II SA/Ke 465/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Banach, po rozpoznaniu w dniu 31 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A Spółka komandytowa w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 17 czerwca 2024 r. znak: SKO.PZ-71/330/6/2024 w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę. Postanowieniem z 17 czerwca 2024 r. znak: SKO.PZ-71/330/6/2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (zwane dalej "SKO"), po rozpatrzeniu zażalenia OFI-DETAL M. D. Spółki komandytowej w Kielcach (zwanej dalej "Spółką") na postanowienie z dnia 21 grudnia 2023 r. znak: B.6730.29.2023 wydane przez Burmistrza Miasta i Gminy Łagów w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego wszczętego w dniu 6 grudnia 2023 r. w sprawie wniosku Spółki o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku usługowo-handlowego na cele związane z dotychczasową jego funkcją wraz z realizacją urządzeń budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowalne (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.), zwanej dalej "u.P.b.", przewidzianej do realizacji na nieruchomości ozn. nr ewid. [...], do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z dnia 23 listopada 2023 r. Spółka zwróciła się z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 977 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.". Zgodnie z art. 62 ust. 2 tej ustawy jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Dalej SKO podniosło, że jak wynika z akt sprawy, w tym ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Łagów zmienionego uchwałą Nr XLII/337/21 Rady Miejskiej z dnia 15 października 2021 r. w sprawie uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy, działka objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, tj. działka nr [...] położona w [...], znajduje się w obszarze przestrzeni publicznej oznaczonym symbolem ZPu. Obszar ten zawiera się w strefie "A" ochrony konserwatorskiej zespołu staromiejskiego w miejscowości [...]. W w/w studium w pkt 12 ppkt 12.3 podano, że "w zmianie studium wyznacza się obszar przestrzeni publicznej, dla którego następuje obowiązek sporządzenia miejscowego planu. Obszar ten objęty jest uchwałą o przystąpieniu (w granicach sołectwa [...]) do sporządzenia miejscowego planu. Należy dążyć do osiągnięcia jak najwyższych standardów jakości i estetyki obiektów, urządzeń i zagospodarowania terenu na tym obszarze, uwzględniając reprezentacyjny charakter przestrzeni. Szczegółowe ustalenia i wymagania w zakresie estetyki i jakości przestrzeni publicznej zostaną ustalone na etapie miejscowego planu". Zdaniem Kolegium zasadnie organ pierwszej instancji wskazał, że co prawda art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. został uchylony ustawą z dnia z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688), jednak zgodnie z art. 65 ust. 1 w/w ustawy studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin zachowują moc do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2025 r. i stosuje się do nich przepisy dotychczasowe. W związku z brzmieniem w/w przepisów zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie w ocenie SKO jest zasadne. Przepis art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. przewiduje bowiem obowiązek sporządzenia planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego dla obszarów, dla których obowiązek ten wynika z przepisów odrębnych, w tym obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, a także obszarów przestrzeni publicznej. Przepis ten rozróżnia trzy rodzaje obszarów, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. na podstawie przepisów odrębnych sensu stricto, obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości oraz obszary przestrzeni publicznej. Na taką wykładnię wskazują również wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z dnia 22 lutego 2022 r., sygn. akt II OSK 234/22, wyrok z dnia 10 marca 2022 r., sygn. akt II OSK 341/22). Nawiązując do zarzutów zażalenia organ wskazał, że za obszar przestrzeni publicznej może być uznany teren, który spełnia łącznie dwojakiego rodzaju przesłanki: materialne, związane z jego znaczeniem, położeniem i cechami oraz, co szczególnie istotne w rozpatrywanej sprawie, formalne, łączące się z określeniem danego obszaru w studium, tak jak to podano w zażaleniu. W konsekwencji jeżeli dany teren nie zostanie określony jednoznacznie w studium jako obszar przestrzeni publicznej, to takiego obszaru nie stanowi (zob. wyrok NSA z dnia 12 marca 2022 r., sygn. akt II OSK 3979/19). W rozpoznawanej sprawie w treści Studium zagospodarowania przestrzennego Rada Miejska zawarła specjalne unormowania w zakresie określenia obszarów przestrzeni publicznej oraz obszarów, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nadto zaznaczony on został w części graficznej Studium. Określono w nim bowiem "funkcję podstawową: zieleń urządzona, w tym obiekty małej