II SA/Ke 44/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka,, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 marca 2011r. sprawy ze skargi A. Spółki z o.o. w Opolu na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania E. Sp. z o.o., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie cofnięcia w całości zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Dyrektor Izby Skarbowej udzielił E. Sp. z o.o. (dalej jako Spółka) zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych. W pkt V zezwolenia nałożono na Spółkę obowiązek złożenia zabezpieczenia finansowego zgodnie z art. 38 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych w formie wnioskowanej przez stronę tj. umowy ubezpieczeniowej zawartej z instytucją ubezpieczeniową na warunkach akceptowanych przez organ udzielający zezwolenia. W pkt VI decyzji stwierdzono, że zgodnie z art. 36 ust. 1 cyt. ustawy zezwolenie zostało wydane na okres 6 lat. Z dniem 31.10.2009r. na mocy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o Służbie Celnej zadania tej służby zostały rozszerzone m.in. o kwestie związane z urządzaniem i prowadzeniem działalności w zakresie gier hazardowych. Od dnia 31.10.2009r. na mocy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o Służbie Celnej do właściwości tego organu należą sprawy związane z urządzaniem i prowadzeniem działalności w zakresie gier hazardowych. Z dokumentacji przekazanej przez Izbę Skarbową wynikało, że E. Sp z o.o. przedstawiła organowi koncesyjnemu 4 gwarancje ubezpieczeniowe za okres: 1) od 26.09.2005r. do 25.09.2006r.; 2) od 17.10.2006r. do 16.10.2007r.; 3) od 17.10.2007r. do 16.10.2008r.; 4) od 17.10.2008r. do 16.10.2009r. Organ uznał, że w przekazanej do Izby Celnej dokumentacji brak było gwarancji ubezpieczeniowej obejmującej okres od 17.10.2009r. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej wszczął postępowanie w sprawie naruszenia przez Spółkę warunków udzielonego zezwolenia. Spółka przy piśmie z dnia 14.01.2010r. nadesłała gwarancję ubezpieczeniową zawartą z [...] S.A. z dnia 27.10.2009r. ważną do dnia 16.10.2010r. Pismem z dnia 29.01.2010r. Dyrektor Izby Celnej wezwał Spółkę do przedstawienia gwarancji ubezpieczeniowej zawartej z instytucją ubezpieczeniową na warunkach akceptowanych przez organ koncesyjny ważnej w okresie od 17.10.2009r. do 27.10.2009r. W odpowiedzi Spółka podniosła, że gwarancja z dnia 27.10.2009r. jest kontynuacją wcześniejszej gwarancji obowiązującej do 16.10.2009r., po wygaśnięciu której obowiązuje gwarancja z 27.10.2009r. Ponadto poinformowała o wycofaniu się całkowicie z działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Dyrektor Izby Celnej pismem z dnia 12.03.2010r. wezwał ponownie Spółkę do przedstawienia gwarancji ubezpieczeniowej zawartej z instytucją ubezpieczeniową na warunkach akceptowanych przez organ, ważnej od dnia 17.10.2009r., wskazując, że z żadnego zapisu gwarancji z dnia 27.10.2009r. nie wynika, aby była to kontynuacja wcześniejszej gwarancji. Zdaniem organu, przedstawiona gwarancja zawiera zapisy niezwiązane z prowadzoną przez Spółkę działalnością w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, stanowiące zagrożenie dla zabezpieczenia finansowego udzielonego zezwolenia, a powinna zapewniać prawidłową ochronę interesu finansowego uczestników gier oraz zapewniać zaspokojenie innych ewentualnych roszczeń, zwłaszcza z tytułu zobowiązań podatkowych. Poinformowano także Spółkę o możliwości zaproponowania innej formy zabezpieczeń finansowych, przewidzianych w art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 1992r. W odpowiedzi Spółka podtrzymała swoje wcześniejsze stanowisko podkreślając, iż aktualnie gwarancja ubezpieczeniowa niczego