II SA/Ke 449/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.) Sędzia WSA Jacek Kuza Protokolant Starszy inspektor sądowy Karolina Chrapkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2025 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2025 r. [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z 27 czerwca 2025 r., [...], Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania R. W., na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 214 ze zm.), zwanej dalej ustawą o promocji zatrudnienia oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z 30 maja 2025 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 22 maja 2025 r. na okres 270 dni. W uzasadnieniu podjętej decyzji Wojewoda wskazał, że organ I instancji na podstawie posiadanych dokumentów ustalił, że skarżący: - 1 sierpnia 2012 r. nie stawił się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa i został pozbawiony statusu bezrobotnego na okres 120 dni od dnia niestawienia się; - 25 lutego 2013 r. nie stawił się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa i został pozbawiony statusu bezrobotnego na okres 180 dni od dnia niestawienia się; - 22 maja 2025 r. ponownie nie stawił się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa i został pozbawiony statusu bezrobotnego na okres "120 dni" od dnia niestawienia się (faktycznie skutkiem tego niestawiennictwa było pozbawienie statusu bezrobotnego na okres 270 dni –uwaga Sądu). Organ II instancji rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji zaznaczył, że zgodnie z art. 433 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz. U. z 2025 r. poz. 620) postępowania w sprawach indywidualnych, wszczęte i niezakończone decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie ustawy są prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów. Wobec tego powołał treść art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4 ww. ustawy o promocji zatrudnienia, będących podstawą rozstrzygnięcia. Wojewoda ustalił, że skarżący zarejestrował się w Miejskim Urzędzie Pracy w K. (dalej "MUP") 29 kwietnia 2025 r. i na mocy decyzji z 30 kwietnia 2025 r. został uznany z dniem 29 kwietnia 2025 r. za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku. W dniu rejestracji skarżący oświadczył, że został pouczony m.in. o okolicznościach skutkujących utratą statusu bezrobotnego, wśród których wskazano niestawienie się w MUP w wyznaczonym terminie i niepowiadomienie w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Skarżący zaznaczył we wniosku o rejestrację, że zapoznał się z informacją o prawach i obowiązkach oraz warunkami zachowania statusu bezrobotnego. MUP wyznaczył skarżącemu termin obowiązkowego stawiennictwa na 22 maja 2025 r. Wezwanie zostało wysłane do strony 30 kwietnia 2025 r. wraz z decyzją przyznającą status osoby bezrobotnej za pośrednictwem platformy elektronicznej praca.gov.pl. Organ podkreślił, że ze znajdującego się w aktach sprawy Urzędowego Poświadczenia Doręczenia wynika, że skarżący 30 kwietnia 2025 r. odebrał ww. dokumenty. Wojewoda ocenił zatem, że MUP prawidłowo poinformował skarżącego o terminie, w którym miał zgłosić się w urzędzie pracy, jak również o konsekwencjach wynikających z niedopełnienia tego obowiązku. W wyznaczonym dniu R. W. nie zgłosił się w MUP oraz w ciągu 7 dni nie poinformował o przyczynie swojej nieobecności. W związku z powyższym organ I instancji wydał wymienioną na wstępie decyzję. Jak wskazał Wojewoda, w treści odwołania skarżący wyjaśnił, że powodem niestawiennictwa w MUP w wyznaczonym dniu było uczestniczenie w procesie rekrutacji związanej z aktywnym poszukiwaniem zatrudnienia. Poinformował, że w tym czasie realizował zadania rekrutacyjne przekazane od potencjalnych pracodawców, co wiązało się z dużym natłokiem obowiązków i intensywnym harmonogramem. Skarżący podniósł, że niepowiadomienie urzędu w odpowiednim czasie o jego nieobecności było wynikiem przeoczenia, a nie celowym działaniem. Po analizie treści odwołania i zgromadzonego materiału dowodowego Wojewoda stwierdził, że w tej sprawie brak jest podstaw prawnych do uchylenia lub zmiany decyzji organu I instancji. Argumenty podniesione przez stronę w odwołaniu nie mogą zostać uwzględnione. Usprawiedliwienie niestawienia się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie może mieć miejsce, jeżeli zostaną spełnione dwa warunki: przyczyna niestawiennictwa będzie uzasadniona i udokumentowana, a powiadomienie o uzasadnionej przyczynie nastąpi w ciągu 7 dni od daty niezgłoszenia się w urzędzie pracy. Jeśli jeden z tych warunków nie zostanie spełniony, wówczas organ I instancji wydaje decyzję o utracie statusu bezrobotnego. Organ odwoławczy