architektury o funkcji reprezentacyjnej oraz służące rekreacji i wypoczynkowi, komunikacji i infrastruktura komunikacyjna" oraz "funkcję uzupełniającą: niezbędne do prawidłowego funkcjonowania tych terenów urządzenia infrastruktury technicznej oraz inne funkcje uzupełniające bez których nie jest możliwe właściwe zagospodarowanie i użytkowanie tych terenów w tym związane z nimi drobne usługi". Przewidziano zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, z wyłączeniem obiektów celu publicznego, w szczególności infrastruktury technicznej i dróg; dopuszczone obiekty należy realizować w ilości odpowiadającej skali terenu i/lub działki inwestycyjnej z dbałością o wysoką estetykę kształtowanej przestrzeni o charakterze małego miasta. Zatem zostały spełnione przesłanki materialne i formalne w niniejszej sprawie. Odnosząc się do treści zażalenia Kolegium wskazało, że również z perspektywy wykładni celowościowej art. 62 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., konieczne jest wstrzymanie ustalenia warunków zabudowy dla terenów wyznaczonych w studium jako obszary przestrzeni publicznej, aby zapobiec dopuszczeniu zabudowy wykluczającej w przyszłości użytkowanie określonego terenu jako przestrzeni publicznej. Jednym z kluczowych elementów kształtujących ład przestrzenny, a w konsekwencji przestrzeń jako dobro publiczne, są bowiem obszary przestrzeni publicznej, rozumiane przez ustawodawcę jako obszar o szczególnym znaczeniu dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i sprzyjający nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na jego położenie oraz cechy funkcjonalno-przestrzenne (art. 2 pkt 6 u.p.z.p.). Jeżeli więc ustalone warunki zabudowy mogłyby uniemożliwić tak przewidywane w studium ukształtowanie przestrzeni urbanistycznej to racjonalnym jest wstrzymanie się z ich wydaniem do czasu uchwalenia planu. Tym samym w przedmiotowej sprawie w świetle art. 62 ust. 2 u.p.z.p. istniały podstawy do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy do czasu uchwalenia planu miejscowego. Zatem rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest zasadne, a uzasadnienie postanowienia właściwe. Jak wskazał bowiem WSA w Łodzi w wyroku z dnia 10 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Łd 717/19: "Absolutnie konieczne jest wstrzymanie ustalenia warunków zabudowy dla terenów wyznaczonych w studium jako obszary przestrzeni publicznej, aby zapobiec dopuszczeniu zabudowy wykluczającej w przyszłości użytkowanie określonego terenu jako przestrzeni publicznej". Z tych względów zarzuty w tym zakresie nie są zasadne. Organ podkreślił ponadto, że skoro plan miejscowy jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia. Wstrzymanie się z wydawaniem decyzji, które zamiast planu kształtują ład przestrzenny, ma z założenia służyć ochronie interesu publicznego. Potrzeba tej ochrony jest szczególnie istotna wtedy, kiedy istnieje zagrożenie wyraźnej i istotnej sprzeczności zamierzonej inwestycji z przyszłymi zapisami planu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Spółka zarzuciła postanowieniu SKO naruszenie: 1) art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i przyjęcie go jako podstawy rozstrzygnięcia, tj. stanu prawnego nieobowiązującego w dacie rozstrzygnięcia, skutkującego uznaniem, że w stosunku do obszaru objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy zachodzi podstawa do obligatoryjnego uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) art. 62 ust. 2 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na zawieszeniu postępowania z urzędu w sytuacji, gdy nie istnieje dla obszaru objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy obowiązek sporządzenia planu miejscowego, 3) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu zaskarżonego postanowienia w oparciu nienależytą, nie odzwierciedlającą istoty sprawy analizę materiału dowodowego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.", skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając swe stanowisko Spółka podniosła, że organ orzekający pominął zarzut, iż art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. (jak i cały art. 10) został uchylony przez art. 1 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1688), zwanej dalej "ustawą zmieniającą z 7 lipca 2023 r.". Organ pominął również fakt, że zaliczenie obszaru do kategorii obszarów, dla których istnieje obowiązek sporządzenia planu, tj. "obszaru przestrzenie publicznej", wynikało wyłącznie z tego przepisu rangi ustawowej dającego upoważnienie do takiej kwalifikacji obszaru i to dopiero na tej podstawie następowało zaliczenie obszaru do kategorii "obszaru przestrzeni publicznej" w oparciu o przepisy studium. Samo zachowanie w mocy studium w oparciu o art. 65 ust. 1 ustawy zmieniającej z 7 lipca 2023 r. nie oznacza, że istnieje podstawa prawna (ustawowa) do obligatoryjnego zawieszenia postępowania do obszarów przewidzianych w takim studium