II SA/Ke 452/22

\ Sygn. akt II SA/Ke 452/22 [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 listopada 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2022 r. sprawy ze skargi A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oddala skargę. Decyzją z [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymało w mocy decyzję własną z [...] znak: [...] stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] znak: [...] z [...] – zezwolenia [...] na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży udzielonych A. w lokalu przy ul. [...]. Z akt wynika następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Pismem z 21 stycznia 2022 r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej Kolegium) R. K. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] – w przedmiocie udzielenia zezwolenia [...] na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w lokalu przy ul. [...], wydanego dla A. We wniosku podniesiono, że do uzyskania pozwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, wymagana jest zgodnie z art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2021 r., poz.1119 ze zm.), dalej jako u.w.t.p.a. – zgoda wszystkich współwłaścicieli. Takiej zgody zaś nie było, albowiem postanowieniem z 23 listopada 2020 r. sygn. akt II Ca 982/20 Sąd Okręgowy odmówił wyrażenia zgody na sprzedaż alkoholu w tym lokalu. Decyzją z [...] Kolegium uznało, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] dotknięta jest wadą nieważności o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy A zarzuciła powyższej decyzji naruszenie: - art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie i w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji podczas gdy nie zaistniały przesłanki do wydania takiego orzeczenia; - art. 18 ust. 6 pkt 3 u.w.t.p.a. poprzez jego błędną wykładnię albowiem wnioskodawca przedstawił w sposób prawidłowy zgodę właściciela na sprzedaż alkoholu poprzez zgodę wyrażoną przez zarządcę sądowego nieruchomości; sam wnioskodawca nie ma wpływu na wewnętrzne konflikty pomiędzy poszczególnymi właścicielami i nie może z tego tytułu ponosić negatywnych konsekwencji prawnych; - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, a w konsekwencji na zupełnie bezpodstawnym przyjęciu, że w dacie wydania decyzji wnioskodawca nie dysponował zgodą wszystkich współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...] na sprzedaż napojów alkoholowych podczas gdy zarządca nieruchomości J. K. dysponował taką zgodą; - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy poprzez zupełne pominięcie przeprowadzenia zgłoszonych dowodów z zeznań świadka J. K. zarządcy sądowego nieruchomości przy ul. [...] oraz przesłuchania w charakterze strony R. P., który działa za wnioskodawcę; Mając na uwadze powyższe odwołująca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przeprowadzenie dowodu: - z przesłuchania świadka J. K. zarządcy sądowego budynku, w którym znajduje się lokal wynajmowany przez A, dla której wydano pozwolenie na sprzedaż alkoholu objętą w/w decyzjami administracyjnymi na okoliczność wykazania, że z chwilą wydania przedmiotowych decyzji przez Prezydenta Miasta [...] zarządca sądowy dysponował zgodą wszystkich współwłaścicieli a w szczególności na okoliczność wykazania, że R. K. w trakcie toczących się postępowań administracyjnych o wydanie decyzji pozwalającej na sprzedaż alkoholu również wyrażał zgodę; - z przesłuchania stron, przy czym po stronie A R. P. prezesa zarządu komplementariusza na okoliczność wykazania, że przedmiotowe pozwolenia (decyzje) zezwalające na sprzedaż alkoholu pod adresem [...] zostały wydane zgodnie z prawem i nie obarczone rażącym naruszeniem prawa; Strona stwierdziła, że R. K. nie mógł zająć stanowiska w sprawie, albowiem jak wskazywał w piśmie z 24 maja 2022 r. skierowanym do Kolegium, nie był informowany o toczącym się postępowaniu o wydanie zezwolenia na sprzedaż alkoholu na rzecz Spółki. Spółka natomiast posiadała informacje, że ze względu na notoryczne zakłócanie ciszy nocnej i porządku publicznego przez klientów