II SA/Ke 479/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2024 r. sprawy ze skargi W. I. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach z dnia 10 lipca 2024 r. w przedmiocie odmowy wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop za 2005 rok oddala skargę. Komendant Wojewódzki Policji w Kielcach decyzją [...] z 10 lipca 2024 r., po rozpatrzeniu odwołania W. I. od decyzji Komendanta Miejskiego Policji w Kielcach z 20 maja 2024 r. w przedmiocie odmowy wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop za 2005 r., na podstawie 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że 26 kwietnia 2024 r. do Komendanta Miejskiego Policji w Kielcach wpłynął wniosek W. I. o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop za 2005 r. w ilości 28 dni. Analizując sprawę tego wniosku Komendant Wojewódzki zauważył, że W. I. rozkazem personalnym z 21 lutego 2008 r. został zwolniony ze służby w Policji od 26 lutego 2008 r. i na ten dzień posiadał zaległy urlop wypoczynkowy i dodatkowy w wymiarze: 2005 r. - 28 dni, 2006 r. - 39 dni, 2007 r. - 39 dni i 2008 r. - 39 dni. Za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w ilości 117 dni za lata 2006 – 2008 otrzymał ekwiwalent pieniężny, zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. nr 43, poz. 277). Cytując treść tego przepisu organ uznał, że na ustawowe 3 lata kalendarzowe, za które przysługiwała wnioskodawcy należność za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, składał się urlop w roku zwolnienia ze służby oraz w dwóch poprzedzających go latach, natomiast zwalniany policjant nie otrzymał ekwiwalentu za 2005 r. Organ II instancji dalej podniósł, że 23 lutego 2010 r. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem sygn. akt K 1/08 orzekł, że ograniczenie prawa policjantów, odchodzących ze służby w Policji, do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy do 3 lat wstecz jest niekonstytucyjne. W tej sytuacji od dnia opublikowania tego wyroku - 8 marca 2010 r. wszyscy zwalniani policjanci otrzymywali pełną rekompensatę za niewykorzystany urlop w trakcie pełnienia służby. Natomiast policjanci zwolnieni między 20 września 2006 r. a 8 marca 2010 r., czyli między dniem od kiedy zaczęło obowiązywać ograniczenie, a dniem kiedy utraciło swoją moc, mogli liczyć na wypłatę wyrównania ekwiwalentu, jeśli z powodu działania niekonstytucyjnego przepisu wysokość należnego im ekwiwalentu została zaniżona, po złożeniu odpowiedniego wniosku do organu. Termin złożenia tego wniosku minął 8 marca 2013 r., bowiem wtedy upłynęły trzy lata od dnia publikacji wyroku TK, czyli od dnia wymagalności ekwiwalentu. Przytaczając treść art. 107 ust. 1 ustawy o Policji, Komendant Wojewódzki stwierdził, że w analizowanej sprawie 3-letni termin przedawnienia roszczeń rozpoczął bieg 8 marca 2010 r. Zatem wnioskodawca mógł do 8 marca 2013 r. wnosić o ewentualne wyrównanie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz dodatkowy. Z akt sprawy jednak nie wynika, aby takie czynności podjął, co oznacza, że doszło do przedawnienia należności za ekwiwalent pieniężny z 2005 r. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 107 ust. 2 ustawy o Policji, organ podał, że szczególne okoliczności, które mogą uzasadnić nieuwzględnienie terminu przedawnienia muszą generalnie dotyczyć okresu, gdy ono biegło. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, W. I. decyzji tej zarzucił naruszenie art. 190 ust. 4 Konstytucji RP w związku z art. 115a ustawy o Policji, w zakresie związanym z wyrokiem TK z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, a przez to pozbawienie należnych z mocy prawa świadczeń w postaci właściwej wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop oraz prawidłowej wypłaty za ilość dni urlopu wypoczynkowego i dodatkowego. Skarżący dalej zarzucił, że organy nie poinformowały go co do ilości dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego i dodatkowego oraz co do kwoty. Wnoszący skargę zarzucił także organom działanie, które uniemożliwiło mu realizację gwarantowanego w art. 66 ust. 2 Konstytucji RP prawa funkcjonariusza Policji do urlopu wypoczynkowego w formie ekwiwalentu z tytułu jego niewykorzystania, pod pretekstem konieczności stosowania ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2020 r. poz. 1610) - z pominięciem wyroku TK sygn. akt K 7/15. Ponadto, zdaniem skarżącego organy w swoich decyzjach pominęły art. 107 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji dający możliwość Komendantowi do ponownego przeliczenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop i wypłacenia różnicy emerytowi oraz umożliwienie wypłacenie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i zaległy w ilości 28 dni za 2005 rok. Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenia decyzji organów obu instancji, a także o zobowiązanie organu do dokonania czynności wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy za 2005 rok w ilości 28 dni w określonym terminie wraz z ustawowymi odsetkami. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że służbę w Policji zakończył 26 lutego 2008 r. W związku ze zwolnieniem ze służby wypłacono mu ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy przy zastosowaniu przelicznika 1/30 - nie wiedział za ile dni i w jakiej kwocie. Ponieważ 23 lutego 2024 r. na jego konto wpłynęło 7038,12 zł, zwrócił się do organu z pytaniem, za co otrzymał te pieniądze. W odpowiedzi z 8 marca 2024 r. dowiedział się, że ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy został wpłacony za lata 2006, 2007 i 2008 w ilości 117 dni po przejściu na emeryturę w 2008 r. Wnoszący skargę podkreślił, że w odpowiedzi tej nic nie wspomniano o zaległym urlopie z 2005 r., a o tym, że nie został mu wypłacony ekwiwalent za niewykorzystany urlop za 2005 r. dowiedział się 7 marca 2024 r. po otrzymaniu części dokumentów z akt osobowych. Dalej skarżący wskazał, że po zwolnieniu ze służby nie otrzymał żadnej informacji z KMP lub KWP w Kielcach w jakiej wysokości wypłacono ekwiwalent za urlop oraz za ile dni. Nie otrzymał również żadnej informacji, że nie zostanie mu wypłacony ekwiwalent za urlop zaległy za 2005 r. Zdaniem skarżącego okoliczności te umożliwiały organowi skorzystanie z art. 107 ust 2 ustawy o Policji. Skarżący także zaznaczył, że w czasie przechodzenia na emeryturę w 2008 r. obowiązywał art. 114 ust. 1 pkt. 2 ustawy o Policji, który mówił, że ekwiwalent był wypłacany za trzy ostatnie lata przed przejściem na emeryturę tj. za rok odejścia ze służby i dwa lata poprzedzające odejścia z Policji. Przepis ten obowiązywał w okresie od 12 marca 2007 r. do 8 marca 2010 r., gdyż Trybunał Konstytucyjny wyrokiem nr K 1/08 z 23 lutego 2010 r., art. 114 ust. 1 pkt. 2 ustawy o Policji w części "nie więcej jednak niż za ostatnie 3 lata kalendarzowe" został uznany za niekonstytucyjny. Tak więc ponowne przeliczenie ekwiwalentu za zaległy urlop powinno odbyć się zgodnie z zaświadczenia o zaległym urlopie z 21 lutego 2008 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W piśmie z 21 listopada 2024 r. skarżący wniósł o uwzględnienie złożonej skargi. Wskazał, że ekwiwalent powinien zostać wyliczony i wypłacony za wszystkie dni niewykorzystanego urlopu. Skarżący przywołał wyrok TK z 23 lutego 2010 r. sygn. akt K 1/08, w którym stwierdzono, że prawo do urlopu wypoczynkowego oraz dodatkowego funkcjonariuszy Policji nie podlega przedawnieniu oraz okoliczność, że zgodnie z obowiązującymi na dzień jego przejścia na emeryturę przepisami posiadany urlop niewykorzystany w poprzednim roku mógł wykorzystać do końca I kwartału roku kolejnego, a więc 28 dni niewykorzystanego urlopu w 2005 r. przeszło na rok 2006, i mógł z nich skorzystać do końca I kwartału. Dopiero wyrok Trybunału Konstytucyjnego zmienił ten przepis i urlop ten nie ulegałby przedawnieniu. Zdaniem