót wyniosła 3,00 zł/1 km + VAT, holowanie pojazdu wyniosła 3,50 zł/1 km + VAT), a za załadunek i rozładunek pojazdu 40,00 zł + VAT. Tym samym koszty związane z usuwaniem pojazdu wyniosły ogółem 105,00 zł netto, tj. 129,15 zł brutto. Natomiast koszty oszacowania pojazdu przez rzeczoznawcę techniki samochodowej i ruchu drogowego, również obciążające odwołującego, wyniosły 150,00 zł, co potwierdza rachunek Nr 1 94/2012 wystawiony przez rzeczoznawcę samochodowego za ocenę techniczną pojazdu. Tym samym ogółem koszty obciążające A. N. związane z usuwaniem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu marki Volkswagen Transporter o nr rejestracyjnym [...], od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia z drogi do zakończenia postępowania administracyjnego, wyniosły jak ustalił organ I instancji, 14. 676, 30 zł brutto. Z uwagi jednak na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 12 października 2017 r. I OSK 3226/15, ponownie rozpoznając odwołanie, Kolegium oceniło, że A. N. jest zobowiązany do zapłaty kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu marki Volkswagen Transporter o nr rej. [...] od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia z drogi do zakończenia postępowania administracyjnego, tj. od 15 czerwca 2007 r. do 15 grudnia 2007 r. oraz od 5 września 2010 r. do dnia 20 września 2012 r. w łącznej kwocie 11.994,90 zł. Za okres od dnia 15 czerwca 2007r. do dnia 15 grudnia 2007 r. koszty przechowywania pojazdu wyniosły 678,96 zł (184 dni x (3 zł +VAT)), za okres od dnia 5 września 2010 r. do dnia 21 sierpnia 2011 r. - 1.295,19 zł (351 dni x (3 zł +VAT)) oraz za okres od dnia 22 sierpnia 2011 r. do dnia 20 września 2012 r. - 9.741,60 zł (396 dni x (20 zł + VAT)). Ponadto A. N. winien uiścić koszty związane z usuwaniem pojazdu, holowaniem, załadunkiem i rozładunkiem pojazdu w wysokości 129,15 zł oraz koszty oszacowania pojazdu w kwocie 150,00 zł. Zasadnym stało się więc zreformowanie sentencji decyzji organu pierwszej instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł A. N., domagając się jej uchylenia jako wydanej z naruszeniem prawa materialnego, w tym z naruszeniem art. 21, art. 32, art. 45, art. 64 i art. 77 Konstytucji. Skarżący podniósł, że jest bezprawnie dyskryminowany przez organ II instancji i Sąd Rejonowy w Kielcach w sprawie sygn. akt [...]. Wskazał na działanie Starosty S. niezgodne z prawem w świetle art. 231 §1 k.k. Zarzucił kradzież dodatkowego wyposażenia stanowiącego jego własność, które znajdowało się w zatrzymanym pojeździe (koło zapasowe, prostownik samochodowy, podnośnik samochodowy, komplet kluczy chromowanych nasadowych i widlastych, 60 litrów paliwa w dwóch karnistrach, radio samochodowego) – szkoda na kwotę 1650 zł, z powodu czego nie mógł odebrać samochodu. Skarżący sformułował zarzuty pod adresem procesowania Sadu orzekającego przepadek pojazdu. Podniósł, że Policja dopiero po upływie ponad pół roku powiadomiła go, gdzie znajduje się pojazd Volkswagen Transporter. Wskazał na brak obiektywizmu i nadużycie prawa ze strony policji, Starosty S. i innych osób prawnych oraz urzędników państwowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 6 września 2018 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego popierając skargę wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, która nie została opłacona w całości ani w żadnej części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji sądu administracyjnego, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 z późn. zm., dalej też jako "p.r.d.", "Prawo o ruchu drogowym"), zgodnie z którym koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania, ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Przepis art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym w podanym wyżej brzmieniu obowiązuje od dnia 4 września 2010 r. na mocy art. 1 pkt 10 lit. k ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 1018 z późn. zm.). Natomiast w art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym w brzmieniu sprzed 4 września 2010 r. znajdowała się norma dotycząca utraty własności pojazdu, zgodnie z którą pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy (przepadek ex lege). O przejściu tytułu własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa orzekał decyzją deklaratoryjną naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 3 czerwca 2008 r. w sprawie P 4/06 (Dz. U. z 2008 r. Nr 100, poz. 649) stwierdził niekonstytucyjność art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym w zakresie, w jakim dopuszczał odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu. Wyrok ten był przyczyną zmiany art. 130a Prawa o ruchu drogowym poprzez dodanie (wskazaną wyżej ustawą nowelizującą z dnia 22 lipca 