II SA/Ke 441/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 września 2013r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wstrzymania płatności na zalesienie oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Dyrektor Oddziału) z dnia [...], którą to decyzją organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez R. S. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Kierownik Biura) z dnia [...] o wstrzymaniu płatności na zalesienie, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji Dyrektor Oddziału wskazał, że R. S. wnioskiem z dnia 14 lipca 2006 r. wystąpił do Kierownika Biura o przyznanie pomocy na zalesianie gruntów rolnych na rok 2006. W złożonym wniosku zadeklarował do zalesienia działkę rolną, o powierzchni 1,69 ha, położone na działce ewidencyjnej nr [...]. W dniu 9 sierpnia 2006 r. producent złożył zmianę do wniosku, w której zmienił położenie działki ewidencyjnej nr [...] oraz zmniejszył powierzchnię działki z 1,69 ha na 1,10 ha. W dniu 17 sierpnia 2006 r. Kierownik Biura wydał postanowienie o spełnieniu niezbędnych warunków z wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych. W dniu 7 maja 2006 r. Skarżący złożył oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia. Kierownik Biura w dniu 17 maja 2007 r. wydał decyzję o nr [...] w sprawie przyznania Skarżącemu płatności na zalesianie gruntów rolnych. W kolejnych latach na wniosek R. S. były przyznawane kolejne płatności. W dniu 13 lutego 2013 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynął akt notarialny, z którego wynikało, że 12 grudnia 2012 r. R. S. przekazał zalesioną działkę nr [...] córce I. S. Skarżący złożył oświadczenie, iż został poinformowany o konieczności zwrotu pobranych płatności, ponieważ nie zgłosił faktu przeniesienia własności gruntu w terminie 35 dni od dnia przekazania przedmiotowej działki. Kierownik Biura decyzją z dnia [...] wstrzymał skarżącemu płatności na zalesianie. Odwołanie od decyzji Kierownika Biura wniósł R. S.. W ocenie Dyrektora Oddziału Kierownik Biura Powiatowego postąpił zgodnie z przepisami prawa. Organ wskazał, że na podstawie § 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 187, poz. 1929 ze zm.; dalej: Rozporządzenie z 2004r.), płatność na zalesienie jest udzielana producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną albo spółdzielnią produkcji rolnej, który spełnia łącznie następujące warunki: 1. został wpisany do ewidencji producentów, stanowiącej część krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 2. zobowiązał się do : a) zalesienia działek rolnych, na których do dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności była prowadzona działalność rolnicza, b) pielęgnacji założonej uprawy leśnej, przez okres 5 lat od dnia wykonania zalesienia – zgodnie z planem zalesienia, w rozumieniu przepisów o lasach; 3. zobowiązał się do prowadzenia założonej uprawy leśnej, o której mowa w pkt 2 lit. b, przez okres 20 lat od dnia uzyskania pierwszej płatności na zalesianie. Stosownie natomiast do § 13 ust. 3 pkt 3 Rozporządzenia z 2004r. płatność na zalesianie podlega wstrzymaniu oraz zwrotowi w pełnej wysokości za cały okres jej pobierania, w przypadku przeniesienia przez producenta rolnego własności lub współwłasności wszystkich działek rolnych objętych wnioskiem o przyznanie płatności albo ich części na rzecz innego producenta rolnego w wyniku umowy sprzedaży lub innej umowy, a producent rolny, który przejął własność lub współwłasność wszystkich działek rolnych objętych wnioskiem o przyznanie płatności albo ich części, nie spełnił warunków, o których mowa w § 11 tego Rozporządzenia. Organ wskazał, że zgodnie z § 11 ust. 1 Rozporządzenia z 2004r. w przypadku gdy w okresie od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności do dnia wydania decyzji w sprawie płatności na zalesianie nastąpi przeniesienie własności lub współwłasności wszystkich działek rolnych objętych wnioskiem na rzecz innego producenta rolnego w wyniku sprzedaży lub innej umowy, płatność przysługuje temu producentowi rolnemu, jeżeli w terminie 35 dni od dnia przeniesienia własności działek złoży wniosek o przyznanie płatności do Kierownika Biura Powiatowego Agencji i zobowiąże się do kontynuacji realizacji zobowiązania, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 2 i 3 przedmiotowego rozporządzenia, zaciągniętych przez poprzedniego właściciela lub współwłaściciela tych działek. W przedmiotowej sprawie doszło do przeniesienia własności działki nr [...] na rzecz córki I. S. w wyniku aktu notarialnego umowy darowizny w dniu 12 grudnia 2012 r., natomiast akt ten został dostarczony do Biura Powiatowego w dniu 13 lutego 2013 r., a więc po upływie terminu z w § 11 Rozporządzenia z 2004r. Ponadto organ odwoławczy wskazał ponadto, że R. S. podpisując wniosek o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych oświadczył, że znane są mu zasady przyznawania płatności na zalesianie, jednocześnie podpisując formularz wniosku zobowiązał się do prowadzenia uprawy leśnej przez okres 20 lat od dnia uzyskania pierwszej płatności na zalesianie gruntów rolnych oraz niezwłoczne informowanie na piśmie Agencji o każdym fakcie, który ma wpływ na przyznanie płatności, wypłacanie płatności i o każdej zmianie stanu faktycznego lub prawnego. Mając na uwadze powyższe okoliczności Dyrektor Oddziału utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W skardze na decyzję z dnia 22 marca 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach R. S. zarzucił organowi obrazę prawa procesowego mającą istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 i 9 kpa poprzez nienależyte poinformowanie skarżącego przez pracownika Agencji o terminie, w którym konieczne jest zgłoszenie faktu przeniesienia własności zalesionej działki oraz poprzez wskazanie w formularzu wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów, że powinno to nastąpić niezwłocznie (bez podania konkretnego terminu), co wprowadziło skarżącego w błąd co do konieczności zachowania 35-dniowego terminu; - naruszenie art. 77 § 1 kpa poprzez rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób niewszechstronny i niewyczerpujący, w szczególności poprzez brak ustalenia okoliczności, na które wskazywał skarżący w odwołaniu, które były niezależne od niego i których konsekwencji nie powinien ponosić; - naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji i nie ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu; - obrazę prawa materialnego przez naruszenie § 13 ust. 3 pkt 3 Rozporządzenia z 2004 r. poprzez uznanie, że przepis ten znajduje zastosowanie w przedmiotowej sprawie, podczas gdy przepis ten, w którym został wyznaczony sztywny 35-dniowy termin do złożenia wniosku o przyznanie płatności przez nabywcę, powinien być interpretowany w ten sposób, że dotyczy on tylko przypadków zależnych i zawinionych przez zbywcę i nabywcę w uchybieniu terminu. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto w uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że córka jego która przejęła gospodarstwo jest uczennicą i niezłożeni przez nią wniosku w określonym terminie było niezawinione, albowiem skarżący załatwiał wszystkie sprawy w jej imieniu a w styczniu w dniach 21 do 23 przebywał w szpitalu z dolegliwościami i uważa, że termin do złożenia wniosku o kontynuację winien być córce przywrócony. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia takich kryteriów, uznać należy, iż odpowiada ona prawu. Organy administracji orzekające w niniejszej sprawie w oparciu o kompletny materiał dowodowy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie, a na ich podstawie przeprowadziły prawidłową subsumcję ustalonych faktów do obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Skarga R. S. nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Zastosowanie w przedmiotowej sprawie znajduje przepis § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r. Nr 187, poz. 1929, ze zm.), wydanego na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. z 2003 r. Nr 229, poz. 2273, ze zm.). Zgodnie z ustępem 1 tego przepisu w przypadku, gdy w okresie od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności do dnia wydania decyzji w sprawie płatności na zalesianie nastąpi przeniesienie własności lub współwłasności wszystkich działek rolnych objętych wnioskiem albo ich części na rzecz innego producenta rolnego w wyniku umowy sprzedaży lub innej umowy, płatność przysługuje temu producentowi rolnemu, jeżeli w terminie 35 dni od dnia przeniesienia własności tych działek, złoży on wniosek o przyznanie płatności do kierownika biura powiatowego Agencji i zobowiąże się do kontynuowania realizacji zobowiązań, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 2 i 3 tego Rozporządzenia, złożonych przez poprzedniego właściciela lub współwłaściciela tych działek. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostawał fakt, że przeniesienie własności przedmiotowej nieruchomości nastąpiło w dniu 12 grudnia 2012 r. kiedy to R. S. darował swojej córce I. S. aktem notarialnym nieruchomość na którą otrzymywał płatność. Akt ten został dostarczony do Biura Powiatowego Agencji w dniu 13 lutego 2013 r., a więc tym samym doszło do przekroczenia terminu unormowanego w przedmiotowym rozporządzeniu. Nie ulega również wątpliwości, że zgodnie z § 11 ust. 4 cytowanego rozporządzenia przepisy ust. 1-3 stosuje się w przypadku, gdy przeniesienie własności lub współwłasności działek rolnych objętych wnioskiem o przyznanie płatności nastąpiło po dniu wydania decyzji w sprawie płatności na zalesienie co miało miejsce w niniejszej sprawie. Tym samym nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi naruszenia zaskarżoną decyzją § 13 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia, albowiem organ prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawidłowo zastosował obowiązujące przepisy skutkujące wstrzymaniem płatności. Również chybiony jest zarzut naruszenia przez organy art. 7 i 9 Kpa, poprzez nienależyte poinformowanie skarżącego o terminie na złożenie wniosku o przejęciu płatności. Należy podkreślić, że skarżący składając wniosek o przyznanie płatności na zalesienie gruntów rolnych, podpisał oświadczenie, że znane są mu zasady przyznawania płatności na zalesienie a w szczególności o niezwłocznym informowaniu agencji o zmianach stanu faktycznego lub prawnego objętych wnioskiem gruntów, jak również zobowiązanie o prowadzeniu uprawy leśnej przez okres 20 lat od dnia uzyskania pierwszej płatności na zalesienie gruntów rolnych. Z podanych wyżej względów nie mógł zostać uwzględniony argument podniesiony przez skarżącego, że nie został pouczony przez Agencję o konieczności niezwłocznego zgłoszenia przeniesienia własności przedmiotowej nieruchomości. Należy również podnieść, że wniosek skarżącego zawarty w skardze odnośnie przywrócenia terminu do złożenia przez córkę wniosku o którym mowa w § 11 ust. 1 pkt 1 jest nieuprawniony. Termin ten jest terminem materialnoprawnym nieprzywracalnym, którego uchybienie powoduje wygaśnięcie uprawnień do przyznania płatności. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.