II SA/Ke 439/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Dorota Chobian po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2016 r., wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [..] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z [...], znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Celnej decyzją z[...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z [...], wymierzającą karę pieniężną za urządzanie gry na automatach poza kasynem w kwocie 24000 zł. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożyła reprezentowana przez radcę prawnego [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. W skardze tej został również zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, autor wniosku podał, że nie zachodzą żadne przesłanki negatywne wymienione w art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. in fine, stojące na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku. W szczególności zaskarżona decyzja jest decyzją ostateczną i w związku z tym wykonalną, a nie istnieje jakikolwiek przepis prawa powszechnie obowiązującego wyłączający wstrzymanie jej wykonania. Następnie stwierdził, że wobec fakultatywnego charakteru instytucji przewidzianej w art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., uzasadnia wniosek okolicznościami wskazanymi w treści skargi, w szczególności brakiem jednolitego stanowiska w organach Służby Celnej co do charakteru gier na urządzeniach, różną praktykę organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Ponadto wnoszący wniosek przytoczył liczne wyroki sądów administracyjnych wydanych w 2013 r., w których orzeczono o zasadności skargi i uchyleniu zaskarżonej decyzji organów celnych obu instancji, które w jego opinii miały wskazywać na zasadność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez organ lub sąd. Reasumując tę część uzasadnienia wniosku pełnomocnik skarżącej uznał, że słuszny jest wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji przez organ na podstawie art. 62 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Odnośnie wstrzymania wykonania decyzji przez Sąd autor wniosku podał, że skarżąca na dzień dzisiejszy ponosi duże straty finansowe i nie osiąga planowanych zysków. Podniósł, że uiszczenie kar pieniężnych na obecnym etapie postępowania, kiedy nie zostało udowodnione dokonanie czynu z art. 107 k.k.s., dodatkowo pogorszy sytuację finansową skarżącej. Ponadto wnoszący wniosek dodał, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi nie tylko o szkodę grożącą skarżącej, ale również szkodę grożącą Skarbowi Państwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zmianami), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jeśli chodzi o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności po przekazaniu akt sądowi, jest to możliwe tylko na wniosek i tylko w razie spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymi przesłankami są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających wystąpienie którejś z tych przesłanek. Złożony w niniejszej sprawie wniosek nie spełnia tego wymogu. Jego autor głównie skupił się na okolicznościach mających uzasadniać uwzględnienie wniosku przez organ na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., które jednak nie stanowią podstawy do uwzględnienia wniosku przez sąd. Natomiast okoliczności mające wykazać, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody czy też, że trudne do odwrócenia skutki, zostały podane w sposób bardzo ogólny, bez powołania żadnych konkretnych danych, co uniemożliwiło faktyczną ocenę możliwości wystąpienia ww. przesłanek. W świetle powyższych okoliczności Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.