stwierdził, że gdyby skarżący spełnił obie ww. przesłanki, tj. powiadomił w ciągu 7 dni od wyznaczonego terminu zgłoszenia się o przyczynie niestawiennictwa, a następnie przedstawił zaświadczenie potwierdzające fakt udziału w procesie rekrutacji, który miał miejsce w tym dniu, to niestawiennictwo zostałoby usprawiedliwione. Natomiast w tej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący w żaden sposób nie próbował poinformować urzędu pracy o przyczynie swojego niestawiennictwa w stosownym terminie. Wojewoda podkreślił, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia dotyczące utraty statusu osoby bezrobotnej mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dopuszczają uznaniowości. Ponieważ niezgłoszenie się 22 maja 2025 r. jest trzecim niestawiennictwem strony, pozbawienie statusu bezrobotnego nastąpiło na okres 270 dni od dnia niezgłoszenia się. Ponowne nabycie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić po upływie co najmniej 270 dni w wyniku ponownej rejestracji, po spełnieniu warunków zawartych w ustawie. Organ II instancji nadmienił, że aktywność zainteresowanego polegająca na samodzielnym poszukiwaniu pracy zasługuje na aprobatę, jednak każda osoba bezrobotna zarejestrowana w urzędzie pracy posiada określone prawa, którym odpowiadają obowiązki nałożone na bezrobotnego, w tym obowiązek określony w art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia. Powinnością osoby bezrobotnej, która chce utrzymać przyznane jej uprawnienia jest takie zorganizowanie swoich spraw, które umożliwi wywiązanie się z ustawowego obowiązku. Wojewoda dodał, że utrata statusu osoby bezrobotnej nie wyklucza możliwości zarejestrowania się jako osoba poszukująca pracy w MUP, co umożliwia skorzystanie z będących w posiadaniu urzędu ofert pracy lub z innych form pomocy określonych w ustawie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję Wojewody złożył R. W., wnosząc o jej uchylenie (w skardze wskazano mylnie datę decyzji - 1 lipca 2025 r.) oraz uchylenie decyzji organu I instancji z 30 maja 2025 r., a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego. Organ I instancji nie przeprowadził wszechstronnego postępowania wyjaśniającego, a organ II instancji ograniczył się do bezrefleksyjnego powielenia argumentów MUP bez rzeczywistego rozpatrzenia zarzutów podniesionych w odwołaniu. W szczególności skarżący zarzucił naruszenie: - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sposób wszechstronny, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych; - art. 8 § 1 k.p.a. poprzez brak obiektywnego podejścia do sytuacji skarżącego oraz nieuwzględnienie zasady pogłębiania zaufania obywatela do władzy publicznej; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez lakoniczne i niewystarczające uzasadnienie rozstrzygnięcia, które uniemożliwia kontrolę legalności decyzji; - przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w szczególności art. 33 ust. 4, poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie, co doprowadziło do niezasadnego pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej. Nadto skarżący podtrzymał w całości argumenty zawarte w odwołaniu. W pismach z 29 lipca 2025 r. nazwanych: "Uzupełnienie do skargi na decyzję Miejskiego Urzędu Pracy w K." oraz "Uzupełnienie do skargi na decyzję Miejskiego Urzędu Pracy w K. z dnia 30.05.2025 r., nr [...]", skierowanych do Wojewody i przekazanych przez ten organ Sądowi, skarżący dołączył do akt sprawy: wniosek o skrócenie okresu wyłączenia z rejestru bezrobotnych z 29 lipca 2025 r., oświadczenie dotyczące rozmowy rekrutacyjnej z 14 maja 2025 r. oraz oświadczenie dotyczące korespondencji z drukarniami w dniach 7 - 23 maja 2025 r. W drugim z wymienionych pism podniósł, że dokumenty te mają istotne znaczenie dla całościowej oceny jego sprawy, w szczególności okoliczności towarzyszących niestawiennictwu w urzędzie 22 maja 2025 r. oraz charakteru jego działania jako osoby aktywnie poszukującej pracy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Co do wskazanej w skardze daty zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że 1 lipca 2025 r. nie wydał żadnego rozstrzygnięcia w tej sprawie. Wydanie decyzji zainicjowane odwołaniem strony od decyzji organu I instancji z 30 maja 2025 r. nastąpiło 27 czerwca 2025 r. Dodał, że w zaskarżonej decyzji niewłaściwie podano art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. b) zamiast art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. c), niemniej rozstrzygniecie organu czyni zadość art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. c) ustawy o promocji zatrudnienia. Okoliczności sprawy dotyczące utraty statusu osoby bezrobotnej przez skarżącego zostały szczegółowo opisane w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z 4 listopada 2025 r. skarżący przekazał do tut. Sądu kopię postanowienia Wojewody z 27 października 2025 r. o uchyleniu postanowienia Prezydenta Miasta K. w sprawie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z 30 maja 2025 r. w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej na okres 270 dni i umorzeniu postępowania organu I instancji. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że już po wniesieniu skargi, co miało miejsce 15 lipca 2025 r. (data złożenia skargi bezpośrednio do Sądu, przekazanej do organu stosownie do art. 53 § 4 w zw. z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją organu I instancji z 30 maja 2025 r. (data złożenia wniosku 8 sierpnia 2025 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w tak zakreślonych granicach Sąd dopatrzył się tego rodzaju naruszeń przepisów prawa materialnego, które powodują konieczność jej uchylenia. Na wstępie należy wyjaśnić, że Wojewoda słusznie uznał, że w sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy o promocji zatrudnienia. Akt ten utracił wprawdzie moc z dniem 1 czerwca 2025 r. na podstawie art. 460 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia, jednak zgodnie z art. 433 tej ustawy, postępowania w sprawach indywidualnych, wszczęte i niezakończone decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie ustawy są prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów. Postępowanie administracyjne w kontrolowanej sprawie zostało wszczęte pod rządami ustawy o promocji zatrudnienia i zakończyło się zaskarżoną decyzją z 27 czerwca 2025 r., co oznacza, że mają do niego zastosowanie przepisy tej ostatniej ustawy. W sprawie jest bezsporne, że skarżący, prawidłowo zawiadomiony o terminie stawiennictwa w urzędzie pracy oraz pouczony o konsekwencjach wynikających z niedopełnienia tego obowiązku, nie stawił się w MUP w K. 22 maja 2025 r. i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Zgodnie z art. 33 ust. 3 zdanie pierwsze ustawy o promocji zatrudnienia, bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Sankcję za niedopełnienie tego obowiązku przewiduje art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia, zgodnie z którym starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 (który to przepis w tej sprawie nie znajduje zastosowania), pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. Kategoryczne brzmienie art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy ("starosta pozbawia statusu bezrobotnego") powoduje, że decyzja wydana w trybie tego przepisu nie ma charakteru uznaniowego i w razie wystąpienia określonych w nim przesłanek, tj. niestawiennictwa bezrobotnego w wyznaczonym terminie i brak powiadomienia w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, rodzi po stronie organu obowiązek pozbawienia bezrobotnego statusu bezrobotnego. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niespornym stanie faktycznym sprawy. Usprawiedliwienie niestawiennictwa po terminie przewidzianym w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia jest prawnie nieskuteczne. Dlatego nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy podane w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz w skardze okoliczności, które mają uzasadniać nieobecność skarżącego w MUP 22 maja 2025 r., nawet jeśli obiektywnie byłyby usprawiedliwione. Nie ulega zatem wątpliwości, że w stanie kontrolowanej sprawy zaszły prawne przesłanki do wydania przez organ decyzji o utracie statusu bezrobotnego i w tym zakresie zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewody odpowiada prawu. W decyzji objętej skargą Sąd dostrzega natomiast naruszenie prawa materialnego w tej części, która dotyczy zaakceptowania przez organ II instancji okresu, na który orzeczono o utracie statusu bezrobotnego. Przywołany wyżej art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia, uzależnia obliczenie okresu, na który następuje pozbawienie statusu bezrobotnego w przypadku w nim określonym, od liczby niestawiennictw i odsyła w tym zakresie do art. 33 ust. 4 pkt 3 ww. ustawy. Ten ostatni przepis stanowi natomiast, że starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres: a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, b) 180 dni w przypadku drugiej odmowy, c) 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy. Stosując odpowiednio art. 33 ust. 4 pkt 3 do obliczania okresu, na który następuje pozbawienie statusu bezrobotnego w przypadku określonym w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, który ma zastosowanie w tej sprawie, pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia nieusprawiedliwionego w terminie do 7 dni niestawiennictwa na okres: a) 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa, b) 180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa, c) 270 dni w przypadku trzeciego i każdego kolejnego niestawiennictwa. W kontrolowanym przypadku skarżący został pozbawiony statusu bezrobotnego na 270 dni, gdyż według organów administracji po raz trzeci nie stawił się bez uzasadnionej przyczyny w wyznaczonym przez urząd terminie. Do obliczenia tego okresu organy przyjęły poprzednie niestawiennictwa skarżącego, licząc je od daty pierwszej rejestracji jako bezrobotnego, co miało miejsce 29 stycznia 2008 r. (historia rejestracji – wydruk z programu Syriusz – k. 11 i 11v. akt administracyjnych organu I instancji). W uzasadnieniu decyzji organu I instancji ustalono, i ustalenia te zaakceptował Wojewoda w decyzji objętej skargą, że R. W. nie stawił się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa: po raz pierwszy 1 sierpnia 2012 r. i został pozbawiony statusu bezrobotnego na okres 120 dni, po raz drugi 25 lutego 2013 r. i został pozbawiony statusu bezrobotnego na okres 180 dni oraz po raz trzeci 22 maja 2025 r. i został pozbawiony statusu bezrobotnego na okres 270 dni. Tymczasem z analizy akt sprawy, w szczególności z przywołanego wyżej wydruku z programu Syriusz, Karty rejestracyjnej bezrobotnego oraz raportu ZUS "okresy ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych" (k. 13 i 15 akt administracyjnych) wynika, że w czasie, który upłynął pomiędzy ostatnim niestawiennictwem skarżącego 25 lutego 2013 r. (liczonym przez organy jako drugie) i pozbawieniem go statusu osoby bezrobotnej z tą datą na 180 dni, skarżący był zatrudniony od 2 września 2013 r. do 31 grudnia 2022 r. w pełnym wymiarze czasu pracy. Następnie został zarejestrowany jako bezrobotny z prawem do zasiłku od 24 stycznia 2024 r. do 14 listopada 2024 r., kiedy to utracił status osoby bezrobotnej z uwagi na podjęcie pracy. Pozostawał w zatrudnieniu do 28 lutego 2025 r., zaś decyzją Prezydenta Miasta K. z 30 kwietnia 2025 r. został uznany za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku. W ramach tej ostatniej rejestracji nie stawił się w MUP 22 maja 2025 r. i został pozbawiony statusu bezrobotnego decyzją organu I instancji z 30 maja 2025 r. na okres 270 dni. Sąd podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym wobec niejednoznaczności przepisu art. 33 ust. 4 pkt 4 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia ewentualne niestawiennictwa przypadające po każdym okresie zatrudnienia danej osoby, następującym po okresie karencji (czyli po upływie okresu, na który nastąpiła utrata statusu bezrobotnego wskutek nieusprawiedliwionego niestawiennictwa), należy liczyć na nowo, tj. nie doliczać ich do niestawiennictw wcześniejszych, sprzed podjęcia zatrudnienia, które ulegają wówczas swoistemu "zatarciu". Przemawia za tym wzgląd na cel ustawy o promocji zatrudnienia, jakim zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 tego aktu, jest osiąganie pełnego i produktywnego zatrudnienia oraz trudności w racjonalnym zaakceptowaniu stanowiska przeciwnego o swoiście "wieczystym" sumowaniu niestawiennictw, obejmującym cały okres potencjalnej aktywności zawodowej danej osoby (por. wyrok WSA w Łodzi z 26 września 2022 r. III SA/Łd 451/22, wyrok WSA w Poznaniu z 5 lipca 2018 r., IV SA/Po 210/18, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Za słusznością takiej wykładni przemawia treść art. 33 ust. 4 pkt 4h ustawy o promocji zatrudnienia, który wskazuje, że dla ustalenia okresu, na który następuje pozbawienie statusu bezrobotnego, uwzględniane są łącznie wszystkie odmowy, niepodjęcia oraz przerwania form aktywizacji, o których mowa w ust. 4 pkt 3, 3a, 7, 8, 11 i 12. Z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 14 marca 2014 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 598), która z dniem 27 maja 2014 r. wprowadziła do ustawy o promocji zatrudnienia przepis art. 33 ust. 4 pkt 4h, wynika, że stanowi on podstawę prawną do sumowania "negatywnych" zachowań bezrobotnego (odmów podjęcia pracy i przerwania szkolenia, stażu, nie podjęcia szkolenia, stażu) dla określenia okresu, na jaki następuje pozbawienie statusu bezrobotnego (druk sejmowy nr 1949 publikowany na stronie sejm.gov.pl w zakładce ISAP – Internetowy System Aktów Prawnych). Ustawodawca, wymieniając w omawianym przepisie owe negatywne zachowania bezrobotnego, które należy uwzględniać łącznie dla ustalenia okresu, na który następuje pozbawienie statutu bezrobotnego, pominął jednak nieusprawiedliwione niestawiennictwa, o których mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy. Oznacza to, że