II SA/Ke 441/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. W dniu 24 października 2013 r. J. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego. Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Ke 1043/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zawiesił postępowanie sądowe na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do czasu zakończenia postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym toczącego się na skutek pytania prawnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sygn. akt II SA/Po 1026/13. Pismem z 22 maja 2014 r. J. Z. wniosła o umorzenie postępowania podnosząc, że MOPS wstrzymuje jej wypłatę "zasiłku dla opiekuna, który został przyznany przez państwo". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Natomiast w myśl art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Mając na uwadze treść pisma z 22 maja 2014 r., wniosek o umorzenie postępowania potraktować należało jako wniosek o cofnięcie skargi. Na podstawie całokształtu okoliczności sprawy Sąd nie stwierdził zaistnienia żadnej z przesłanek niedopuszczalności dokonania przez stronę czynności dyspozytywnej polegającej na cofnięciu skargi. W związku z powyższym, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie sądowe w sprawie należało umorzyć.