spółki po spożyciu alkoholu, nie jest on skłonny do wyrażenia zgody na sprzedaż alkoholu. Rozpoznając ponownie wniosek Kolegium przywołało przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi i ustaliło, że do wniosku z dnia 1 września 2020 r. o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5% oraz piwa, powyżej 4,5% do 18% alkoholu z wyjątkiem piwa oraz powyżej 18% alkoholu, przeznaczonego do spożycia w miejscu sprzedaży, tj. w [...] pod adresem [...], ul. [...], A załączyła: umowę najmu lokalu zawartą w dniu 14 lipca 2016 r. pomiędzy J. K. a A na wynajem lokali użytkowych przy ul. [...], porozumienie z dnia 6 sierpnia 2020 r. w przedmiocie przejęcia praw i obowiązków z umowy najmu z dnia 14 lipca 2016 r., na mocy której najemcą lokalu przy ul. [...] stała się B oraz zgodę z dnia 6 sierpnia 2020 r. na podnajem powierzchni lokali od B przez A. W związku z powyższym Kolegium przyjęło, że wnioskodawca w dacie składania wniosku na sprzedaż alkoholu w dniu 1 września 2020 r. dysponował tytułem prawnym do lokalu, ponieważ przedłożył umowę najmu lokalu użytkowego. Na dzień złożenia wniosku została także załączona zgoda zarządcy nieruchomości J. K. z dnia 1 września 2020 r. na sprzedaż alkoholu w lokalu przy ul. [...] prowadzonym przez wnioskodawcę. W oparciu o dane ujawnione w księdze wieczystej nr KI1L/00063687/5, ustalono, że nieruchomość ta stanowi współwłasność J. K., S. S. oraz R. K. i nie ma wyodrębnionych lokali. Stanowi współwłasność w częściach ułamkowych. Opierając się na poglądach wyrażanych w orzecznictwie organ odwoławczy uznał, że w zaistniałej sytuacji z uwagi na treść art. 18 ust. 6 pkt 3 u.w.t.p.a., zgoda musi pochodzić od współwłaścicieli nieruchomości, jako że stanowi ona czynność przekraczającą zwykły zarząd nieruchomością wspólną, zgodnie z art. 199 K.c. W dacie złożenia wniosku, przedłożenie zgody J. K. na sprzedaż napojów alkoholowych w lokalu przy ul. [...] nie wypełniało dyspozycji art. 18 ust. 6 pkt 3 u.w.t.p.a. Postanowienie Sądu Rejonowego I Wydział Cywilny z 29 marca 2019 r. sygn. akt I Ns 813/18 zezwalające zarządcy nieruchomości położonej w [...]J. K. na wyrażenie zgody na sprzedaż alkoholu przez A w dacie wydawania zaskarżonej decyzji z [...] było nieprawomocne. Zgodnie z art. 365 § 1 k.p.c., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Istota uregulowanej w art. 365 § 1 k.p.c. mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia polega na tym, że wynikający z niej stan związania ogranicza się do sentencji orzeczenia i nie obejmuje motywów rozstrzygnięcia. Sąd Okręgowy postanowieniem z 23 listopada 2020 r. sygn. akt II Ca 982/20 uchylił w/w postanowienie Sądu Rejonowego z 29 marca 2019 r. sygn. akt I Ns 813/18 w części dotyczącej A. Tym samym nie można uznać, by w dacie składania przez A wniosku na sprzedaż alkoholu, tj. z dnia 1 września 2020 r. wnioskodawca legitymował się zgodą właścicieli nieruchomości przy ul. [...] na sprzedaż alkoholu. Kolegium stwierdziło, że braku sprzeciwu R. K. nie można uznać za wyrażenie zgody, tak jak oczekuje spółka. W piśmie z 20 maja 2022 r. R. K. wskazał, że ze względu na zakłócanie ciszy nocnej i porządku publicznego przez klientów spółki po spożyciu alkoholu nie jest skłonny na wyrażenie zgody na sprzedaż alkoholu, a o toczących się postępowaniach administracyjnych nie wiedział, gdyż nie był ich stroną. W ocenie organu odwoławczego, przedmiotowa sytuacja wyczerpuje przesłanki nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, z przyczyn wymienionych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Opierając się na wykładni pojęcia "rażącego naruszenia prawa" stwierdzono, że skoro przedsiębiorca nie uzyskał zgody od współwłaściciela i nie załączył jej do wniosku, a mimo to uzyskał zezwolenie, jedyną drogą zwalczania niekorzystnych skutków decyzji o zezwoleniu na sprzedaż napojów alkoholowych wydanej z pominięciem zgody wszystkich współwłaścicieli budynku, jest nadzwyczajny tryb postępowania zmierzający do stwierdzenia nieważności decyzji. Zdaniem organu, przyjęcie w takiej sytuacji poglądu, że