nie zabezpiecza, albowiem, od stycznia 2010r. Spółka nie prowadzi działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych i działalności tej nie będzie prowadziła w przyszłości. W tym stanie faktycznym Dyrektor Izby Celnej, na podstawie art. 59 pkt 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych, wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia [...] W odwołaniu od tej decyzji Spółka zarzuciła organowi naruszenie: - art. 210 § 1 pkt 4 w zw. z art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez błędne zastosowanie art. 38 ustawy z dnia 20.07.1992r. o grach i zakładach wzajemnych nieobowiązującej w chwili wszczęcia postępowania; - art. 59 pkt 1 ustawy z dnia 19.11.2009r. o grach hazardowych poprzez jego błędną wykładnię oraz w zw. z art. 120 Ordynacji podatkowej, brak wezwania i wyznaczenia terminu usunięcia stanu faktycznego niezgodnego z przepisami; - art. 38 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych poprzez pozbawione podstawy prawnej żądanie złożenia konkretnego środka zabezpieczenia; - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 216 w zw. z art. 165 § 1 i 2 oraz art. 121 § 1 i art. 129 Ordynacji podatkowej poprzez niewydanie w toku postępowania postanowienia o odmowie zaakceptowania warunków umowy ubezpieczenia, który to obowiązek wynika z art. 38 ust. 4 pkt 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Rozpatrując odwołanie Dyrektor Izby Celnej przytoczył brzmienie art. 129 ust. 1 i 136 ust. 1 obowiązującej w dacie orzekania ustawy o grach hazardowych, stwierdzając, że strona powinna przedstawić zabezpieczenie finansowe wymagane przepisami art. 38 ust. 4 pkt 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Zdaniem organu nie można mówić o akceptacji przez Izbę Skarbową gwarancji ubezpieczeniowej z dnia 27.10.2009r., albowiem gwarancji tej nie było w dokumentach przekazanych do Izby Celnej. Nie można także zgodzić się ze stanowiskiem strony, iż Dyrektor Izby Celnej poprzez "milczenie administracyjne" akceptował warunki umowy ubezpieczeniowej z dnia 27.10.2009r. O milczeniu administracyjnym można bowiem mówić w przypadku niewydania orzeczenia lub decyzji. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem strony jakoby żądał innych rodzajów zabezpieczeń. W wezwaniu z dnia 12.03.2010r. zobowiązano Spółkę do przedstawienia gwarancji ubezpieczeniowej zapewniającej prawidłową ochronę interesu finansowego uczestników gier, zapewniającą zaspokojenie innych indywidualnych roszczeń lub zaproponowania innej formy zabezpieczenia finansowego. Odnosząc się do zarzutu błędnej wykładni art. 59 pkt 1 ustawy o grach hazardowych podniesiono, iż przepis ten pozwala na cofnięcie zezwolenia w przypadku nieusunięcia w wyznaczonym terminie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami regulującymi działalność objętą zezwoleniem i warunkami określonymi w zezwoleniu. Z uwagi na zapisy gwarancji z dnia 27.10.2009r. oraz brak zabezpieczenia finansowego w okresie od 17.10.2009r. do 27.10.2009r. organ wzywał Spółkę do przedstawienia gwarancji ubezpieczeniowej zapewniającej prawidłową ochronę interesów finansowych uczestników gier oraz zapewniającą zaspokojenie innych ewentualnych roszczeń, w tym zwłaszcza z tytułu zobowiązań podatkowych bądź zaproponowanie innej formy zabezpieczenia finansowego. W wezwaniach tych podany był termin złożenia gwarancji, jednakże Spółka wskazanych nieprawidłowości nie usunęła. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, skoro organ nie dokonywał kontroli dokumentów, a jedynie sprawdzał ich kompletność. Za bezpodstawne także uznał zarzuty w kwestii niewydania postanowienia w przedmiocie akceptacji (bądź jej braku) warunków umowy ubezpieczenia, albowiem taki obowiązek nie wynika z przepisów prawa. Zauważone nieprawidłowości organ wyszczególnił w swoich wezwaniach kierowanych do Spółki. Postępowanie było zatem jawne dla strony, a organ udzielał jej niezbędnych informacji i wyjaśnień. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach E. Sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc te same zarzuty, jak w odwołaniu. W uzasadnieniu skarżąca wskazała na zmianę brzmienia art. 38 ustawy o grach i zakładach wzajemnych wprowadzoną przez ustawę o grach hazardowych podkreślając, że w tej sytuacji organ wszczynając postępowanie mógł żądać jedynie zabezpieczeń wymaganych prawem na dzień wszczęcia postępowania, nie zaś zabezpieczenia z art. 38 ust. 4 pkt 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Ponadto organ ocenia treść umowy ubezpieczenia na co zezwalał art. 38 ustawy i grach i zakładach wzajemnych, a jednocześnie używa terminologii z art. 63 ustawy o grach hazardowych, nakazując dokonanie zabezpieczenia przez "gwarancję ubezpieczeniową". W ocenie skarżącej organ koncesyjny, tj. Dyrektor Izby Skarbowej, przyjmując zabezpieczenia w chwili jego powstania w 2005r. i w latach następnych zaakceptował umowę ubezpieczenia z dnia 27.10.2009r. stosując dotychczasowe zasady i uznał ją za wystarczającą. Dlatego Dyrektor Izby Celnej nie mógł od chwili wszczęcia postępowania żądać innych rodzajów zabezpieczeń, albowiem zabezpieczenie istniało od 2005r. i było kontynuowane jako kolejna umowa z [...]. Postępowanie kontrolne było zatem bezprzedmiotowe i powinno ulec umorzeniu. Zdaniem Spółki żądanie organu przedstawienia gwarancji ubezpieczeniowej za okres od 16.10.2009r. do 27.10.2009r. jest żądaniem wykonania obowiązku niemożliwego do spełnienia, albowiem taka gwarancja nie istniała i nie mogła już zaistnieć w dacie wezwania, zaś usunięcie stanu faktycznego niezgodnego z przepisami prawa nastąpiło z chwilą zawarcia umowy ubezpieczenia z dnia 27.10.2009r. Spółka podkreśliła, iż nie ma możliwości usunięcia stanu faktycznego wstecz. Dokonana przez organ wykładnia przepisu art. 59 pkt 1 ustawy o grach hazardowych jest zatem niezgodna z wykładnią językową i funkcjonalną. W ocenie skarżącej organ dokonał również błędnej wykładni art. 38 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, albowiem uzurpował sobie prawo do wskazywania stronie sposobu udzielania zabezpieczenia. W myśl bowiem ust. 4 pkt 1 tego przepisu organ nie ma żadnej możliwości wpływania na rodzaj zabezpieczenia. Organ posiada jedynie możliwość akceptacji warunków umowy ubezpieczenia. Domaganie się przedstawienia określonej umowy ubezpieczenia zawartej na określony termin narusza zdaniem Spółki art. 38 ustawy o grach i zakładach wzajemnych oraz art. 120 Ordynacji podatkowej. Skarżąca podniosła, iż organ przeprowadził kontrolę dokumentów Spółki, o której mowa w art. 30 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej. W sprawach nieuregulowanych ustawa ta odsyła (w art. 52) do działu IV Ordynacji podatkowej. W tej sytuacji wszystkie kwestie w postępowaniu kontrolnym powinny być rozstrzygane postanowieniem (art. 297 w zw. z art. 216 i 121 Ordynacji podatkowej). Zdaniem skarżącej orzekający w niniejszej sprawie organ powinien był nie akceptując warunków umowy ubezpieczenia wydać postanowienie rozstrzygające tę kwestię. Ponadto doszło do naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organu (art. 121), albowiem Spółka nie była informowana o braku akceptacji dla warunków umowy, przez co pozostawała w nieświadomości co do braku wypełnienia obowiązku nałożonego w art. 59 ustawy o grach hazardowych. W ocenie Spółki doszło do zaakceptowania przez organ warunków umowy z dnia 27.10.2009r. poprzez "milczenie