jako obszar przestrzeni publicznej. Wyłącznie w drodze przepisu ustawy, a nie studium, jest uprawnione wprowadzenie tak daleko idącego ograniczenia własności jakim jest wyłączenie (w praktyce nieograniczone w czasie) możliwości zagospodarowania działki przez właściciela. Sam fakt utrzymania w mocy studium i "stosowania do nich przepisów dotychczasowych" nie oznacza, że obowiązuje uchylony art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. przewidujący obowiązek sporządzenia planu miejscowego dla "obszarów przestrzeni publicznej". Nie można więc stosować uchylonego przepisu dającego podstawę do zawieszenia postępowania nawet w przypadku obowiązywania studium na mocy przepisów przejściowych. Poza tym organ utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie nie wskazał w sposób przekonujący podstaw do uznania, iż wobec obszaru, którego dotyczy wniosek o wydanie warunków zabudowy, istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego. Przepisy u.p.z.p. nie zawierają katalogu przypadków, w których sporządzenie i uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego jest obowiązkowe, a będący podstawą przepis art. 62 ust. 2 u.p.z.p. odsyła w tym zakresie do przepisów odrębnych kształtujących obowiązek ustalenia planu dla danego obszaru. W ocenie skarżącego, z uwagi na zakres ingerencji w prawo własności skarżącego, takim przepisem nie może być zapis studium, który nie jest "odrębnym przepisem" powszechnie obowiązującym kształtującym prawa skarżącego. Zgodnie z powoływanym w postanowieniu orzeczeniem NSA z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1456/15, stosownie do art. 62 ust. 2 u.p.z.p. przesłanką obligatoryjnego zawieszenia postępowania jest ustalenie jakie jest przeznaczenie obszaru objętego wnioskiem, a nie ustalenie rodzaju zamierzonej inwestycji obiektu budowlanego, przeznaczenia, powierzchni. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntował się pogląd, że w świetle definicji zawartej w art. 2 pkt 6 u.p.z.p., obszarem przestrzeni publicznej jest obszar o szczególnym znaczeniu dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i sprzyjający nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na jego położenie oraz cechy funkcjonalno-przestrzenne, określony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin. Organ pominął analizę argumentacji skarżącego polegającej na tym, że niezależnie od kwestii formalnej (łączącej się z określeniem obszaru w studium) obszar nieruchomości objętej wnioskiem skarżącego nie spełnia przesłanki materialnej, gdyż znaczenie, położenie i cechy nieruchomości oraz sposób jej dotychczasowego i planowanego zagospodarowania nie pozwala na uznanie jej za obszar przestrzeni publicznej. Teren nieruchomości w żaden sposób nie służy zaspokajaniu potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia, sprzyjaniu nawiązywania kontaktów społecznych, a jest i będzie wykorzystywany na działalność handlowo-usługową skierowaną do wąskiego grona odbiorców. Za obszar przestrzeni publicznej może więc być uznany wyłącznie teren, który spełnia łącznie przesłanki materialne, związane z jego znaczeniem, położeniem i cechami, oraz, co szczególnie istotne w sprawie, formalne. W konsekwencji organ nie wyjaśnił i nie rozważył w należytym zakresie wymagań, czy obszar nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], jest określony w studium jako obszar przestrzeni publicznej, czy powinien być w taki sposób określony z uwagi na dotychczasowe funkcje zagospodarowania, czy też takiego obszaru nie stanowi. W ocenie skarżącego jeżeli dany teren nie powinien zostać określony w studium jako obszar przestrzeni publicznej i nie charakteryzuje się właściwościami, które by to uzasadniały, oznacza to zarazem brak obowiązku sporządzenia planu miejscowego dla tego terenu. A w konsekwencji zastosowanie przez organ art. 62 ust. 2 u.p.z.p. jest wadliwe. Tym samym rozstrzygnięcie organu zostało wydane w oparciu o nienależytą, nie odzwierciedlającą istoty sprawy analizę materiału dowodowego, prowadzącą do mylnego wniosku, że w sprawie zaistniał się obowiązek zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 2 u.p.z.p. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego. Podstawą prawną postanowienia o zawieszeniu postępowania, utrzymanego w mocy przez organ II instancji, był przepis art. 62 ust. 2 u.p.z.p., zgodnie z którym jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Przepis ten nie podlegał zmianom od czasu wejścia w życie u.p.z.p. W dalszej kolejności organy odwołały się do treści art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., w brzmieniu jaki obowiązywał do dnia 23 września 2024 r. Stanowił on mianowicie, że w studium (uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego gminy) określa się w szczególności obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary przestrzeni publicznej. Przez "obszar przestrzeni publicznej" – stosownie do art. 2 