II SA/Ke 461/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 września 2012 roku sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A. w K. S.A. w likwidacji na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia stacji kontroli pojazdów oddala skargę. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania A. w K. S.A. w likwidacji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję wydaną w upoważnienia Starosty K. w dniu [...] zakazującą prowadzenia przez ww. spółkę stacji kontroli pojazdów i skreślającą ją z rejestru działalności regulowanej. W uzasadnieniu organ podał, że decyzja organu I instancji wydana została na podstawie art. 83b ust. 1 i 2 pkt 3 lit. c w związku z art. 83 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.), zwanej dalej p.r.d. oraz przedstawił następujący stan faktyczny sprawy. W dniu 30 stycznia 2012 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie zakazu prowadzenia przez A. w K. S.A. w likwidacji stacji kontroli pojazdów poprzez skreślenie przedsiębiorcy z rejestru działalności regulowanej. W odwołaniu od powyższej decyzji A. w K. S.A. w likwidacji zarzuciło naruszenie prawa materialnego tj. art. 83b ust. 1 i 2 pkt 3 lit. c w zw. z art. 83 ust. 3 pkt 2 p.r.d. poprzez ich błędną wykładnię i nieuzasadnione przyjęcie, że przepisy te stanowią samoistną przesłankę do wydania decyzji o zakazie prowadzenia działalności regulowanej w postaci prowadzenia stacji kontroli pojazdów, naruszenie prawa materialnego tj. art. 83b ust. 2 pkt 3 lit. c ww. ustawy poprzez jego błędną wykładnię i w rezultacie przyjęcie, że odwołujący rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów oraz przepisów postępowania tj. art. 6, 77 § 1 i 107 § 1 i 3 kpa. Skarżący wskazał, że błędne jest stanowisko organu, iż otwarcie likwidacji przedsiębiorcy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa stanowi rażące naruszenie warunków wykonywania ww. działalności gospodarczej. Otwarcie likwidacji, zdaniem skarżącej spółki, winno być oceniane jedynie na etapie ubiegania się o wpis do rejestru działalności w postaci prowadzenia stacji kontroli pojazdów. W jej ocenie ustawodawca wskazał zarówno na przesłanki formalne jak i materialne, które musi spełnić przedsiębiorca, aby mógł zostać wpisany do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów, a przepis regulujący podstawy formalne wpisu do rejestru nie stanowi równocześnie podstawy do wydania decyzji o zakazie prowadzenia działalności objętej tym wpisem. W ocenie spółki nie można dokonywać wykładni rozszerzającej przepisów w celu wydania decyzji o zakazie. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym SKO wskazało, że mając na uwadze unormowanie zawarte w art. 83 ust. 2 p.r.d., działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów. Powołując się na art. 83 ust. 3 pkt 1-6 p.r.d. Kolegium stwierdziło, że spełnienie określonych w nim warunków przez przedsiębiorcę dotyczy "prowadzenia" przez niego działalności co oznacza, że muszą one być spełnione przez cały okres jej prowadzenia, a nie tylko przy rozpoczęciu. Analiza sprawy wskazuje, zdaniem organu, na rażące naruszenie przez spółkę w zakresie prowadzonego przedsiębiorstwa wymagań tę działalność warunkujących, a konkretnie znajdowanie się przez spółkę w stanie likwidacji. Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO zaznaczyło, że ustawodawca nie wprowadził rozróżnienia na warunki formalne i materialne wykonywania działalności polegającej na prowadzeniu stacji kontroli pojazdów, zatem niezasadnym byłoby dokonywanie takiego podziału i uznanie, że tylko naruszenie warunków materialnych prowadzenia takiej działalności powoduje ewentualnie konieczność wprowadzenia zakazu jej prowadzenia. Ponadto, o ile część z warunków koniecznych do prowadzenia tego typu działalności ma charakter stopniowalny i da się określić w zależności od okoliczności czy ich naruszenie ma charakter rażący czy też nie, o tyle warunek prowadzenia działalności przez