administracyjne". Później jednak organ, działając w złej wierze w celu pokrzywdzenia Spółki, uznał w decyzji, że postanowienia umowy są nie do zaakceptowania. W końcowej części skargi Spółka wyjaśniła, że z dniem 31.12.2009r. wycofała się z działalności w zakresie automatów o niskich wygranych. Wobec powyższego postępowanie prowadzone przez Dyrektora Izby Celnej powinno zostać umorzone na podstawie art. 208 § 2 Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540; zwanej dalej jako ustawa ) działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. W odniesieniu do kwestii regulujących zabezpieczenia finansowe art. 136 ust. 1 ustawy przewidywał, że zabezpieczenia finansowe składane przez podmioty, o których mowa w art. 129 ust. 1, zgodnie z zezwoleniami udzielonymi przed dniem wejścia w życie ustawy nie wymagają dostosowania do warunków określonych w art. 63 ust. 4-6 do czasu zmiany zezwolenia w zakresie warunków dotyczących zabezpieczenia finansowego. Bezspornie, zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych zostało udzielone skarżącej przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych tj. przed 1 stycznia 2010r. oraz spółka nie występowała o zmianę zezwolenia w zakresie warunków dotyczących zabezpieczenia finansowego. Spółka również nie składała wniosku o wygaszenie zezwolenia, w związku z zaprzestaniem prowadzenia działalności objętej zezwoleniem. W świetle przedstawionego unormowania stan ten oznacza, że kwestie zabezpieczenia finansowego związane z zezwoleniem z dnia 17 marca 2005r. podlegają reżimowi, który określają przepisy poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 2004r. Nr 4, poz. 27, zwanej dalej u.g.i.z.w.) oraz odnoszące się do nich odpowiednie warunki złożenia zabezpieczenia określone w zezwoleniu. Stosownie do art. 38 ust. 1 i 2 u.g. i z.w., spółka, której udzielono zezwolenia, jest obowiązana złożyć w terminie określonym w zezwoleniu finansowe zabezpieczenie w wysokości wynoszącej równowartość wymienioną w pkt 1 – 5 oraz w odpowiedniej wielokrotności. Dalej wedle ust. 3 art. 38, zabezpieczenia, o których mowa w ust. 1 i 2, zapewniają ochronę interesu finansowego uczestników gier lub zakładów wzajemnych, o których mowa w art. 2, oraz służą zaspokojeniu innych ewentualnych roszczeń, w tym zwłaszcza z tytułu zobowiązań podatkowych. Zgodnie z ust. 4 pkt 1 art. 38, zabezpieczenia, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą polegać na zawarciu umowy ubezpieczeniowej z instytucją ubezpieczeniową na warunkach zaakceptowanych przez organ udzielający zezwolenia. Postanowienia pkt V zezwolenia stanowiły, że złożenie zabezpieczenia finansowego nastąpiło zgodnie z art. 38 ust. 4 pkt 1 u.g. i z.w. – w formie wnioskowanej przez stronę tj. umowy ubezpieczeniowej zawartej z instytucją ubezpieczeniową na warunkach akceptowanych przez organ udzielający zezwolenia. W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, że zabezpieczenie finansowe stanowiące obligatoryjny wymóg udzielonego zezwolenia powinno obejmować cały okres jego ważności, albowiem tylko w takim przypadku możliwe jest zapewnienie ochrony interesu finansowego uczestników gier lub zakładów wzajemnych, o którym wprost mowa w ust. 3 art. 38 u.g. i z.w. Z dokonanych przez organ ustaleń, w zakresie obowiązywania umowy ubezpieczeniowej, wynika, że w okresie od dnia 17.10.2009r. do dnia 27.10.2009r. skarżąca nie posiadała wymaganego przepisami ustawy o grach i zakładach wzajemnych oraz postanowieniami zezwolenia z dnia 17 marca 2005r. zabezpieczenia finansowego w formie umowy ubezpieczeniowej, którą samodzielnie wybrała, a także żadnego innego zabezpieczenia w dopuszczanej prawem formie przez przepisy ustawy z dnia 29 lipca 