naruszenie art. 18 ust. 6 pkt 3 u.w.t.p.a., polegające na wydaniu zezwolenia bez uzyskania zgody wszystkich współwłaścicieli budynku, w którym ma być zlokalizowany punkt sprzedaży napojów alkoholowych, nie ma rażącego charakteru, prowadziłoby do niedopuszczalnego pominięcia jednoznacznego przepisu prawa, który stanowi zabezpieczenie interesu prawnego współwłaścicieli budynku. W konsekwencji więc decyzja taka nie może ostać się w warunkach demokratycznego państwa prawnego. Zatem naruszenie prawa należy uznać za oczywiste skoro od organu udzielającego zezwoleń w tak sztywnym reżimie prawnym oczekiwać należy szczególnej dokładności przy stosowaniu i wykładni przepisów prawa, zwłaszcza tych, które mają bezpośrednie przełożenie na codzienne życie mieszkańców. W ocenie Kolegium, w niniejszej sprawie postępowanie prowadzone było w sposób zgodny z regulacjami postępowania administracyjnego i zostały zastosowane właściwe przepisy prawa materialnego. Odnosząc się do wniosku dotyczącego przesłuchania J. K. oraz R. P. wyjaśniono, że nie mógł on zostać uwzględniony, gdyż w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności postępowanie dowodowe jest zawężone i ogranicza się ono do badania decyzji objętej postępowaniem i dokumentów, zgromadzonych w postępowaniu dotyczącym jej wydania. Przesłuchanie w/w osób nie wniosłoby nic nowego w sprawie, gdyż wszystkie istotne okoliczności w sprawie zostały ustalone w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, który nie budził wątpliwości Kolegium. W skardze do tut. Sądu A zarzuciła powyższemu rozstrzygnięciu: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 18 ust. 6 pkt. 3 u.w.t.p.a. poprzez jego błędną wykładnię albowiem wnioskodawca przedstawił w sposób prawidłowy zgodę właściciela na sprzedaż alkoholu poprzez zgodę wyrażoną przez zarządcę sądowego nieruchomości. Przepis w tym zakresie nie przedstawia formy wyrażenia zgody, zaś zarządca przedłożył taką zgodę w imieniu wszystkich pozostałych współwłaścicieli którzy nie sprzeciwiali się temu, aby skarżąca prowadząca [...] sprzedawała alkohol w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zgoda ta nie może zostać odwołana po zakończeniu postępowania tylko dlatego, że zaistniał konflikt pomiędzy współwłaścicielami budynku; 2. naruszenie przepisów postępowania: b) art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a w zw. z art. 157 § 1 k.p.a i art. 158 § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie i w konskwencji stwierdzenie nieważności decyzji podczas gdy nie zaistniały przesłanki do wydania takiego orzeczenia; c) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, a w konsekwencji na zupełnie bezpodstawnym przyjęciu, że w dacie wydania decyzji wnioskodawca nie dysponował zgodą wszystkich współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...] na sprzedaż napojów alkoholowych podczas gdy: - zarządca nieruchomości J. K. dysponował taką zgodą przez wszystkich pozostałych współwłaścicieli m.in. właśnie przez R. K., - R. K. wiedział o toczącym się postępowaniu wydającym zezwolenie na sprzedaż alkoholu przez skarżącą, - R. K. wyraził swój sprzeciw dotyczący sprzedaży alkoholu przez skarżącą już po wydaniu ostatecznej decyzji na sprzedaż alkoholu z powodu konfliktu jaki ma miejsce pomiędzy nim a J. K., - zupełne pominięcie, że w przedmiotowym budynku mieszczą się również inne lokale prowadzące działalność rozrywkową i sprzedające alkohol gdzie zgody również udzielał zarządca w dokładnie w taki sam sposób jak w przedmiotowej sprawie a mimo to nie toczą się wobec nich jakiekolwiek postępowania co jest dowodem na to, że R. K. celowo wprowadził w tej sprawie organ w błąd; d) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy poprzez zupełne pominięcie przeprowadzenie zgłoszonych dowodów z zeznań świadka J. K. zarządcy sądowego nieruchomości przy ul. [...] oraz przesłuchania w charakterze strony R. P. który działa za wnioskodawcę; e) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie wydanej decyzji a polegające na zupełnym braku uzasadnienia powodów