przedsiębiorcę niebędącego w stanie likwidacji ani w upadłości do takich warunków nie należy. Wynika on, zdaniem organu, wprost z ustawy, a zatem jego niespełnienie stanowi rażące naruszenie przesłanek koniecznych do prowadzenia działalności regulowanej w opisanym zakresie. Skargę na decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożyło A. w K. Spółka Akcyjna w likwidacji zaskarżając zawarte w niej rozstrzygnięcie w całości oraz zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: a. art. 83b ust. 1 i ust. 2 pkt 3 lit. c w zw. z art. 83 ust. 3 pkt 2 p.r.d. poprzez ich błędną wykładnię i w rezultacie niczym nieuzasadnione przyjęcie, że powyższe przepisy stanowią samoistną podstawę do wydania decyzji o zakazie prowadzenia działalności regulowanej w postaci prowadzenia stacji kontroli pojazdów w przypadku podjęcia przez walne zgromadzenie uchwały o rozwiązaniu spółki, b. art. 83b ust. 2 pkt 3 lit. c p.r.d. w zw. z art. 71 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r., Nr 220, poz. 1447 ze zm.), zwanej dalej s.d.g., poprzez ich błędną wykładnię i w rezultacie niczym nieuzasadnione przyjęcie, że wskutek podjęcia przez walne zgromadzenie uchwały o rozwiązaniu spółki, skarżący rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów, 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a. art. 6 kpa poprzez wydanie decyzji administracyjnej bez podstawy prawnej, a jedynie w oparciu "o ich dowolną i niczym nieuzasadnioną interpretację dokonaną wbrew ich oczywistej treści i wbrew podstawowym zasadom wykładni prawa", b. art. 77 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie i w rezultacie wydanie decyzji bez rozpatrzenia całości zebranego materiału dowodowego, w szczególności bez rozpatrzenia i jakiegokolwiek odniesienia się do twierdzeń skarżącego zawartych w piśmie z dnia 1 lutego 2012 r., c. art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez brak zawarcia w decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego co do bezpośredniej podstawy prawnej do wydania decyzji zakazującej prowadzenia działalności regulowanej w postaci stacji kontroli pojazdów przez podmiot postawiony w stan likwidacji. Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu zwrotów kosztów postępowania. W ocenie spółki żaden z przepisów wskazanych jako podstawa wydanej decyzji rozpatrywany osobno jak i łącznie nie daje uprawnienia organowi nadzorującemu (staroście) do wydania decyzji o zakazie prowadzenia ww. działalności i dokonania wykreślenia podmiotu z rejestru, a więc decyzja ta wydana została bez podstawy prawnej i w związku z tym zachodzi podstawa do stwierdzenia jej nieważności. Jak wskazała skarżąca, wbrew stanowisku organu II instancji za utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji nie przemawia zarówno literalna treść tych przepisów, jak i ich rozumienie przy zastosowaniu znanych rodzajów wykładni prawa. Literalna wykładnia art. 83 p.r.d. na tle jego ustępu 3 musi, w ocenie skarżącej spółki, prowadzić do wniosku, że kwestia otwarcia w stosunku do przedsiębiorcy likwidacji jest oceniana wyłącznie na etapie ubiegania się o wpis do rejestru działalności regulowanych w postaci prowadzenia stacji kontroli pojazdów. Przepis ten bowiem zbieżny jest z przepisami ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2000 r., Nr 94, poz. 1037), które co do zasady, po otwarciu likwidacji zakazują podejmowania nowych interesów — takie jest również ratio legis art. 83 ust. 3 pkt 2 p.r.d. Spółka nie zgodziła się z SKO, że podjęcie przez walne zgromadzenie uchwały o rozwiązaniu spółki przewidziane w art. 459 Kodeksu spółek handlowych mające na celu zakończenie bieżących interesów spółki stanowi rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów i w konsekwencji, że otwarcie likwidacji jest podstawą do wydania decyzji na podstawie art. 83b ust. 2 pkt 3 lit.c p.r.d. W przepisie tym, zdaniem skarżącego, może chodzić wyłącznie o naruszenie warunków materialnych, a nie