pkt 6 u.p.z.p. w brzmieniu również obowiązującym do 23 września 2023 r. – należało rozumieć obszar o szczególnym znaczeniu dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i sprzyjający nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na jego położenie oraz cechy funkcjonalno-przestrzenne, określony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Niespornym jest, że zgodnie z obowiązującym w niniejszym przypadku Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy, zmienionym uchwałą Nr XLII/337/21 Rady Miejskiej z dnia 15 października 2021 r. w sprawie uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy, działka objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nr [...] położona w [...], znajduje się w obszarze przestrzeni publicznej oznaczonym symbolem ZPu. Obszar ten zawiera się w strefie "A" ochrony konserwatorskiej zespołu staromiejskiego w miejscowości [...]. W punkcie 12 ppkt 12.3 Studium wskazano przy tym, że "W zmianie studium wyznacza się obszar przestrzeni publicznej, dla którego następuje obowiązek sporządzenia miejscowego planu. Obszar ten objęty jest uchwałą o przystąpieniu (w granicach sołectwa [...]) do sporządzenia miejscowego planu. Należy dążyć do osiągnięcia jak najwyższych standardów jakości i estetyki obiektów, urządzeń i zagospodarowania terenu na tym obszarze, uwzględniając reprezentacyjny charakter przestrzeni. Szczegółowe ustalenia i wymagania w zakresie estetyki i jakości przestrzeni publicznej zostaną ustalone na etapie miejscowego planu" (por. k. 108-110 akt organu I instancji). Treść studium, stosownie do art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., przesądza o tym, że teren inwestycji znajduje się w obszarze przestrzeni publicznej, dla którego przewidziano obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. O tym, że taki obszar wskazuje się właśnie w studium i że obowiązkowe jest dla niego sporządzenie miejscowego planu, stanowi wprost art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. Jak podniósł NSA z wyroku z 10 stycznia 2019 r., sygn. II OSK 667/18, art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. przewiduje obowiązek sporządzenia planu miejscowego tak dla obszarów, dla których konieczność ta wynika z "przepisów odrębnych", jak i dla obszarów przestrzeni publicznej. Innymi słowy wyznaczone w studium obszary przestrzeni publicznej należą do terenów wymagających sporządzenia planu miejscowego. Przepis art. 14 ust. 7 u.p.z.p. w żadnym razie nie jest jedynym przepisem, który definiuje katalog sytuacji obligujących w świetle art. 62 ust. 2 u.p.z.p. do zawieszenia postępowania w sprawie w ustalenia warunków zabudowy. NSA stwierdził ponadto, że również z perspektywy wykładni celowościowej art. 62 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., absolutnie konieczne jest wstrzymanie ustalenia warunków zabudowy dla terenów wyznaczonych w studium jako obszary przestrzeni publicznej, aby zapobiec dopuszczeniu zabudowy wykluczającej w przyszłości użytkowanie określonego terenu jako przestrzeni publicznej. Stosownie do regulacji art. 15 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wiążą gminę sporządzającą plan miejscowy. Studium zatem nie wiążąc inwestora, wiąże gminę, mimo braku przymiotu aktu prawa powszechnie obowiązującego (por. m.in. wyrok WSA w Łodzi z 18 grudnia 2018 r., sygn. II SA/Łd 880/18). Nie można zgodzić się z zarzutami skargi dotyczącymi tego, że uchylenie art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. z dniem 24 września 2023 r., co niewątpliwie nastąpiło na podstawie ustawy zmieniającej z 7 lipca 2023 r., spowodowało odpadnięcie (ustawowej) podstawy prawnej dla zawieszenia postępowania w omawianym przypadku. Decydujące znaczenie ma tutaj właśnie art. 65 ust. 1 wspomnianej ustawy zmieniającej, zgodnie z którym studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin zachowują moc do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2025 r., i stosuje się do nich przepisy dotychczasowe. Skoro tak, to za ciągle obowiązujące należy uznać ww. Studium uwarunkowań uchwalone m.in. dla obszaru inwestycji Spółki, wskazujące obszar przestrzeni publicznej, dla którego wymagane jest sporządzenie miejscowego planu, jak też do tegoż Studium stosuje się "przepisy dotychczasowe", a zatem również art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. W ocenie Sądu całkowicie nietrafna jest także argumentacja zmierzająca do tego, że organ orzekający co do warunków zabudowy miałby oceniać materialne przesłanki zakwalifikowania danego obszaru jako obszaru przestrzeni publicznej. Z woli ustawodawcy wskazanie takiego obszaru następuje w studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego gminy, którego zasadności i legalności organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie może oceniać – służy temu odrębna procedura służąca zaskarżeniu tego aktu. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.