braku dopuszczenia zgłoszonych przez skarżącą dowodów z zeznań z zeznań świadka J. K. zarządcy sądowego nieruchomości przy ul. [...] oraz przesłuchania w charakterze strony R. P. który działa za wnioskodawcę; f) art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie i utrzymanie w całości w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] oraz o zasądzenie kosztów niniejszego postępowania. W skardze zawarty został również wniosek o wstrzymanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wykonania zaskarżonej niniejszą skargą decyzji, który jak wynika z akt Kolegium uwzględniło postanowieniem z 7 września 2022 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa). Przede wszystkim uwzględniając zakres przedmiotowy niniejszej sprawy dotyczący postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, a w szczególności tego, jak należy rozumieć przesłankę rażącego naruszenia prawa, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie uznało, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] została wydana z rażącym naruszeniem art. 18 ust. 6 pkt 3 u.w.t.p.a. Jak wielokrotnie wskazywano w ugruntowanym już orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, o "rażącym naruszeniu prawa" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok NSA z 27 października 2015 r., II OSK 397/14). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa, gdyż odmienność wykładni budzących wątpliwości przepisów prawa nie może być podstawą żądania stwierdzenia nieważności decyzji, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności (por.m.in. wyroki NSA: z 9 sierpnia 2016 r., II OSK 2868/14; z 2 marca 2011 r., II OSK 2226/10; z 11 maja 1994 r., III SA 1705/93). Brak któregoś z wymienionych powyżej elementów wyklucza możliwość uznania, że doszło do wydania decyzji administracyjnej z rażącym naruszeniem prawa. W sprawie niniejszej te przesłanki zostały spełnione. Sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona zgodnie z art. 18 ust. 1 u.w.t.p.a. tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, na wniosek przedsiębiorcy. Niezbędne elementy wniosku zawiera art. 18 ust. 5 u.w.t.p.a., zaś ust. 6 tego przepisu wskazuje jakie dokumenty należy dołączyć do wniosku, w tym zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym (art. 18 ust. 6 pkt 3 u.w.t.p.a.). Nieprzedłożenie przez przedsiębiorcę któregokolwiek z dokumentów, o których mowa w art. 18 ust. 6 u.w.t.p.a., obliguje organ zezwalający do wydania decyzji odmawiającej udzielenia zezwolenia. Przepis art. 18 ust. 6 pkt 3 u.w.t.p.a. wskazuje w sposób wyraźny podmioty uprawnione do wyrażenia zgody na sprzedaż napojów alkoholowych, jeśli punkt sprzedaży zlokalizowany jest w budynku. Poza sporem pozostaje okoliczność, że lokal, który A zgłosiła we wniosku z dnia 1 września 2020 r. jako punkt sprzedaży napojów alkoholowych, w dacie jego złożenia stanowił przedmiot współwłasności trzech osób: J. K., S. S. oraz R. K., o czym świadczy treść księgi wieczystej nr [...]. Z akt sprawy wynika również, że skarżąca spółka do wniosku przedłożyła postanowienie Sądu Rejonowego w z dnia 29 marca 2019 r. zezwalające zarządcy nieruchomości położonej w [...] - J. K. na wyrażenie zgody na sprzedaż napojów alkoholowych w pełnym zakresie (do 4,5% oraz piwo, powyżej 4,5% do 18%, z wyjątkiem piwa oraz powyżej 18% alkoholu) przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży tj. w lokalu gastronomicznym zlokalizowanym w [...] pod adresem [...], prowadzonym przez A. Ww. postanowienie stanowiło rozstrzygnięcie w przedmiocie czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu rzeczy wspólnej. Nie budzi wątpliwości Sądu, że w dacie złożenia wniosku postanowienie SR z dnia 29 marca 2019 r. nie było prawomocne, o czym świadczy brak stosownej klauzuli na kopii postanowienia przedłożonego organowi I instancji. Nie jest jasne z jakich przyczyn w tej sytuacji organ I instancji udzielając w dniu [...] zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych dla skarżącej kierował się zgodą J. K. wyrażoną w dniu 1.09.2020 r. oraz