formalnych. Gdyby ustawodawca chciał sankcjonować sam fakt otwarcia likwidacji przedsiębiorcy prowadzącego stację kontroli pojazdów poprzez jego wykreślenie z ewidencji, to uregulowałby to analogicznie jak w przypadku licencji czy zezwolenia w ustawie o transporcie drogowym gdzie sam fakt likwidacji czy upadłości przedsiębiorcy powoduje wygaśnięcie licencji czy zezwolenia. Spółka zakwestionowała ocenę organów, że działając zgodnie z prawem rażąco naruszyła warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów tylko dlatego, że postanowiła zakończyć działalność poprzez likwidację. Spółka podniosła, że SKO nie dokonało jakiejkolwiek wykładni art. 83b ust. 2 pkt 3c p.r.d. tj. co należy rozumieć przez "rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów", a tylko wskazało, jakoby ustawodawca nie wprowadził rozróżnienia na warunki materialne i formalne prowadzenia działalności gospodarczej będącej przedmiotem niniejszej sprawy. Takie stanowisko jest w ocenie skarżącego błędne, trudno bowiem nie dokonać takiej kategoryzacji owych warunków w świetle art. 83a p.r.d. bezpośrednio wskazującego wymogi formalne, jakie musi spełnić przedsiębiorca ubiegający się o wpis do odpowiedniego rejestru. Dokonanie wykładni systemowej powinno doprowadzić, zdaniem spółki do wniosku, że art. 83 ust. 3 pkt. 2 p.r.d. znajduje się w grupie przepisów regulujących kwestię wpisu przedsiębiorcy do rejestru działalności regulowanej. Wniosek taki wynika z faktu, iż poprzedzający go art. 83 ust. 2 stanowi o tym, że wykonywanie działalności w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów wymaga wpisu do odpowiedniego rejestru, natomiast w ust. 3 tego artykułu określone są warunki formalne i materialne jakie przedsiębiorca musi spełniać, aby zostać wpisany do tego rejestru. Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem SKO, że przepis regulujący podstawy formalne wpisu do rejestru stanowi również podstawę do wydania decyzji o zakazie prowadzenia takiej działalności i wykreślenia przedsiębiorcy z rejestru, w szczególności w sytuacji, gdy regulujący tę kwestię art. 83b ust. 2 pkt 3 p.r.d. nie odwołuje się w swej treści bezpośrednio do art. 83 ust. 3 pkt 2 p.r.d. Nie można, zdaniem skarżącej spółki przyjąć, aby racjonalnie działający ustawodawca regulując wyraźnie odrębnie kwestię przesłanek wydania decyzji "zakazującej" od przesłanek wydania decyzji "rejestrującej" nie przewidział celowości stosowania pomiędzy nimi analogii, gdyby taki był jego rzeczywisty zamysł. W sytuacji braku bezpośredniego lub chociażby pośredniego odwołania (np. poprzez odwołanie do "podstaw wpisu do rejestru") art. 83b ust. 2 pkt 3 p.r.d. do art. 83 ust. 3 pkt 2 trudno domniemywać istnienie pomiędzy tymi przepisami systemowego związku pozwalającego na stosowanie skarżonej sankcji wyłącznie z uwagi na fakt otwarcia likwidacji. Ponadto skarżąca spółka podniosła, że reguły wykładni celowościowej przewidują przeprowadzenie procesu interpretacji przepisu w oparciu o osiągnięcie "celu" ustawy oraz poprzez zbadanie procesu myślowego i "intencji" ustawodawcy oraz przesłanek stojących u celu takiego, a nie innego uregulowania poszczególnych kwestii prawnych. Nie można, w jej ocenie, przyjąć toku rozumowania prezentowanego przez organ I instancji, aby wydanie decyzji o zakazie prowadzenia działalności gospodarczej mogło być sankcją za otwarcie w stosunku do przedsiębiorcy likwidacji. Przez sankcję należy bowiem rozumieć ukaranie winnego za jego działanie niezgodne z prawem, czyli za jego działanie lub zaniechanie. Niedopuszczalnym jest natomiast wydanie decyzji mającej znamiona sankcji w sytuacji, gdy działaniu przedsiębiorcy nie można zarzucić naruszenia merytorycznych warunków wykonywania działalności czy też przypisać znamion czynu niedozwolonego bądź zachowania niezgodnego z obowiązującymi przepisami. W szczególności za rażące naruszenie warunków nie może być uważane otwarcie likwidacji w stosunku do przedsiębiorcy, który to proces ma