II SA/Ke 44/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2014r. na rozprawie sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Kielcach z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe. Postanowieniem z [...] znak: [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. w R., utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa świętokrzyskiego. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał, że wnioskiem z dnia 29 stycznia 2013r. ww. Spółka domagała się wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych oraz zatwierdzenie regulaminu gier. W tym zakresie strona powołała się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11, który dotyczył wykładni w zakresie charakteru "zaskarżonych" norm prawa krajowego, a konkretnie przepisów art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych. Dyrektor Izby Celnej, uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, wskazał m. in. że obecnie ustawa o grach i zakładach wzajemnych nie obowiązuje, a z dniem 1 stycznia 2010r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Wniosek Spółki dotyczy terminu, który nie występuje w obecnym stanie prawnym, a wyrok na który powołuje się Spółka został wydany na tle przepisów przejściowych ww. ustawy, tj. art. 129 ust. 1 i 2, art. 135 ust. 2 oraz art. 138 ust. 1, które dotyczą zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych tj. przed 1 stycznia 2010 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na ww. postanowienie Orion sp. z o.o. podniosła m. in. zarzut naruszenia art. 8 i art. 9 w zw. z art. 1 akapit 1 pkt 1, 3, 4 i 11 Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.1998.204.37 ze zm.) w zw. z ww. wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012r. – poprzez zastosowanie przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych w zakresie w jakim zakazują one wydawania nowych zezwoleń na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych – jako przepisów bezskutecznych, wobec braku ich notyfikacji Komisji Europejskiej w sytuacji, gdy brak takiej notyfikacji pozbawia te przepisy mocy wiążącej; jak również poprzez zastosowane przepisów ustawy o grach hazardowych, pomimo ich bezskuteczności z uwagi na brak notyfikacji tej ustawy do Komisji Europejskiej. W uzasadnieniu wskazano, że Spółka złożyła wniosek inicjujący postępowanie w przedmiotowej sprawie najwcześniej jak to tylko było możliwe. Uprzednio wniosek taki był wykluczony z uwagi na regulacje prawne (w szczególności przepis art. 135 ust. 1 i 2 ustawy o grach hazardowych), które expressis verbis zakazywały skarżącej ubiegać się o wydanie nowego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskie wygrane. Możliwość taką otworzył dopiero ww. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który uznał przepisy zakazujące wydawania nowych zezwoleń na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskie wygrane, a także zakazujące przedłużania tego typu zezwoleń czy ich zmiany w zakresie lokalizacji punktów gier (tj. art. 14 ust 1 ustawy o grach hazardowych) - w związku jednak z pozostałymi przepisami, które tą normę urzeczywistniają - tj. art. 129 ust 1, art. 138 ust 1 oraz art. 135 ust 2 tej ustawy - za "przepisy techniczne", których projekty winny być przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 Dyrektywy nr 98/34/WE. Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz postanowienia z dnia 7 maja 2013r., jak również o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 20 marca 2014r. pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o zawieszenie postępowania sądowadministracyjnego do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt II GSK 686/13. Pełnomocnik organu pozostawił ww. wniosek do uznania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W odniesieniu do interpretacji pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", należy zauważyć, że praktyka sądowa opowiada się za szerokim rozumieniem, wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania, np. w przypadku podjęcia stosowanej uchwały przez NSA lub wystąpienia do TK z pytaniem prawnym (p. postanowienie NSA z dnia 26 sierpnia 2009r. sygn. akt I FZ 248/09; postanowienie NSA z dnia 20 maja 2008r., sygn. akt II FZ 200/08, LEX nr 505445; M. Niezgódka-Medek w uwadze 3 do art. 125 p.p.s.a. (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze, 2006). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione względami celowościowymi, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji. (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008r., sygn. akt I FZ 221/08; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009r., sygn. akt III SA/Wa 3321/08). W sprawie niniejszej Sąd wziął pod uwagę okoliczność przedstawienia przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014r syg. akt II GSK 686/13, na podstawie art. 193 Konstytucji RP, Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego " czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych są zgodne: a) z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". W ocenie Sądu powyższe pytanie prawne kierowane do TK ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. W obydwu sprawach istnieje bowiem wspólny problem zarzutu nielegalności ustawy o grach hazardowych, na podstawie której zapadały rozstrzygnięcia, z uwagi na brak notyfikacji przepisów tej ustawy. Rozstrzygnięcie zaś tych zagadnień leży w gestii Trybunału Konstytucyjnego i dopiero po jego wypowiedzi w tej materii rolą sądu administracyjnego będzie dokonanie oceny na ile i czy w ogóle wskazane problemy notyfikacji przepisów ustawy hazardowej mają wpływ na zapadłe przed organami celnymi rozstrzygnięcia. Należało zatem uznać, że odpowiedź na pytanie prawne Naczelnego Sądu Administracyjnego, sformułowane w postanowieniu z 15 stycznia 2014r., II GSK 686/13, będzie mieć decydujący wpływ na ustalenie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Istotne jest i to, że w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych ujawniła się istotna rozbieżność co do oceny konsekwencji prawnych braku notyfikacji niektórych przepisów ustawy o grach hazardowych. Rozbieżność ta prowadzi do wydawania różnych orzeczeń w identycznych stanach faktycznych (problem ten jest dostrzegany w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, o czym świadczy treść uzasadnienia wyroku z dnia 23 lipca 2013 r., P 4/11). Niewątpliwie zatem także pewność orzecznictwa i jego stabilność stanowią same w sobie jedną z gwarancji praworządnego państwa prawa. Z tych względów, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, po dokonaniu oceny z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości, oraz ekonomiki procesowej, a także mając na względzie wniosek skarżącej, doszedł do przekonania, że należy zawiesić prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie. Nie sposób bowiem wykluczyć, że orzeczenie, które zapadnie przed Trybunałem Konstytucyjnym, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie – co ma bezpośredni wpływ na wynik niniejszego postępowania Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.