II SA/Ke 468/10

Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach Dnia 9 sierpnia 2010 r. Referendarz sądowy Małgorzata Długońska po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, radcy prawnego w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uprawnień kombatanckich postanawia: I. zwolnić skarżącą od kosztów sądowych w całości, II. ustanowić dla A. W. radcę prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych. III. oddalić wniosek o ustanowienie adwokata. Dnia 5 sierpnia 2010 r. A. W. złożyła formularz PPF, wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, radcy prawnego w sprawie z jej skargi na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...] w przedmiocie uprawnień kombatanckich. Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawczyni prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe i utrzymuje się z emerytury w wysokości 1150 zł netto miesięcznie. Kwota 309,15 zł podlega zajęciu komorniczemu, a do dyspozycji wnioskodawczyni pozostaje 751,51 zł. Skarżąca nie posiada żadnego majątku oprócz mieszkania spółdzielczego własnościowego o powierzchni 48,9 m kw. Skarżąca ponosi koszty specjalistycznego leczenia. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego przysługuje osobie, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Ubiegający się o prawo pomocy winien w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa. Biorąc pod uwagę trudną sytuację materialną wnioskodawczyni, przede wszystkim niski dochód, zajęty czesiowo przez komornika, brak majątku poza mieszkaniem, wydatki na leczenie uznano, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a zatem jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.