skarżącego organ wydając zaskarżoną decyzję powinien uwzględnić, że wskutek błędu organu, który pominął przy wyliczeniu należnego ekwiwalentu za urlop niewykorzystany w 2005 r., poniósł szkodę, a podstawą prawną wyrównania tego typu szkody jest art. 417 § 1 k.c. w związku z art. 4171 § 1 k.c. Ponadto skarżący stwierdził, że w świetle wyroku TK z 30 października 2008 r. sygn. akt K 7/15 nie jest trafne twierdzenie organu, że skoro nie otrzymał ekwiwalentu za niewykorzystany urlop z 2005 r. to organ nie powinien go przeliczyć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) wynika, że sądy administracyjne są powołane do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy – art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 P.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem sprawy była decyzja odmawiająca wypłaty skarżącemu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop za 2005 r. Powodem tej odmowy było powołanie się przez organy na przedawnienie tego roszczenia oraz przyjęcie, że nie wystąpiły w sprawie szczególne okoliczności, o jakich mowa w art. 107 ust. 2 ustawy o Policji, w związku z czym nie było podstaw do nieuwzględnienia przedawnienia. Organ II instancji uznał przy tym, że te szczególne okoliczności muszą generalnie dotyczyć okresu, gdy przedawnienie biegło. Skarżący natomiast zarzucił, że nieudzielenie mu informacji co do ilości dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego i dodatkowego oraz ilości dni, za które wypłacono mu w lutym 2024 r. ekwiwalent za niewykorzystany urlop, spowodowało, że z wnioskiem o przedmiotowy ekwiwalent za 2005 rok zwrócił się dopiero w dniu 19 marca 2024 r. Ponadto skarżący podniósł, że przy rozpatrywaniu sprawy organy nie uwzględniły wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r., sygnatura akt K 7/15, z którego ma wynikać, że niewypłacenie przedmiotowego ekwiwalentu jest bezprawne. Skarżący zauważył również, że organy pominęły w swoich decyzjach treść art. 107 ust. 2 ustawy o Policji, choć zarzucany brak jakichkolwiek informacji od pracodawcy w zakresie ilości dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego i dodatkowego oraz ilości dni niewykorzystanego urlopu za który wypłacono mu ekwiwalent i kwoty tego ekwiwalentu powoduje, że organ mógł uznać te okoliczności za wyjątkowe i pozwalające usprawiedliwić opóźnienie w dochodzenie przedmiotowego roszczenia. Odnosząc się do takich stanowisk stron należy zauważyć, że istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne w większości nie były sporne. Nie było bowiem kwestionowane to, że skarżący z dniem 26 lutego 2008 r. zakończył służbę w policji przechodząc na emeryturę, że na dzień poprzedzający przejście na emeryturę posiadał zaległy urlop między innymi za 2005 r. w wymiarze 28 dni, że wypłacając mu w dniu jego odejścia ze służby ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w ilości 117 dni za lata 2006/2007/2008 organ nie wypłacił mu takiego ekwiwalentu za 2005 rok powołując się na ówczesne brzmienie art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji oraz, że W. I. dopiero 19 marca 2024 r. złożył wniosek o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop za 2005 rok (złożony w Komendzie Wojewódzkiej Policji w Kielcach i następnie w dniu 26 kwietnia 2024 r. przesłany według właściwości do Komendy Miejskiej Policji w Kielcach (k. 4 i 2 akt administracyjnych). Wbrew twierdzeniom skarżącego natomiast, miał on albo mógł łatwo uzyskać wiedzę na temat ilości dni i okresu, za który nie wypłacono mu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za 2005 rok. Posiadał on bowiem zaświadczenie wystawione 21 lutego 2008 r. przez Komendanta Komisariatu Policji w Łagowie, które dołączył do swojego wniosku z 19 marca 2024 r., o czym w tym wniosku wspomniał (k. 4 i 6 akt administracyjnych). W zaświadczeniu tym natomiast wyjaśniono, że W. I. posiada zaległy urlop w wymiarze: za 2005 r. – 