II SA/Ke 430/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach Małgorzata Długońska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.Ż. o ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi A. Ż. i M. Ż. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego postanawia: ustanowić dla A.Ż. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w Kielcach. Wyrokiem z dnia 13 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę A. Ż. i M. Ż. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego. A.Ż. złożyła w dniu 25 października 2016 r. formularz urzędowy PPF, wnosząc o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie adwokata. Ze złożonych w rozpoznawanej sprawie formularzy wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem i dorosłym synem leczącym się psychiatrycznie. Skarżąca pobiera rentę w wysokości 1595 zł, jej mąż zarabia na podstawie umowy zlecenia 902 zł miesięcznie, syn nie osiąga własnego dochodu. Wnioskodawczyni nie wykazała innego majątku oprócz domu wielkości 160 m kw o wartości 120 000 zł i działki rolnej o powierzchni około 89 arów. Oboje skarżący są niepełnosprawni, wymagają stałego leczenia. Wnioskodawcy podali następujące stałe wydatki i zobowiązania: kredyt – 700 zł, zakup lekarstw – 350 zł miesięcznie, ponadto uiszczają opłaty za media i podatek od nieruchomości. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Za każdym razem na wnioskodawcy ciąży jednak obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia wynagrodzenia pełnomocnika przez stronę dochodzącą swych roszczeń przed sądem. W rozpoznawanej sprawie biorąc pod uwagę sytuację majątkową i życiową wnioskodawczyni, przede wszystkim dochód wystarczający jedynie na zaspokojenie bieżących potrzeb życiowych trzyosobowej rodziny, brak majątku poza domem i małą działką rolną, zły stan zdrowia wiążący się z wydatkami na leczenie, uznano że nie jest ona w stanie ponieść kosztów ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, niezbędnego do sporządzenia skargi kasacyjnej bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem jej wniosek zasługuje na uwzględnienie. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.