II SA/Ke 464/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 października 2011 roku sprawy ze skargi Z.T. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na rok 2010 I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata A.M. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych w tym VAT w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] Nr [...] o przyznaniu Z. T. płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości. Organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. W dniu 14.05.2010r. do Biura Powiatowego Agencji w K. wpłynął wniosek Z. T. o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt, w którym zadeklarował on w ramach pakietu "ochrona gleb i wód" użytkowanie 4 działek rolnych o łącznej powierzchni 2 ha, w wariancie międzyplon ozimy na powierzchni 1,80 ha, międzyplon ścierniskowy na powierzchni 0,20 ha. Działki rolne położone były na 3 działkach ewidencyjnych w obrębie B., gm. F.. Kontrola przeprowadzona w dniu 20.07.2010r. w gospodarstwie rolnym wnioskodawcy wykazała, że powierzchnia stwierdzona działki rolnej G wynosi 0,85 ha zamiast deklarowanej 1,05 ha. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji przyznał Z. T. płatność z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości 788 zł, na którą złożyły się kwota 684 zł (międzyplon ozimy, pow. uwzględniona 1,20 ha) i kwota 104 zł (międzyplon ścierniskowy, pow. uwzględniona 0,20 ha). Rozpatrując odwołanie Z. T. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji wyjaśnił, że strona wnioskuje o płatność z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych od roku 2006, w ramach Planu Rozwoju Obszarów Wiejskich dla Polski na lata 2004-2006. W jego przypadku mają zatem zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. Organ, wskazując na zasadę związania wnioskiem producenta rolnego wynikającą z § 11 ust. 2 powyższego rozporządzenia, ustalił, że do płatności w ramach wariantu międzyplon ozimy kwalifikują się działki rolne o łącznej powierzchni 1,60 ha. Zawyżenie powierzchni we wniosku (0,20 ha) wynosi 12,5% obszaru uprawnionego do płatności (1,60 ha), co na podstawie art. 58 akapit 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina, skutkuje zmniejszeniem przyznanej płatności o podwójną różnicę między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną. Kontrola przeprowadzona w gospodarstwie wnioskodawcy wykazała, że część działki powyżej 0,85 ha stanowiły zabudowania gospodarcze, które nie kwalifikują się do płatności. Odnośnie podnoszonej przez stronę kwestii błędnego wskazania części zalesionej na działce rolnej G wskazano, że została ona wyjaśniona w piśmie z dnia 16.09.2010r. Jednocześnie dokonane zostały odpowiednie korekty w raporcie z kontroli. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z. T. podniósł, iż od roku 2006 podaje tę samą powierzchnię działki nr 1301, której grunt orny obejmuje 1,30 ha. Uwzględnienie do płatności powierzchni 0,85 ha zamiast 1,05 odnośnie pszenżyta wynika jego zdaniem z błędu kontrolujących. Pierwotnie bowiem ustalili, że zamiast pszenżyta na powierzchni 0,85 ha rośnie pszenica, zaś na pozostałych 0,20 ha znajduje się las. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Podstawę prawną określającą warunki i tryb udzielania producentom rolnym płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w prawie krajowym stanowią przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 lipca 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 174, poz. 1809 ze zm.), wydane na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 oraz z 2004 r. Nr 42, poz. 386 i Nr 148, poz. 1551). W ustawodawstwie Unii Europejskiej podstawę prawną stanowi rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U. UE L. 2009.316.65). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 20 lipca 2004r. płatność rolnośrodowiskowa jest udzielana producentowi rolnemu do działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, użytkowanych jako grunty orne, łąki lub pastwiska, a w przypadku pakietu, o którym mowa w § 1 ust. 2 pkt 2, użytkowanych również jako sady. Płatności przysługują zatem do powierzchni gruntów użytkowanych rolniczo, nie zaś do powierzchni działek ewidencyjnych. Spór w niniejszej sprawie dotyczył określenia powierzchni działki rolnej G, która kwalifikuje się do przyznania płatności z tytułu przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. Organ w sposób rzetelny poczynił ustalenia na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego i dokonał właściwej jego oceny. Zasadnie przyjęto w oparciu o protokół z kontroli obszarowej, dokumentację fotograficzną, iż na działce rolnej G której powierzchnia według zgłoszenia skarżącego wynosiła 1,05ha znajdują się także zabudowania gospodarcze zajmujące obszar 0,20ha. Stanowisko organu, że grunt zajęty pod zabudowania gospodarcze nie kwalifikuje się do płatności zasługuje na akceptację. Zastrzeżenia rolnika, co do błędnego wskazania części zalesionej na działce G zostały uwzględnione, o czym świadczy pismo z dnia 16.09.2010r. w sprawie rozpatrzenia uwag wniesionych do raportu z kontroli obszarowej. W raporcie z kontroli odnośnie działki rolnej G/G1 wykreślono zapis dotyczący powierzchni zajętej przez las. Dołączona do dokumentacji fotografia nr 14 obrazuje zasięg upraw do zabudowań gospodarczych. Pomiar uprawy wykazał, że zajmuje ona obszar 0,85 ha. Zdaniem Sądu, prawidłowość przeprowadzenia kontroli obszarowej przez uprawnione podmioty w zakresie posiadanych kompetencji i zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, nie budzi wątpliwości. Twierdzenia skarżącego odnośnie błędnego określenia powierzchni działek rolnych kwalifikującej do płatności rolnośrodowiskowych jako gołosłowne i nie poparte żadnymi dowodami nie mogą skutecznie podważać ustaleń organu. W świetle powyższego stwierdzić należy, że organy uprawnione były do podjęcia decyzji o przyznaniu płatności w pomniejszonej wysokości. Jej wysokość została prawidłowo obliczona na podstawie art. 58 akapit 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, zgodnie z którym, jeśli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, z wyłączeniem pomocy z tytułu ziemniaków skrobiowych i nasion, jak przewidziano w tytule IV rozdział 1 sekcje 2 i 5 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 57 niniejszego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.