II SA/Ke 431/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.),, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Asystent sędziego Dorota Pawlicka-Armańska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 września 2011r. sprawy ze skargi M.C. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na rok 2010 I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. C. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] o przyznaniu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości na rok 2010, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy ustalił, że do Biura Powiatowego ARiMR wpłynął w dniu 17 maja 2010r. wniosek M. C. o przyznanie płatności na rok 2010. We wniosku tym M. C. zadeklarował do przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych użytkowanie czterech działek rolnych oznaczonych literami A, B, C, J o łącznej powierzchni 1,95 ha, w wariancie "półnaturalne łąki dwukośne PO Ib", położonych na dziesięciu działkach ewidencyjnych w gminie D.. Z kolei w dniu 26 lipca 2010r. M. C. zwrócił się do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z wnioskiem o przesunięcie terminu wykonania koszenia łąk na miesiąc sierpień, uzasadniając to ulewnymi deszczami, które uniemożliwiły terminowe wykonanie koszenia. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR decyzją z dnia [...] przyznał płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości na rok 2010, to jest kwotę 1240,80 zł. Decyzja ta została uchylona przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR rozstrzygnięciem z dnia [...] Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję, na mocy której M. C. uzyskał płatności w ramach wariantu półnaturalne łąki dwukośne PO Ib (powierzchnia uwzględniona 1,41 ha) w kwocie 1 240,80 zł. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego Dyrektor stwierdził, że szczegółowe warunki i tryb udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich określają m.in. przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 174, poz. 1809, ze zm.). Zgodnie z § 11 ust. 2 ww. rozporządzenia, płatność rolnośrodowiskowa jest udzielana na wniosek producenta rolnego. Określenie "na wniosek" oznacza, iż organ związany jest bezpośrednio zakresem wniosku, a rozstrzygnięcie wydawane jest w oparciu o zgromadzone we wniosku dane. W myśl § 3 ust. 1 pkt. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004r., płatność rolnośrodowiskowa jest udzielana producentowi rolnemu do działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, użytkowanych jako grunty orne, łąki lub pastwiska, a w przypadku pakietu, o którym mowa w § 1 ust. 2 pkt 2, użytkowanych również jako sady. Na podstawie art. 58 akapit 1 Rozporządzenia Komisji (WE) NR 1122/2009 odnośnie zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316/65), jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany we wniosku przekracza obszar stwierdzony, który spełnia wszystkie warunki określone w zasadach przyznawania pomocy dla płatności rolnośrodowiskowych oraz gdy różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosi powyżej 3% lub 2 ha, ale nie więcej niż 20%, wówczas kwota, jaka ma być przyznana zostaje pomniejszona w danym roku o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. Dalej organ odwoławczy zauważył, że M. C. wnioskował o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych w ramach wariantu półnaturalne łąki dwukośne PO Ib do działek rolnych oznaczonych literami A, B, C, J o łącznej powierzchni 1,95 ha. W wyniku kontroli administracyjnej ustalono, że uprawniona do płatności jest powierzchnia 1,77 ha. Zawyżenie powierzchni wynosi 0,18 ha, co stanowi 10,17% obszaru uprawnionego do płatności i skutkuje odmową przyznania płatności dla tej grupy upraw. Organ odwoławczy przedstawił sposób wyliczenia: [(pow. zgłoszona - pow. stwierdzona)/pow. stwierdzona]* 100% = różnica [(1,95 ha - 1,77 ha)/1,77 ha]*100% = 10,17% Następnie organ II instancji podał, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał decyzję o przyznaniu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt w pomniejszonej wysokości, w oparciu o wniosek M. C. z dnia 17 maja 2010 r. oraz ustalenia kontroli administracyjnej, w trakcie której stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku na rok 2010. Powierzchnia stwierdzona została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zamieniającego Rozporządzenia (WE) Nr 1290/2005, (WE) Nr 247/2006, (WE) Nr 378/2007 oraz uchylającego Rozporządzenie (WE) Nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z 31.01.2009r., str. 16). System identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność, co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000. Ortofotomapa będąca elementem systemu LPIS i stanowiąca podstawowy materiał wykorzystywany do oceny kwalifikowalności deklarowanych powierzchni, powstała ze zdjęć lotniczych lub satelitarnych, przetworzonych do postaci metrycznej. Oznacza to, że pomiary zarówno odległości jak i powierzchni można wykonywać tak jak na