15+13, za 2006 r. – 26+13, za 2007 r. - 26+13 i za 2008 r. 26+13. Prosty rachunek wskazuje, że za lata 2006 – 2008 łączny wymiar zaległego urlopu skarżącego wynosił 117 dni, tj. tyle, za ile w lutym 2008 r. wypłacono mu tytułem ekwiwalentu 18.661,50 zł. Pozostałe 28 dni zaległego urlopu określone w tym zaświadczeniu dotyczyły 2005 r. i nie zostały wypłacone. Wysokość tej kwoty również była łatwa do wyliczenia poprzez podzielenie wypłaconej kwoty przez ilość dni zaległego urlopu (18.661,50 : 117), a następnie pomnożenie otrzymanego ilorazu przez ilość dni urlopu zaległego za 2005 rok. Przy takich ustaleniach kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy było wyjaśnienie, czy rzeczywiście roszczenie zgłoszone przez skarżącego w dniu 19 marca 2024 r. uległo przedawnieniu i czy organy zasadnie odmówiły uwzględnienia upływu tego przedawnienia na podstawie art. 107 ust. 2 ustawy o Policji. Powoływany przez skarżącego wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r., K 7/15 nie miał natomiast dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenia, ponieważ dotyczy niezgodności z Konstytucją RP art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji Dz.U.2017.2067 t.j. w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia. Konsekwencja tego wyroku polegająca na możliwości domagania się wypłaty wyrównania ekwiwalentu wypłaconego w zaniżonej wysokości obliczonej na podstawie niekonstytucyjnego przepisu art. 115a ustawy o Policji, dotyczyła bowiem tylko ekwiwalentu należnego i na ogół już wypłaconego. O tym natomiast, czy będący przedmiotem postępowania ekwiwalent za 2005 r. był skarżącemu należny, decydują dwie wskazane wyżej kwestie, tj. to, czy roszczenie o ten ekwiwalent istotnie uległo przedawnieniu i czy organy zasadnie odmówiły uwzględnienia upływu tego przedawnienia na podstawie art. 107 ust. 2 ustawy o Policji. Co do pierwszego z tych zagadnień Sąd podziela poglądy wyrażony w zaskarżonej decyzji, że data publikacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 23 lutego 2010 r., sygnatura akt K 1/08, Dz.U.10.34.190, wyznacza datę wymagalności roszczenia, od której należy liczyć termin przedawnienia, o którym mowa w art. 107 ust. 1 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem, roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Roszczenie o zapłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop co do zasady staje się wymagalne w dacie zwolnienia policjanta ze służby. Z dniem takiego zwolnienia stanowiącego zdarzenie uniemożliwiające realizację prawa do urlopu wypoczynkowego w naturze, prawo to przekształca się w jego pieniężny ekwiwalent. Ekwiwalent ten przysługuje za urlopy nieprzedawnione w chwili powstania prawa do tego ekwiwalentu (por. wyrok WSA w Warszawie z 18 listopada 2024 r., II SA/Wa 1091/24). Ze względu jednak na to, że w okresie do daty ogłoszenia ww. wyroku TK z 23 lutego 2010 r. (w którym stwierdzono, że z dniem 8 marca 2010 r. art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, w części obejmującej słowa "nie więcej jednak niż za ostatnie 3 lata kalendarzowe", został uznany za niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 2 Konstytucji RP), z uwagi na niekonstytucyjny przepis art. 114 ust. 2 ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym do 7 marca 2010 r. nie można było dochodzić wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe za więcej, niż za ostatnie 3 lata kalendarzowe - termin przedawnienia roszczenia o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy nie mógł rozpocząć się wcześniej, niż w dacie opublikowania wyroku TK z 23 lutego 2010 r., K 1/08. W konsekwencji z upływem 8 marca 2013 r. roszczenie skarżącego o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za 2005 rok przedawniło się, co trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji. Zasadnie również organ odwoławczy uznał, że nie zostało w sprawie wykazane, aby opóźnienie