oświadczeniem pełnomocnika skarżącej zawartego w piśmie z 24 lutego 2020 r., że "z pozyskanych informacji wynika, że ww. postanowienie jest prawomocne albowiem nie został złożony skutecznie środek zaskarżenia (apelacja) do sądu II instancji". Tymczasem Sąd Okręgowy postanowieniem z 23 listopada 2020 r. uchylił postanowienie Sądu Rejonowego z 29 marca 2019 r. w części dotyczącej A. Powyższe oznacza, że skarżąca w dniu złożenia wniosku nie dysponowała skutecznie udzieloną zgodą przez właściwe podmioty tj. wszystkich współwłaścicieli bądź postanowieniem sądu zastępującym zgodę tych osób. Wbrew twierdzeniu skarżącej Spółki nie wystarczał w tej sytuacji brak sprzeciwu współwłaścicieli, ale była wymagana pozytywna zgoda. W orzecznictwie dominuje pogląd, że wyrażenie zgody na sprzedaż napojów alkoholowych w budynku, jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu i Sąd to stanowisko również w pełni podziela. Nie było ono również kwestionowane przez skarżącą, skoro do wniosku z 1.09.2020 r. przedłożyła postanowienie SR z 29.03.2019 r., tyle, że nie było ono opatrzone klauzulą prawomocności. Z tego samego powodu – skoro Spółka jako wnioskodawca odwołała się do zgody dla zarządcy udzielonej przez Sąd, która to zgoda ze swej istoty ma zastępować zgodę współwłaścicieli – za nieskuteczne należy również uznać powoływanie się na brak sprzeciwu ze strony R. K. jako jednego ze współwłaścicieli. W niniejszej sprawie wydanie przez Prezydenta Miasta [...] zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży udzielonych A w lokalu przy ul. [...] nastąpiło wbrew oczywistemu obowiązkowi zawartemu w art. 18 ust. 6 pkt 3 u.w.t.p.a., dołączenia zgody współwłaścicieli budynku. Obowiązek ten nie może być traktowany wyłącznie jako wymóg formalny, któremu powinien odpowiadać wniosek. Jest bowiem formalnym odbiciem materialnoprawnej przesłanki posiadania zgody na sprzedaż alkoholu w budynku, która musi być wyrażona przez jego właścicieli, zarządcę lub administratora. Zadaniem organu administracji rozpatrującego wniosek o zezwolenie na sprzedaż alkoholu w budynku jest ustalenie, czy dołączona do wniosku zgoda pochodzi od uprawnionego do jej wyrażenia podmiotu. W tym celu organ administracji musi ustalić stan prawny budynku, którego dotyczy wniosek i ewentualnie sposób wykonywania zarządu nieruchomością, od tego bowiem zależy to, czy spełniona jest przesłanka zgody na sprzedaż alkoholu w budynku, która musi być wyrażona przez jego właścicieli, zarządcę lub administratora. Nie jest ona spełniona, jeśli została wyrażona przez podmiot do tego nieuprawniony. W przypadku sporu prawnie dopuszczalne jest zastąpienie zgody właścicieli postanowieniem sądu zezwalającym na wyrażenie zgody, jednakże musi ono posiadać walor prawomocności. Organ powinien w tej kwestii poczynić wyczerpujące ustalenia, co wymagało przedłożenia postanowienia z nadaną klauzulą prawomocności. Organ wadliwie przyjął, że materialnoprawna przesłanka posiadania zgody na sprzedaż alkoholu w budynku została spełniona. Fakt, że w dacie złożenia wniosku z 1.09.2020 r. nie było prawomocnego orzeczenia sądu w powyższym zakresie oznacza, że przy wydaniu decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] doszło do rażącego naruszenia prawa o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Na akceptację bowiem zasługuje stanowisko Kolegium, że pominięcie kategorycznego brzmienia przepisu art. 18 ust. 6 pkt 3 u.w.t.p.a., który zapewnia współwłaścicielom budynku zabezpieczenie ich interesu prawnego ma charakter rażącego naruszenia prawa. Wydając zaskarżoną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie naruszyło przepisów prawa procesowego i materialnego. Dla oceny zasadności tego rozstrzygnięcia nie są istotne przyczyny, z powodu których skarżąca spółka nie przedłożyła dokumentu z prawidłowo wyrażoną zgodą na sprzedaż napojów alkoholowych w budynku przy ul. [...]. Z tego względu przesłuchiwanie zawnioskowanych przez skarżąca świadków nie miałoby żadnego wpływu na treść wydanej decyzji. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.