2010 r.) ustępów 10a-10I. Zgodnie z treścią art. 13 ustawy z 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wobec pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie ww. ustawy z 22 lipca 2010 r. Należy więc uznać, że skoro z art. 13 ustawy nowelizującej wynika obciążenie Skarbu Państwa kosztami przechowywania pojazdu w okresie po wyeliminowaniu z obrotu prawnego przepisu art. 130a ust. 10 p.r.d. w jego poprzednim brzmieniu i do dnia wejścia w życie regulacji art. 130a ust. 10h p.r.d., to tym bardziej właściciel usuniętego pojazdu nie może ponosić kosztów jego przechowywania w okresie przypadającym po upływie sześciu miesięcy od dnia usunięcia pojazdu, gdy ten okres minął w trakcie obowiązywania przepisu art. 130a ust. 10 p.r.d. tj. do dnia 11 czerwca 2009 r. W pierwszej kolejności podkreślić jednak trzeba, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Za wiążące zatem w niniejszej sprawie dla Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach, a na skutek kontroli sądowoadministracyjnej - także dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, było stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 12 października 2017 r. w sprawie sygn. akt I OSK 3226/15, ale również w prawomocnych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach: z dnia 10 kwietnia 2014 r. w sprawie sygn. akt II SA/Ke 221/15 i z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Ke 39/14, W konsekwencji stwierdzić należy, że prawomocnym postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2012 r. w sprawie sygn. akt I Ns 966/11 Sąd Rejonowy w S. orzekł przepadek przedmiotowego pojazdu marki Volkswagen Transporter na rzecz Powiatu S., czym przesądził, iż zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, że usunięcie pojazdu było zasadne oraz że w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru dołożono należytej staranności, a nadto, że orzeczenie przepadku nie jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (art. 130a ust. 10e ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 j.t. z późn. zm., dalej jako "p.r.d."). Wystąpienie powyższych okoliczności uzasadniało wydanie decyzji o ustaleniu i nałożeniu na skarżącego jako poprzedniego właściciela ww. pojazdu kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem i oszacowaniem tego pojazdu. Przy czym w zakresie kosztów przechowywania pojazdu jako datę początkową tego okresu - wiążącą się z obowiązkiem poniesienia kosztów przez skarżącego - należało przyjąć datę usunięcia pojazdu z drogi tj. 15 czerwca 2007 r., natomiast za datę końcową pierwszego okresu właściwe było ustalenie tych kosztów do dnia 15 grudnia 2007 r. Za dalszy zaś okres od dnia 5 września 2010 r. winna zostać ustalona należność związana z kosztami przechowywania pojazdu, którą ponosić winien skarżący jako jego poprzedni właściciel. Natomiast w zakresie końcowej daty drugiego okresu, za jaki odpłatność w zakresie kosztów przechowywania ponosi A. N., to jak wskazał NSA w powołanym wyżej wyroku, ponieważ w niniejszej sprawie prawomocne orzeczenie o przepadku przedmiotowego pojazdu na rzecz Powiatu S. zapadło w dniu 20 września 2012 r., to do tej daty skarżący może ponosić koszty jego przechowania. Przepis 130a ust. 10h p.r.d. ramy obowiązku poniesienia kosztów przechowania pojazdu przez poprzedniego właściciela zakreśla sformułowaniem "do zakończenia postępowania". Prawidłową jest więc w takim przypadku data przejścia pojazdu na własność Powiatu S., bowiem jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny, to zdarzenie usuwa obowiązek dotychczasowego właściciela ponoszenia kosztów, o jakich mowa w sprawie, który nie będąc już właścicielem pojazdu, nie może ich ponosić. Sąd kasacyjny wyjaśnił, że: "Co prawda art. 130a ust. 10h ustawy stanowi m.in. o kosztach związanych z oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, a więc o czynnościach następujących po orzeczeniu przepadku, bo może ich dokonać tylko powiat jako właściciel, lecz w tej sprawie poza oszacowaniem innych nie wskazano. Oszacowanie zaś pojazdu winno obciążać właściciela w dniu wydania dyspozycji usunięcia samochodu, gdyż może być potrzebne w sprawie o przepadek, a wtedy jeszcze przejście prawa własności nie następuje. Koszty powstałe dniu wydania prawomocnego postanowienia sądu powszechnego o przepadku, w tym związane ze sprzedażą i złomowaniem samochodu, powinien ponosić jego ("nowy") właściciel, czyli powiat. Z pewnością także koszt przechowania pojazdu po dacie przepadku nie może obciążać poprzedniego właściciela, bo skutkowałoby to w skrajnych wypadkach koniecznością zapłaty za przechowanie wywołane opieszałością organu w definitywnym zakończeniu sprawy i odebraniu pojazdu." Zgodnie zatem z wytycznymi zawartymi w ww. wyroku Naczelnego