II SA/Ke 469/09

Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach Dnia 2 września 2009 r. Referendarz sądowy Małgorzata Długońska po rozpoznaniu w dniu 2 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. K. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: zwolnić S. K. od kosztów sądowych w całości. S. K do swojej skargi na decyzję na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki dołączył wypełniony formularz PPF, w którym wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych. Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Skarżący jest niepełnosprawny i utrzymuje się z emerytury w wysokości 947zł brutto, z czego wypłacane jest mu 569 zł netto. Wnioskodawca nie wykazał innego majątku poza nieruchomością o powierzchni 0,04 ara, i domem mieszkalnym wielkości 18 m kw. Skarżący cierpi na chorobę wibracyjną i schorzenia kości, w związku z czym musi regularnie kupować leki, na które wydaje 100 zł miesięcznie. Ponadto miesięcznie płaci 90 zł za butlę gazu, 40 zł za telefon, a za 1,5 tony węgla do opalania w zimie musi zapłacić 3000 zł. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ubiegający się o przyznanie prawa pomocy winien w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa. W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę sytuację życiową i majątkową wnioskodawcy, w tym: zły stan zdrowia, niski dochód z emerytury wystarczający jedynie na zaspokojenie bieżących potrzeb życiowych, posiadanie tylko niewielkiego majątku nieruchomego uznano, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie, a zatem jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym zasługuje na uwzględnienie. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.