1992r. czy też ustawy z dnia 29.11.2009r. Odmiennej oceny nie uzasadniają twierdzenia skarżącej odnośnie kontynuacji wcześniejszej gwarancji obowiązującej do dnia 16.10.2009r., albowiem jak słusznie podniesiono w zaskarżonej decyzji taki stan nie wynika z zapisów nowej umowy, gwarancji ubezpieczeniowej z dnia 27 października 2009r. W umowie tej wyraźnie wskazano okres jej ważności tj. do dnia 16 października 2010r. bez podania daty od której umowa zaczyna obowiązywać. Poprzednia umowa z ubezpieczycielem obowiązywała od 17.10.2008r. do 16.10.2009r. była zawarta na czas określony i nie przewidywała zapisów stanowiących o kontynuacji w odniesieniu do zawartych poprzednio jak i następnych po niej umów. Powyższe prowadzi do stwierdzenia, że datą od której zaczyna obowiązywać gwarancja ubezpieczeniowa jest dzień zawarcia umowy tj. 27 października 2009r. W konsekwencji organ prawidłowo uznał, że brak zabezpieczenia finansowego w okresie od 17.10.2009r. do dnia 27.10.2009r. stanowi podstawę do wezwania skarżącej do przedłożenia "gwarancji ubezpieczeniowej" zawartej z instytucją ubezpieczeniową na warunkach akceptowanych przez organ udzielający zezwolenia, ważnej od dnia 17.10.2009r. Istotny jest bowiem fakt, że skarżąca zgodnie z przepisami art. 38 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992r o grach i zakładach wzajemnych oraz warunkami określonymi w zezwoleniu, zobowiązała się złożyć zabezpieczenie finansowe w formie umowy ubezpieczeniowej zawartej z instytucją ubezpieczeniową na warunkach akceptowanych przez organ udzielający zezwolenia i takiej umowy w okresie od dnia 17.10.2010r. do 27.10.2010 nie przedłożyła, jak również o zmianę w zakresie warunków dotyczących zabezpieczenia finansowego, nie wnosiła. Tym samym zarzut skarżącej naruszenia art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych jest nieuzasadniony. Zarówno w wezwaniu z dnia 29 stycznia 2010r. jak i wezwaniu ponownym z dnia 12 marca 2010r. organ wskazywał 7 dniowy termin do przedłożenia dokumentów informując Spółkę (w wezwaniu z dnia 12.03.2010) o skutkach niewykonania nałożonego obowiązku w postaci podjęcia działań zmierzających do cofnięcia Spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa. Spółka jak wynika z akt sprawy wymaganych dokumentów nie przedstawiła. Takie działanie, lub jego brak wyczerpuje dyspozycję art. 59 pkt 1 i uzasadnia cofnięcie zezwolenia, skoro skarżąca stanu faktycznego niezgodnego z obowiązującymi w zakresie zabezpieczenia finansowego przepisami ustawy o grach i zakładach wzajemnych oraz warunkami określonymi w zezwoleniu z dnia 17 marca 2005r. nie usunęła. Biorąc pod uwagę podniesione okoliczności, zarzut naruszenia art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych w zw. z art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew zarzutom skargi Dyrektor Izby Celnej nie był zobligowany do wydania postanowienia w przedmiocie akceptacji lub jej braku odnośnie warunków ubezpieczenia. Takiej podstawy nie stanowi wskazywany przez skarżącą art. 38 ust. 4 pkt 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Również art. 216 Ordynacji podatkowej, nie daje podstaw do wydania żądanego postanowienia. Przepis ten bowiem służy do załatwiania poszczególnych kwestii procesowych w toku postępowania, a nie do oceny zebranego przez organ materiału dowodowego, której organ dokonuje wydając merytoryczne rozstrzygnięcie. Podnoszona przez skarżącą okoliczność, że informowała organ o zaprzestaniu prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, wobec braku stosownego wniosku o wygaszenie zezwolenia, pozostaje bez wpływu na ocenę przesłanek uzasadniających cofnięcie zezwolenia. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).