przy obliczaniu okresu, na jaki następuje pozbawienie statusu bezrobotnego na podstawie powyższego przepisu nie ma podstaw prawnych do prostego sumowania wszystkich nieusprawiedliwionych niestawiennictw bezrobotnego, od początku jego rejestracji, tak jak w przypadku odmów, niepodjęcia oraz przerwania form aktywizacji, o których mowa w ust. 4 pkt 3, 3a, 7, 8, 11 i 12 ustawy. Przy wykładni art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia należy kierować się przede wszystkim celem, jakiemu służy sankcja w postaci pozbawienia statusu bezrobotnego osoby, która nie stawiła się w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy i nie usprawiedliwiła tego niestawiennictwa w określonym w ustawie terminie. Wydłużenie okresu, na który następuje pozbawienie statusu bezrobotnego w zależności od ilości niestawiennictw, ma uświadomić bezrobotnemu, że pomoc państwa przewidziana w ustawie skierowana jest tylko do tych osób, które wykazują gotowość podjęcia zatrudnienia, co wyraża się m.in. w realizacji obowiązku stawienia się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie. Sumowanie niestawiennictw dla ustalenia okresu, na jaki następuje pozbawienie statusu bezrobotnego na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, ma więc miejsce w czasie ciągłości rejestracji bezrobotnego tj. wówczas, gdy pomiędzy nieusprawiedliwionymi niestawiennictwami bezrobotnego nie występują okresy zatrudnienia. Przepis art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia w omawianym zakresie wymaga więc wykładni, gdyż jego treść nie jest jednoznaczna i może budzić wątpliwości interpretacyjne. W takim przypadku zastosowanie ma art. 7a § 1 k.p.a., który stanowi, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Nie ma przy tym sporu co do tego, że pozbawienie statusu osoby bezrobotnej jest odebraniem uprawnienia w powyższym rozumieniu, zaś w kontrolowanej sprawie nie występują inne strony ani nie wchodzą w grę interesy osób trzecich. Ponadto nie zachodzą okoliczności wykluczające zastosowanie cytowanego wyżej przepisu, wymienione w art. 7a § 2 k.p.a., w myśl którego przepisu § 1 nie stosuje się: 1) jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a w szczególności jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego; 2) w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych. W konsekwencji należy uznać, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy organ II instancji niewłaściwie zastosował art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia, co było skutkiem wadliwej wykładni tego przepisu. Nie było bowiem podstaw do utrzymania w mocy decyzji, w której skarżący został pozbawiony statusu bezrobotnego na okres 270 dni i zsumowania poprzednich nieusprawiedliwionych niestawiennictw, po których nastąpiło zatrudnienie strony. W tym przypadku niestawiennictwo 22 maja 2025 r. w MUP w K. należało potraktować jako pierwsze niestawiennictwo i okres, na jaki następuje utrata statusu bezrobotnego określić na 120 dni. Ponieważ stwierdzone naruszenie prawa materialnego ma wpływ na wynik sprawy, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ wyeliminuje dotychczasowe naruszenia prawa i rozpozna odwołanie skarżącego uwzględniając zaprezentowaną przez Sąd ocenę prawną. Organ będzie zobligowany przyjąć, że niestawiennictwo skarżącego w Miejskim Urzędzie Pracy w K. 22 maja 2025 r. było jego pierwszym niestawiennictwem w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 4 w zw. z art. 33 ust. 3 pkt 3 lit. a) ustawy o promocji zatrudnienia. Odnosząc się do pisma skarżącego z 4 listopada 2025 r. należy wskazać, że wydanie przez Wojewodę postanowienia z 27 października 2025 r., dotyczącego umorzenia postępowania organu I instancji w sprawie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją tego organu z 30 maja 2025 r. o utracie statusu bezrobotnego, nie ma znaczenia prawnego dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Po pierwsze, wniosek o wznowienie postępowania nie dotyczył zaskarżonej w tej sprawie decyzji Wojewody z 27 czerwca 2025 r. Po drugie, sądy administracyjne kontrolują zaskarżone decyzje administracyjne przyjmując stan faktyczny istniejący w dacie podjęcia tych decyzji i wedle stanu prawnego obowiązującego na datę ich wydania. Co do zasady, w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd nie bierze pod uwagę zdarzeń faktycznych i prawnych, które nastąpiły po wydaniu zaskarżonego aktu. W sprawie nie miał zastosowania art. 56 k.p.a. (zgodnie z którym w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu), gdyż wniosek o wznowienie postępowania - niezależnie od tego, że nie dotyczył decyzji kontrolowanej przez Sąd - złożony został po wniesieniu skargi.