na celu zakończenie jego bieżących interesów i nie ma żadnego negatywnego wpływu na prawidłowe wykonywanie działalności regulowanej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów. Jak podniosła spółka, organ I instancji wskazał co prawda, że otwarcie likwidacji stanowi podważenie rękojmi prawidłowego wykonywania czynności w tym zakresie, ale w żaden sposób nie uzasadnił swojego stanowiska. SKO nie podjęło tego wątku i nie odniosło się w ogóle do kwestii, w jaki sposób otwarcie likwidacji skutkować ma bezpośrednio rażącym naruszeniem przepisów. Samo otwarcie likwidacji w stosunku do przedsiębiorcy jakim jest spółka akcyjna nie powoduje żadnych zmian, które skutkowałyby rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów. Nie wiadomo, w ocenie spółki, na czym polegać ma nagła zmiana w statusie przedsiębiorcy, co do którego otwarta została likwidacja w stosunku do jego stanu poprzedniego. Sam proces likwidacji ma na celu zakończenie bytu prawnego spółki i w żaden sposób nie może prowadzić do pokrzywdzenia wierzycieli lub też innych podmiotów (w tym publicznoprawnych) zaangażowanych w jej działalność. Skarżąca spółka podniosła, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że niedopuszczalnym jest regulowanie przyczyn wydania decyzji zakazującej wykonywanie regulowanej działalności gospodarczej niezgodnie z s.d.g. Jeżeli ustawy regulują tę kwestię odmiennie niż s.d.g., to są one w tym zakresie niemożliwe do zastosowania. Niedopuszczalnym będzie dokonywanie wykładni rozszerzającej przepisów w celu wydania decyzji "zakazującej". Zakaz dokonywania takiej wykładni należy przyjmować również z uwagi na skutki wydania takiej decyzji, w szczególności z uwagi na ustawowy rygor natychmiastowej wykonalności wskazany w art. 71 ust. 2 s.d.g., który uniemożliwia przedsiębiorcy prowadzenie regulowanej działalności gospodarczej nawet pomimo tego, że decyzja zakazująca wydana została błędnie. Spółka zarzuciła, że SKO nie odniosło się w ogóle do wyżej opisanych okoliczności pomimo otrzymania stosownych informacji w drodze pisma skarżącego z dnia 1 lutego 2012 r., znajdującego się w aktach sprawy. Nie ma na ten temat wzmianki w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co stanowi naruszenie art. 107 § 1 i 3 kpa. Sama decyzja nie ma w sobie żadnych śladów uzasadnienia faktycznego i prawnego, a zaprezentowane przez SKO stanowisko jest niezrozumiałe i nielogiczne. Brak jest odniesienia się do przepisów związanych z działalnością podmiotów gospodarczych, kodeksu spółek handlowych oraz prawa upadłościowego i naprawczego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Stan faktyczny ustalony przez organ II instancji jest bezsporny. Niekwestionowaną okolicznością jest bowiem, że A. w K. Spółka Akcyjna z siedzibą w K. jest w stanie likwidacji. Znajduje to potwierdzenie w akcie notarialnym z dnia [...] sporządzonym w Kancelarii Notarialnej B. w W. za Nr Rep. [...] (k. 14 akt administracyjnych) zawierającym uchwałę Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia w sprawie rozwiązania spółki po przeprowadzeniu jej likwidacji. Przedmiot sporu dotyczy interpretacji przepisów prawa materialnego i sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy sytuacja, w której wobec podmiotu gospodarczego prowadzącego stację kontroli pojazdów otwarto likwidację, może stanowić podstawę do wydania przez starostę decyzji o zakazie prowadzenia takiej stacji i skreślenie przedsiębiorcy z rejestru działalności regulowanej na podstawie art. 83b ust.2 pkt 3 lit.c ustawy p.r.d. Odnosząc się do pojęcia działalności regulowanej sięgnąć należy do art. 64 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r., Nr 220, poz. 1447 ze zm.) zgodnie z którym jeżeli przepis odrębnej ustawy stanowi, że dany rodzaj działalności jest działalnością regulowaną w rozumieniu tej ustawy, przedsiębiorca może wykonywać tę działalność, jeżeli spełnia szczególne warunki określone przepisami tej odrębnej ustawy i po uzyskaniu wpisu w rejestrze działalności regulowanej. Takim rodzajem działalności jest zgodnie z art. 83 ust. 2 p.r.d. działalność polegająca na prowadzeniu stacji kontroli pojazdów. Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowią art. 83 ust. 3 pkt 2 oraz art. 83b ust. 2 pkt 3c p.r.d. Pierwszy z nich określa warunki wymagane od podmiotów prowadzących stację kontroli pojazdów i stanowi, że działalność taką może prowadzić m.in. przedsiębiorca, który nie jest przedsiębiorcą w stosunku do którego otwarto likwidację lub ogłoszono upadłość. Drugi natomiast daje staroście kompetencję do wydania decyzji o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji kontroli pojazdów oraz skreślenia go z rejestru działalności regulowanej, jeżeli rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela stanowisko Kolegium, że otwarcie likwidacji wobec przedsiębiorcy prowadzącego stację kontroli pojazdów stanowi rażące naruszenie warunków wykonywania tej działalności i winno skutkować sankcją z art. 83b ust. 2 pkt 3c p.r.d. Szczególną uwagę należy zwrócić na zapis zawarty w art. 83 ust. 3 ww. ustawy tj. że "stację kontroli pojazdów może prowadzić przedsiębiorca, który (...)", co oznacza, że warunki wskazane w tym przepisie mają charakter ciągły i muszą być spełnione zarówno przy rozpoczęciu działalności jak i przez cały czas jej prowadzenia. Powyższe znajduje także potwierdzenie w art. 83b ust. 2 pkt 1a p.r.d., w myśl którego w ramach wykonywanego nadzoru nad stacjami kontroli pojazdów starosta co najmniej raz w roku przeprowadza kontrolę stacji kontroli pojazdów w zakresie zgodności stacji z wymaganiami, o których mowa w art. 83 ust. 3 tej ustawy. Skoro ustawodawca poddaje przedsiębiorcę corocznej kontroli również pod kątem otwarcia wobec niego likwidacji, to nie można zgodzić się z tezą zawartą w skardze, iż kwestia ta jest oceniana wyłącznie na etapie ubiegania się o wpis do rejestru działalności regulowanej w postaci prowadzenia stacji kontroli pojazdów. To prawda, że otwarcie likwidacji spółki akcyjnej poprzez podjęcie przez walne zgromadzenie uchwały o jej rozwiązaniu pozostaje w zgodzie z prawem, a konkretnie z art. 459 pkt 2 w zw. z art. 461 § 1 Kodeksu spółek handlowych, co nie oznacza jednak, że tak określona sytuacja spółki nie może rodzić negatywnych skutków prawnych dla prowadzonej przez tę spółkę działalności. Z przepisów ustawy p.r.d. oraz ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wynika bowiem, że nie każdy przedsiębiorca może prowadzić działalność regulowaną jaką jest prowadzenie stacji kontroli pojazdów, gdyż koniecznym jest spełnienie określonych ustawą warunków. Podjęcie uchwały w przedmiocie rozwiązania spółki akcyjnej i postawienie jej tym samym w stan likwidacji stwarza sytuację, w której przedsiębiorca przestaje te szczególne warunki spełniać, gdyż prowadzenie stacji kontroli pojazdów przez przedsiębiorcę w stosunku do którego otwarto likwidację pozostawałoby w rażącej sprzeczności z prawem. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraża pogląd, że działanie przedsiębiorcy prowadzącego działalność regulowaną w postaci stacji kontroli pojazdów, skutkujące otwarciem w stosunku do tego przedsiębiorcy likwidacji uzasadnia przyjęcie, że naruszył on rażąco warunki wykonywania tej działalności i uprawnia starostę do wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 83b ust. 2 pkt 3 lit. 3 p.r.d. W konsekwencji bowiem prowadzenie tego rodzaju działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę w stosunku do którego otwarto likwidację pozostaje w oczywistej sprzeczności z prawem tj. z art. 83 ust.3 pkt 2 p.r.d. Nieuzasadnione są podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego tj. art. 6, 77 § 1, oraz art. 107 § 1 i 3 kpa, sprowadzające się faktycznie do przedstawienia odmiennej interpretacji przepisów prawa materialnego mających w sprawie zastosowanie, aniżeli wykładnia zaprezentowana w zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.