II SA/Ke 44/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2008r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P S.A w W o cofnięcie skargi wniesionej na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia[...] znak: [...] w przedmiocie przekazania wniosku według właściwości postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Skargą z dnia 18 grudnia 2008r. wniesioną za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, P .S.A w W zaskarżyły postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie przekazania wniosku według właściwości. Działający w oparciu o udzielone w dniu 4.07.2007r. pełnomocnictwo radca prawny M. W. złożył w dniu 10.01.2008r. oświadczenie o cofnięciu skargi. Zgodnie z treścią pełnomocnictwa, radca prawny M. W został upoważniony do reprezentowania skarżącego we wszystkich sprawach toczących się przed sądami z udziałem skarżącego, w szczególności w sprawach cywilnych, karnych, administracyjnych, gospodarczych oraz egzekucyjnych. Możliwość cofnięcia skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym przewiduje art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej: p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu skarżący może cofnąć skargę, co jest dla Sądu wiążące, chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Skuteczne cofnięcie skargi powoduje umorzenie postępowania przez Sąd stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 39. pkt 3 p.p.s.a. pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie do cofnięcia skargi w całości lub w części, jeżeli czynności te nie zostały wyłączone w danym pełnomocnictwie. W okolicznościach faktycznych i prawnych Sąd rozpoznający niniejszą sprawę uznał, że cofnięcie skargi przez pełnomocnika skarżącego radcę prawnego M. W. jest dopuszczalne, albowiem nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 60 p.p.s.a. uniemożliwiające skutecznie cofnięcie skargi, ponadto udzielone pełnomocnictwo nie wyłączało umocowania pełnomocnika w zakresie cofnięcia wniesionej skargi (art. 39 pkt 3). W tym stanie rzeczy na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.