II SA/Ke 449/16

II SA/Ke 449/16 POSTANOWIENIE Dnia 15 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2017 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego W. K. o uzupełnienie sentencji postanowienia z dnia 21 marca 2017 r., wydanego w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za przejęcie prawa własności nieruchomości postanawia: odmówić uzupełnienia postanowienia z dnia 21 marca 2017 r. II SA/Ke 449/16 UZASADNIENIE Wydanym w niniejszej sprawie wyrokiem z dnia 27 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach: I. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądził od Wojewody na rzecz W. K. kwotę 680 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu punktu drugiego wyroku Sąd wskazał, że na koszty sądowe złożył się wpis w kwocie 200 zł oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika procesowego – 480 zł. Zażalenie na przytoczony punkt drugi powyższego wyroku wniósł reprezentowany przez fachowego pełnomocnika skarżący. Żalący się zarzucił naruszenie art. 200 w zw. z art. 205 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zmianami), dalej p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015.1804) podnosząc, że skoro sprawa dotyczyła wyłącznie ustalenia kwoty odszkodowania za przejęcie prawa własności, a zatem przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna w wysokości 132 032 zł, to zastosowanie w sprawie winien znaleźć § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 6 ww. rozporządzenia, zamiast zastosowanego przez Sąd § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c. W związku z tym wniósł o zmianę punktu drugiego zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od Wojewody kwoty 7400 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z 21 marca 2017 r. Sąd na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a: 1. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 27 grudnia 2016 r.; 2. zasądził od Wojewody na rzecz W. K. kwotę 7400 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu Sąd podał, że wynagrodzenie pełnomocnika winno być orzeczone w wysokości 7200 zł, a nie 480 zł, jak to błędnie określono w punkcie drugim zaskarżonego wyroku. Ponadto oprócz wspomnianego wynagrodzenia na koszty złożył się również uiszczony przez stronę wpis sądowy w wysokości 200 zł. Dnia 7 kwietnia 2017 r., pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o uzupełnienie powyższego postanowienia poprzez zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania zażaleniowego, o zasądzenie których wnosił w złożony zażaleniu z dnia 14 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Wniosek o uzupełnienie postanowienia nie jest zasadny. Zgodnie z art. 200 "p.p.s.a.", w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W niniejszej sprawie w skardze zawarty został wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego od organu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponieważ Sąd w wydanym w niniejszej sprawie wyroku nie orzekł o całości kosztów postępowania, rozstrzygnięcie w tym zakresie zawarte w punkcie drugi tego wyroku, zostało na skutek złożonego przez pełnomocnika skarżącego zażalenia z dnia 14 lutego 2017 r., zmienione postanowieniem z dnia 21 marca 2017 r. W powyższym zakresie Sąd uznał więc wniesione zażalenie za zasadne. Natomiast jeśli chodzi o zawarty w tym zażaleniu wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, Sąd uznał, że nie znajduje on podstaw prawnych. Zgodnie z art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Przepis art. 201 p.p.s.a dotyczy zwrotu kosztów przysługujących skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. i w przypadku określonym w art. 118 § p.p.s.a., które to sytuacje nie zachodzą w niniejszej sprawie. Przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. regulują kwestię zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w związku z czym nie mają bezpośredniego zastosowania w niniejszej sprawie, w której to sąd I instancji, w trybie art. 195 § 2 p.p.s.a., nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu uchylił zaskarżone zażaleniem postanowienie i rozpoznał sprawę kosztów postępowania na nowo. W art. 195 p.p.s.a. brak jest regulacji dotyczącej kosztów postępowania zażaleniowego w sytuacji, gdy sąd I instancji zastosował art. 195 § 2 p.p.s.a. Brak jest zatem podstaw prawnych do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w art. 209 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 197 § 2 do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, tj. przepisy rozdziału 1 działu IV. Brak natomiast odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania pomiędzy stronami, które dawałoby podstawę do ich odpowiedniego stosowania w postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia (por. postanowienia NSA z 27 września 2011 r., sygn. akt II OZ 838/11, i z 28 lutego 2012 r., sygn. akt I GZ 29/12, dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec tego, w innych przypadkach niż orzeczenie uwzględniające skargę (art. 200 p.p.s.a.) oraz orzeczenia, o których mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a., Sąd nie rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania. Oznacza to, że nie istnieje podstawa prawna do rozstrzygnięcia o kosztach postępowania w orzeczeniu wydanym na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze skoro nie zaistniały przesłanki do uzupełnienia postanowienia z 21 marca 2017 r. o rozstrzygnięcie w zakresie kosztów postępowania zażaleniowego na podstawie art. 157 § 1, 2 i 3 p.p.s.a, należało orzec jak w sentencji postanowienia. Na marginesie należy zaznaczyć, że na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego również aktualny jest pogląd wyrażony w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt III CZP 69/11, OSNC 2012, nr 4, poz. 48, że w razie nieuwzględnienia wniosku o przyznanie kosztów procesu w całości, zbędne jest orzekanie o oddaleniu tego wniosku w pozostałej części. W postanowieniu z 21 marca 2017 r. nie było więc potrzeby orzekania o oddaleniu wniosku w pozostałej części.