mapie. Ortofotomapa gwarantuje wykonanie wszystkich pomiarów na płaszczyźnie, co jest niezbędnym wymogiem poprawnego określenia powierzchni w tzw. rzucie ortogonalnym. Charakteryzuje się określoną dokładnością położenia punktu i gwarantuje dokładność pomiaru punktowego na poziomie 0,25m do 0,5m, co zapewnia dokładność pomiaru nawet 2-krotnie wyższą niż pomiar wykonywany podczas kontroli na miejscu. Dyrektor podkreślił, iż ortofotomapy cyfrowe pozyskane w trybie art. 12 ustawy z dnia 17 maja 1989r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 Nr 240, poz. 2027 ze zm.) po wykonaniu prac, podlegają przekazaniu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (zasobu centralnego), gromadzone są w Centralnym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej i stanowią własność Skarbu Państwa. Ortofotomapy cyfrowe wykonane w układzie współrzędnych płaskich prostokątnych "1992" tj. państwowym systemem odniesień przestrzennych stanowią najlepsze ogólnie dostępne źródło dokonywania pomiarów powierzchni oraz interpretacji w zakresie zagospodarowania i użytkowania gruntów tj. stanowią podstawowy dokument do wykonywania pomiarów i kompleksowej oceny powierzchni kwalifikowanej w ramach działki. Jednym z elementów bazy danych systemu identyfikacji działek rolnych są dane wektorowe granic działek ewidencyjnych pozyskane od Starostów, organów prowadzących ewidencję gruntów i budynków zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne lub zostały opracowane przez wykonawców zewnętrznych wyłonionych w postępowaniach przetargowych prowadzonych przez ARiMR oraz Główny Urząd Geodezji i Kartografii, na podstawie map ewidencyjnych prowadzonych w formie analogowej. Wyniki prac zostały przekazane do Starostów, w tym raporty rozbieżności baz danych prowadzonych przez Starostów tj. bazy opisowej zawierającej między innymi identyfikatory działek ewidencyjnych i ich powierzchnie i bazy graficznej zawierającej granice działek i ich numery oraz rozbieżności przebiegu granic działek w stosunku do ich obrazu na ortofotomapie cyfrowej. Organ podkreślił, że przedmiotowe dane powstają w wyniku przeprowadzenia prac geodezyjnych, które podlegają zgłoszeniu do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej oraz kontroli technicznej przy odbiorze -również w PODGiK. Powyższe, zdaniem Dyrektora, wskazuje jednoznacznie, iż System Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS) ustanowiony jest w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa wspólnotowego i jako taki musi być przez Polskę stosowany. Dodał, iż LPIS ma na celu jednoznaczną w skali kraju identyfikację deklarowanej działki rolnej i jej położenia, kontrolę prawidłowości zadeklarowanej powierzchni łącznie z oceną i kontrolą uprawnienia do dopłat w odniesieniu do danego schematu pomocowego oraz kontrolę jednokrotnej deklaracji dla poszczególnych działek rolnych lub ich części przez jednoznacznie zidentyfikowanych, potencjalnych beneficjentów. Obejmuje on swoim zasięgiem niemal wszystkie podstawowe moduły Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli (ZSZIK), a więc ewidencję producentów, ewidencję gospodarstw rolnych, ewidencję wniosków o przyznanie płatności oraz zintegrowany system kontroli i opiera się na bazie danych działek referencyjnych - działek odniesienia, którymi w przypadku systemu polskiego są przetworzone na potrzeby dopłat powierzchniowych dane z ewidencji gruntów i budynków. Ustalenia powyższych nieprawidłowości dokonano w oparciu o pomiary powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG) odpowiadającej powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach danej działki ewidencyjnej, wykonane na dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęciach obszarów zajmowanych przez działki rolne ujęte we wniosku producenta. W przypadku działki rolnej A o pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 0,11 ha wykluczono na podstawie wykonanych pomiarów powierzchnię 0,05 ha w wyniku czego powierzchnia działki rolnej wyniosła 0,06 ha mniej niż minimalna wymagana powierzchnia działki rolnej (0,10 ha). Co do działki rolnej B z pierwotnie deklarowanej powierzchni 1,51 ha wykluczono na podstawie pomiarów powierzchnię 0,06 ha, a co do działki rolnej J o pierwotnie deklarowanej powierzchni 0,18 ha wykluczono powierzchnię 0,01 ha. Łączna powierzchnia wykluczonych z płatności rolnośrodowiskowej gruntów wyniosła więc 0,18 ha. Konsekwencją stwierdzonych zawyżeń było pomniejszenie płatności, o jakie ubiegał się M. C.. Składając wniosek o przyznanie płatności na rok 2010 został on poinformowany o powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG) w załączniku do wniosku spersonalizowanego (informacja dotycząca działek deklarowanych do płatności). Organ zauważył, iż płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych przysługują do gruntów użytkowanych rolniczo przez producenta, a nie do powierzchni działek ewidencyjnych, których jest on właścicielem. Dyrektor stwierdził, że ze względu na ww. przepisy nie jest możliwe przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na podstawie wniosku złożonego przez M. C. w dniu 17 maja 2010r., stanowiłoby to bowiem naruszenie prawa. Przepisy prawa krajowego i unijnego nie dopuszczają jakiejkolwiek uznaniowości w ustalaniu prawa do przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. Uznaniowość prowadziłaby do nierównego traktowania producentów spełniających takie same warunki, co stałoby w sprzeczności z bezwzględnie obowiązującymi przepisami, ale również z jedną z naczelnych zasad Unii Europejskiej, zasadą konkurencyjności. Płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych stanowią jeden z instrumentów Wspólnej Polityki Rolnej Unii Europejskiej i mogą być przyznawane producentom rolnym, spełniającym warunki określone przez prawo krajowe i unijne tylko w takiej wysokości, w jakiej zostały one konkretnie określone przez Unię Europejską. Wszelkie odstępstwa, zarówno na korzyść jak i niekorzyść producenta rolnego, stanowią rażące naruszenie prawa będące przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji w myśl art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Reasumując Dyrektor podniósł, iż jego ocena jest co do istoty taka sama, jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, tzn. że w przedmiotowej sprawie wydanie Markowi C. decyzji o przyznaniu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości jest uzasadnione w świetle ustalonych okoliczności faktycznych i prawnych. W skardze na powyższą decyzję M. C. wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego (art. 6, 7, 8 i 10 kpa) poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, nieuwzględnienie – jako dowodu w sprawie - wniosku z dnia 10 grudnia 2010r. zawierającego oświadczenia trzech świadków. Skarżący zgodził się z organem co do przyjętej przez niego powierzchni działki "J". natomiast zarzucił, że działka rolna "A" utrzymywana jest w bardzo dobrej kulturze rolnej i podana przez niego powierzchnia 0,11 ha jest rzeczywistą powierzchnią działki rolnej użytkowanej rolniczo. Do roku 2009 pobierał na nią dopłatę w 100%, pomimo wielokrotnych kontroli, zadeklarowana powierzchnia nie została zakwestionowana. Dopiero w wyniku kontroli w 2009 roku powierzchnia działki została zmniejszona do 0,04 ha, a w 2010 roku kontrola stwierdziła 0,06 ha. Zarzucił, że kontrole są przeprowadzane pobieżnie i nierzetelnie, gdyż działkę rolną B o powierzchni deklarowanej 1.51 ha zmniejszono na podstawie pomiarów o 0,06 ha, a zmniejszenie powierzchni powinno być o 0,03 ha tj. do powierzchni 1.48 ha, gdyż przez łąkę przebiega linia energetyczna i pod nią rośnie kępa krzaków, których boi się wyciąć, i które powinny być usunięte przez zakład energetyczny. Wnoszący skargę podkreślił, że w odwołaniach domagał się przeprowadzenia kontroli działek na gruncie, także Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w uchylonej decyzji z dnia [...] nakazał organowi podjąć wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego, załatwić sprawę w sposób wyczerpujący i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, czego organ I instancji nie wykonał. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Na wstępie zauważyć należy, iż ani przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.) ani wydanego na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 174, poz. 1809 ze zm.), mającego zastosowanie w sprawach objętych wnioskiem skarżącego z dnia 17 maja 2010r., nie regulują postępowania w sprawach indywidualnych. Ustawodawca w § 11 ust. 1 cyt. rozporządzenia określił wyłącznie, że w sprawach płatności rolnośrodowiskowych, rozstrzygnięcie następuje w formie decyzji administracyjnej, do wydania której uprawniony jest kierownik biura powiatowego Agencji, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę producenta rolnego, na wniosek producenta rolnego (ust. 2 § 11). Ust. 5 powołanego § 11 w kwestiach terminów składania wniosków o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych, odsyła do ogólnych terminów przewidzianych w przepisach o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej. Z powyższego wynika więc, iż zarówno postępowanie wyjaśniające jak i wymogi, które powinna spełniać decyzja administracyjna, powinny odpowiadać regułom i zasadom określonym w kodeksie postępowania administracyjnego. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 kpa organ administracji publicznej ma obowiązek z urzędu lub na wniosek, podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa więc obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w stopniu pozwalającym na ustalenie stanu faktycznego sprawy, zgodnie z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji, uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981r., SA 810/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 45). Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 kpa), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 kpa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 kpa). W niniejszej sprawie słusznie skarżący zarzuca, że sprawa nie została należycie wyjaśniona. Przede wszystkim podnieść należy, iż mimo obszernego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie wynika z niego, z jakiego powodu zakwestionowano zadeklarowaną przez skarżącego powierzchnię działek rolnych A i B, w szczególności, czy z tego powodu, że całkowita powierzchnia tych działek jest mniejsza od powierzchni ewidencyjnej (o czym można by wnioskować z tej części uzasadnienia, w której mowa jest o tym, że organ dokonał zgłoszenia wyników swoich pomiarów do prowadzącego ewidencję gruntów starosty) czy też, że przykładowo jeśli chodzi o działkę A, odpowiadającą działce ewidencyjnej nr 5, nie jest ona wbrew deklaracji w całości użytkowana rolniczo. Co więcej, na rozprawie przed Sądem pełnomocnik organu oświadczył, że w niniejszej sprawie może zachodzić i taka sytuacja, że działka ta, pomimo, że w ewidencji gruntów ma powierzchnię wynoszącą 11 arów i taką powierzchnię skarżący faktycznie użytkuje zgodnie z zawartą we wnioski deklaracją, to z uwagi na to, że w systemie PEG jej granice przebiegają w innym miejscu, działka ta nie może być uznana. Wątpliwości odnośnie rozstrzygnięcia organu i dowodów, w oparciu o które zostało ono podjęte pogłębiają także kolejne okoliczności. Mianowicie po raz pierwszy rozpoznając sprawę organ I instancji, jeśli chodzi o działkę rolną oznaczoną literą A, odpowiadającą działce ewidencyjnej nr 5 o powierzchni ewidencyjnej wynoszącej 11 arów, ustalił na podstawie raportu kontroli administracyjnej, że powierzchnia udowodniona – stwierdzona wynosi 0, a więc, że ogóle żadna jej część nie jest użytkowana rolniczo, bądź też powierzchnia tej działki jest zerowa. Na skutek odwołania wniesionego przez M. C., który dołączył do tego odwołania oświadczenia świadków, organ II instancji decyzję tę uchylił uznając, że sprawa nie została należycie wyjaśniona. Ponownie rozpoznając sprawę jedynym dowodem, który organ I instancji przeprowadził był dowód z kolejnego raportu kontroli administracyjnej, który w świetle znajdujących się w aktach wydruków maili może budzić wątpliwości. Po pierwsze z maili tych wynika, że na skutek awarii nie ma możliwości wizualizacji działek ewidencyjnych gdyż "mapa się nie otwiera", tak więc w ogóle nie wiadomo na jakiej podstawie raport ten został sporządzony. Po drugie, jeśli raport został jednak sporządzony na podstawie map znajdujących się w systemie, to skoro na podstawie tych samych map poprzednio powierzchnia uznana w działce rolnej A wynosiła 0 ha, zaś obecnie 6 arów, nie wiadomo skąd wynika ta różnica, a to skutkuje oceną, że ustalenia poczynione zostały przez organy w sposób zupełnie dowolny, w oparciu o niewiadomo jakie dowody. Dodatkowo zauważyć należy, iż w swoim uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na stwierdzoną mniejszą powierzchnię niż zadeklarowana, skarżącemu w ogóle nie należy się płatność, co stoi w sprzeczności z utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji, przyznającej płatność, tyle, że w pomniejszonej wysokości. Mając powyższe na uwadze zarówno zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu i I instancji podlegały uchyleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit "c" p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie miał na uwadze, że powołany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepis art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009r. ustanawiający wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiający określone systemy wsparcia dla rolników..., zgodnie z którym "system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map i dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznej, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000" nie oznacza, że jedynym dowodem potwierdzającym użytkowanie działki rolnej o określonej powierzchni może być tylko ortofotomapa. Przepis ten jedynie wskazuje, na jakiej podstawie ustanawia się system identyfikacji działek rolnych. W sytuacji gdy skarżący cały czas wskazuje, że działka rolna oznaczona literą A jest w całości użytkowana przez niego rolniczo, a powierzchnia tej działki, odpowiadającej działce nr 5 według ewidencji gruntów wynosi 11 arów, konieczne jest przeprowadzenie kontroli na miejscu w celu ustalenia, jaka jest faktycznie powierzchnia tej działki, zwłaszcza, że jak wynika z twierdzeń skarżącego, do 2009r. mimo przeprowadzonych na miejscu kontroli nie była kwestionowana powierzchnia użytkowanych przez niego nieruchomości. To samo dotyczy powierzchni działki rolnej B, co do której organ powinien w sposób jednoznaczny i dokładny ustalić jaka jej powierzchnia jest użytkowana zgodnie z zawartą we wniosku deklaracją i jeśli zachodzi różnica między powierzchnią zadeklarowaną, a stwierdzoną, wskazać skąd ta różnica wynika ( czy z faktu, że działka ma mniejszą powierzchnię czy też z faktu, że nie jest w całości użytkowana rolniczo wraz ze wskazaniem dowodów te okoliczności potwierdzających). Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.