II SA/Ke 445/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 28 października 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z.K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Z.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów postanawia: przywrócić skarżącej termin do wniesienia skargi. Z. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 11 maja 2011r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów. Postanowieniem z dnia 22 lipca 2011r. Sąd odrzucił skargę Z. K. z uwagi na upływ terminu do jej wniesienia. W rozpoznawanej sprawie termin do wniesienia skargi na kwestionowaną decyzję, doręczoną w dniu 16 maja 2011r., upłynął bowiem w dniu 15 czerwca 2011r., skarżąca zaś wniosła skargę w dniu 16 czerwca 2011r. W dniu 29 sierpnia 2011r. Z. K. złożyła w Sądzie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku podała, że zaskarżona decyzja odebrana została w dniu 16 maja 2011r., podczas jej nieobecności w domu w związku z wyjazdem, przez jej 83-letniego schorowanego męża, z którym z uwagi na jego podeszły wiek ma ograniczony kontakt. Po powrocie do domu w dniu 20 maja 2011r. mąż skarżącej poinformował ją, że przedmiotową decyzję odebrał "dwa dni temu", z czego by wynikało, że została doręczona w dniu 18 maja 2011r. Wnosząc zatem skargę w dniu 16 czerwca 2011r. skarżąca była przekonana, że zachowuje termin do wniesienia skargi. Na potwierdzenie tych okoliczności do wniosku dołączyła oświadczenie męża W. K. z dnia 27 sierpnia 2011r. Skarżąca wyjaśniła ponadto, że w okresie kiedy otrzymała postanowienie z dnia 22 lipca 2011r. znajdowała się w złej kondycji psychicznej, miała depresję związaną z ciężką chorobą i śmiercią brata, korzystała z porad lekarza, nie była wtedy w stanie myśleć o innych sprawach, a tym bardziej ich załatwianiu. Z chwilą poprawy stanu zdrowia i uzyskaniu informacji o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżąca niezwłocznie postanowiła z tej możliwości skorzystać, wskazując ponadto, że przekroczenie terminu nie było istotne, gdyż dotyczyło tylko jednego dnia. Prawomocnym postanowieniem z dnia 23 września 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach przywrócił Z. K. termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W ocenie Sądu wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, a we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu. Oznacza to, iż strona nie jest zobowiązana w postępowaniu o przywrócenie terminu do udowodnienia braku swej winy, wystarczy bowiem, że uprawdopodobni tę okoliczność. W ocenie Sądu wskazane przez stronę okoliczności istotnie uprawdopodabniają, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy. Znajdujące się w aktach sprawy zwrotne poświadczenie odbioru potwierdza, że skarżąca otrzymała zaskarżoną decyzję w trybie doręczenia zastępczego, nie zaś do rąk własnych. W aktach znajduje się również oświadczenie męża skarżącej W. K., z którego wynika, że błędnie poinformował on skarżącą o dacie odebrania decyzji. W tej sytuacji nie ma podstaw do przyjęcia, że uchybienie terminu do uiszczenia wpisu od skargi było wynikiem zawinionych działań czy niedbalstwa skarżącej. W świetle powyższego przyjąć należy, iż okoliczności wskazane we wniosku skarżącej dostatecznie uprawdopodobniają, iż do uchybienia terminu doszło bez jej winy w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe oraz konstytucyjne prawo skarżącej do sądu, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 86 i 87 p.p.s.a.