Sąd Administracyjnego, rzeczą Kolegium w toku rozpatrywania odwołania miało być rozważenie powyżej podniesionych okoliczności, a następnie ustalenie prawidłowej wysokości kosztów obciążających skarżącego kasacyjnie, przyjmując, że datą końcową ponoszenia przezeń kosztów przechowania przedmiotowego pojazdu jest 20 września 2012 r. oraz że pozostałe zagadnienia zostały dotąd ustalone i przeanalizowane poprawnie. W szczególności Sąd kasacyjny nie podważył sposobu i podstaw wyliczenia kosztów, stwierdzając, że w tej materii wyrok jest trafny i nadaje się do obrony. W konsekwencji, uwzględniając powyższą ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ale także ocenę prawną wynikającą z prawomocnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w przywołanym wyżej zakresie, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach została wydana w zgodzie z powyższymi wytycznymi. W oparciu o powołane regulacje i stanowisko sądów administracyjnych orzekających w sprawie organy orzekające w sprawie nie obciążyły skarżącego kosztami związanymi z przechowywaniem pojazdu za okres powstały po upływie 6 miesięcy od dnia jego usunięcia, tj. od dnia 16 grudnia 2007 r. do dnia 4 września 2010 r., gdyż koszty te ponosi Skarb Państwa, a obciążyły kosztami po wejściu w życie ww. ustawy z dnia 22 lipca 2010 r., skoro uchylone zostały uprzednio wydane decyzje administracyjne dotyczące przepadku pojazdu skarżącego na rzecz Skarbu Państwa na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego wydanego w sprawie P 4/06 (zob. zawarte w aktach administracyjnych sprawy uzasadnienie postanowienia Sądu Okręgowego w Kielcach w sprawie sygn. akt II Ca 923/12). Prawidłowo także organ II instancji ustalił, że koszty związane z przechowywaniem to koszty za okres od dnia 15 czerwca 2007 r. do dnia 15 grudnia 2007 r. i od dnia 5 września 2010 r. do dnia 20 września 2012 r. Podstawę ustalenia tych kosztów stanowiły: - za okres od 15 czerwca 2007 r. do 15 grudnia 2007 r. - uchwała Rady Powiatu w S. z dnia 5 lipca 2003 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdów i zgodnie z załącznikiem do tej uchwały wyliczono te koszty na kwotę 678,96 zł brutto; - za okres od 5 września 2010 r. do 21 sierpnia 2011 r. - uchwała Rady Powiatu w S. z dnia 30 października 2007 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdów i zgodnie z załącznikiem do tej uchwały wyliczono te koszty na kwotę 1295,19 zł brutto – zgodnie z załączoną fakturą korygującą Vat; - za okres od 22 sierpnia 2011 r. do 20 września 2012 r. - umowa z dnia 14 czerwca 2011 r. zawarta między Powiatem S. a Zakładem [...], jako że rozstrzygnięcie organu I instancji w tym zakresie jest na korzyść skarżącego, na podstawie której ustalono koszty związane z przechowywaniem pojazdu za wskazany okres na kwotę 9741,60 zł brutto. Właściwie także A. N. został obciążony kosztami związanymi z usuwaniem pojazdu, tj. dojazdem z miejscowości S. do L. oraz holowaniem pojazdu z L. do S., jak też kosztami załadunku i rozładunku, co w efekcie spowodowało ustalenie kosztów usunięcia pojazdu na kwotę 129,15 zł brutto., przy czym koszty te zasadnie zostały ustalone w oparciu o uchwałę Rady Powiatu z dnia 5 lipca 2003 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdów. Na aprobatę zasługuje również nałożenie na skarżącego obowiązku zapłaty kosztów oszacowania pojazdu przez rzeczoznawcę techniki samochodowej i ruchu drogowego, które wyniosły 150,00 zł na podstawie rachunku nr 194/2012 wystawionego przez rzeczoznawcę samochodowego za ocenę techniczną pojazdu. Łącznie koszty przechowywania, usunięcia i oszacowania przedmiotowego pojazdu, którymi zasadnie obciążono A. N. wyniosły kwotę 11.994,90 zł. Z podanych wyżej przyczyn skarga A. N. nie mogła prowadzić do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Sąd nie stwierdził naruszenia wskazanych w skardze przepisów konstytucyjnych. Nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie również te zarzuty, które dotyczą w istocie prawomocnego orzeczenia o przepadku przedmiotowego pojazdu na rzecz Powiatu S. Sądy administracyjne stanowią bowiem odrębny od sądów powszechnych pion sądownictwa i nie są władne podważać orzeczeń sądów powszechnych. Również zarzuty dotyczące zaniedbań ze strony policji, Starosty S., innych osób prawnych i urzędników państwowych, które nie odnoszą się do meritum sprawy, nie mogły być przedmiotem oceny w niniejszej sprawie z uwagi zakres kognicji sądów administracyjnych. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji wyroku (pkt I). O wynagrodzeniu pełnomocnika ustanowionego z urzędu orzeczono w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. w związku z § 4 ust. 1 i 3, § 8 pkt 5 i § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714).