w dochodzeniu przedmiotowego roszczenia przez W. I. było usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami. Jako okoliczności te skarżący wskazał brak jakichkolwiek informacji od pracodawcy w zakresie ilości dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego i dodatkowego oraz ilości dni niewykorzystanego urlopu za który wypłacono mu ekwiwalent i kwoty tego ekwiwalentu. Okoliczności takiej nie można jednak uznać za usprawiedliwiającą opóźnienie w dochodzeniu przedmiotowego roszczenia skoro twierdzenie skarżącego co do braku wiedzy o wskazanych okolicznościach nie polega na prawdzie, co wykazano wyżej. Ponadto należy zauważyć, że od roku, za który skarżący domaga się ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy upłynęło już ponad 18 lat, od daty wymagalności tego roszczenia ponad 13 lat, a od daty jego przedawnienia – ponad 10 lat. Tak znaczne opóźnienie również przemawia przeciwko uznaniu go za usprawiedliwione. Także wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r., sygnatura akt K 7/15, nie może stanowić usprawiedliwienia dla opóźnienia w dochodzeniu przedmiotowego roszczenia, skoro nie dotyczył on prawa do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za okres dłuższy, niż za ostatnie 3 lata kalendarzowe, ale wysokości tego ekwiwalentu. Przed zapadnięciem tego wyroku nie było bowiem przeszkód w dochodzeniu ekwiwalentu w wysokości określonej w art. 115a ustawy o Policji, czego jednak skarżący, odnośnie roku 2005 nie uczynił. Również pogląd wyrażony w wyroku WSA w Kielcach z 22 kwietnia 2021 r. , sygn. akt II SA/Ke 259/21 wskazujący na potrzebę rozważenia przez organy administracji w tamtej sprawie, czy za wyjątkową okoliczność usprawiedliwiającą opóźnienie w dochodzeniu przedawnionego roszczenia o wypłatę ekwiwalentu za niewykorzystany urlop nie można uznać faktu wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15 - nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Wynika to stąd, że w sprawie II SA/Ke 259/21 równieżącej W. I., chodziło o wyrównanie wypłaconego ekwiwalentu za lata 2006 - 2008 po przeliczeniu go w myśl wskazań wynikających z wyroku TK z 30 października 2018 r., a w niniejszej sprawie chodzi o samo uprawnienie do ekwiwalentu za 2005 r. Nawet więc przyjmując, że niekonstytucyjność normy prawnej uniemożliwiającej otrzymanie przez policjanta zwalnianego ze służby ekwiwalentu za okres wcześniejszy, niż ostatnie 3 lata kalendarzowe, jest co do zasady wyjątkową okolicznością, o jakiej mowa w art. 107 ust. 2 ustawy o Policji, to prawo skarżącego do wykorzystania przywrócenia stanu konstytucyjności normy prawnej z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji na skutek wyroku TK z 23 lutego 2010 r., sygn. akt K 1/08 - mogło być realizowane przez wystarczająco długi czas, na co wskazano wyżej. Natomiast zawarta w art. 107 ust. 1 ustawy o Policji norma określająca 3-letni okres przedawnienia roszczeń z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych – nie została dotychczas zakwestionowana. Uwzględniając powyższe rozważania Sąd doszedł do wniosku, że organy trafnie nie zastosowały w sprawie uznaniowej możliwości nieuwzględnienia przedawnienia, o jakiej mowa w art. 107 ust. 2 ustawy o Policji. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że błąd organu, który pominął przy wyliczeniu należnego W. I. ekwiwalentu za niewykorzystany w 2005 r. urlop spowodował, że poniósł on szkodę, a organ rozpatrując sprawę powinien uwzględnić fakt, że podstawą prawną wyrównania tego typu szkody jest art. 417 § 1 w zw. z art. 4171 § 1 k.c., należy zauważyć, że rozpatrywanie takich roszczeń odszkodowawczych nie należy do właściwości organu administracyjnych, ale sądów powszechnych (por. M. Jaśkowska [w:] M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2024, art. 160. Teza 13). Dlatego okoliczność ta nie mogła być przedmiotem oceny w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.