II SA/Ke 48/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2016 r. sprawy ze skargi W. C. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie nakazu przedłożenia oceny technicznej budynku p o s t a n a w i a: I. zamkniętą rozprawę otworzyć na nowo; II. zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. II SA/Ke 48/16 UZASADNIENIE Postanowieniem z [...] r., znak: [...], Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., po rozpatrzeniu odrębnych zażaleń W. C. i A. L., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 23 października 2015 r. nakładające na W. C. obowiązek przedłożenia w terminie do 31 stycznia 2016 r. oceny technicznej budynku rekreacji indywidualnej, który został wybudowany na działkach nr ewid. [...] i [...] w miejscowości Chańcza, gmina R.. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w odwołaniu od ww. postanowienia organu I instancji W. C. podniósł, że jest w posiadaniu decyzji Wójta Gminy R. z 25 września 2000 r. legalizującej samowolną budowę obiektu budowlanego, co potwierdza, że w ramach tych czynności została również złożona ocena techniczna obiektu. A. L. zakwestionowała ustalenia faktyczne odnośnie daty budowy obiektu oraz zarzuciła, że organ I instancji nie zbadał czy inwestor posiadał zgodę pozostałych współwłaścicieli działek na budowę budynku. Organ ustalił, że w wyniku interwencji A. i A. L. pracownicy organu I instancji dokonali w dniu 10 czerwca 2013 r. kontroli na działkach nr ewid. [...] i [...] , w wyniku której stwierdzono, że na działkach tych m.in. usytuowany jest budynek rekreacji indywidualnej o wymiarach w rzucie 6,0 x 3,75m, przy czym od strony południowej przylega do tego budynku taras o wymiarach w rzucie 6,00 x 1,80m. Budynek wyposażony jest w instalację wodno-kanalizacyjną i elektryczną. Usytuowany jest w odległości 1,0 m od ogrodzenia rozgraniczającego działki o nr ewid. [...] i 400/2 oraz 3,6 m od ogrodzenia rozgraniczającego działki o nr ewid. [...] i 395/2. Obecny podczas kontroli W. C. oświadczył do protokołu, że budynek został przez niego wybudowany w latach 1993-1994, bez dopełnienia czynności formalno-prawnych. W toku postępowania organu I instancji W. C. przedłożył decyzję Wójta Gminy R. z dnia 25 września 2000 r. udzielającą mu pozwolenia na użytkowanie ww. budynku letniskowego. Jednocześnie oświadczył, że nie posiada oceny stanu technicznego budynku, gdyż załączył ją do akt postępowania dotyczącego pozwolenia na użytkowanie budynku i w związku z tym opracowanie to winno znajdować się w Urzędzie Gminy R. Decyzją z 22 listopada 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne wszczęte z urzędu w sprawie budynku letniskowego, usytuowanego na działkach nr ewid. [...] i [...] w m. Chańcza. gm. R.. W trybie odwoławczym Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z 31 grudnia 2013 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję. Wyrokiem z 4 grudnia 2014 r., sygn. akt: II SA/Ke 787/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. uchylił decyzję ŚWINB w K. z dnia 31 grudnia 2013r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję PINB w K.. Pismem z 7 stycznia 2013 r. ŚWINB w K. wystąpił do Wójta Gminy R. o udzielenie informacji, czy w zasobach archiwalnych Urzędu Gminy w R. znajdują się dokumenty, takie jak: rejestry, protokoły przekazania do archiwum państwowego, protokoły wybrakowania itp. które potwierdzałyby, że Wójt Gminy R. prowadził postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji z dnia 25 września 2000 r. oraz czy w okresie od 29 grudnia 1999 r. do 11 lipca 2003 r. Wójt Gminy R. wydawał decyzje administracyjne, w tym również w trybie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane udzielające pozwolenia na użytkowanie obiektów budowlanych. Na skutek wniosku o udzielenie informacji potwierdzającej wydanie decyzji z 25 września 2000 r. Wójt Gminy R. w piśmie z 20 stycznia 2014 r. poinformował ŚWINB w K., że w zasobach archiwalnych Urzędu Gminy w R. nie znajduje się dokumentacja związana z wydaniem przez Wójta Gminy R. decyzji z dnia 25 września 2000 r., jak również, że brak jest dowodów świadczących o tym, aby te dokumenty były przekazane do innej jednostki. Ponadto nie odnaleziono dokumentów świadczących o tym, że w okresie od dnia 29 grudnia 1999 r. do 11 lipca 2003 r. Wójt Gminy R. wydawał decyzje administracyjne o pozwoleniu na użytkowanie obiektów budowlanych. Decyzją z 30 stycznia 2014 r. ŚWINB w K. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne wszczęte z urzędu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy R. z 25 września 2000 r. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że postępowanie wyjaśniające wykazało, że Wójt Gminy R. nigdy nie wydał decyzji z 25 września 2000 r., a zatem nie ma jej w obrocie prawnym. W trybie odwoławczym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 21 marca 2014 r., utrzymał w mocy decyzję ŚWINB w K. z 30 stycznia 2014 r. Postanowieniem z 23 października 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nałożył na W. C. obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 31 stycznia 2016 r. oceny technicznej budynku rekreacji indywidualnej, który został wybudowany na działkach nr ewid. [...] i [...] w Chańcza, gm. R.. Rozpatrując sprawę w trybie zażaleniowym organ odwoławczy podniósł, że u podstaw rozstrzygnięcia organu I instancji legły wątpliwości zarówno co do jakości robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego obiektu budowlanego, wyrobów budowlanych wykorzystanych przy jego budowie oraz w konsekwencji jego stanu technicznego. Organ odwoławczy podzielił te wątpliwości, biorąc pod uwagę fakt, że obiekt budowlany został wybudowany samowolnie oraz, że wybudowany został on z materiałów łatwopalnych oraz łatwo rozprzestrzeniających ogień. Wywody poczynione przez organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia odnośnie braku występowania przesłanek, o których mowa w art. 37 Prawa budowlanego z 1974r., ŚWINB uznał za przedwczesne. Dopiero bowiem przedłożona ocena techniczna winna dać jednoznaczną odpowiedź, czy obiekt budowlany narusza bądź nie narusza przepisy, w szczególności techniczno - budowlane i czy został wybudowany zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, a tym samym, czy zachodzą przesłanki do nakazania wydania w stosunku do obiektu budowlanego decyzji w trybie art. 37 lub w trybie art. 40 Prawa budowlanego. Przedwczesne są również wywody organu I instancji odnośnie daty budowy budynku rekreacji indywidualnej. Rozważania w tej kwestii muszą być poczynione w uzasadnieniu decyzji wydanej po przedłożeniu przez zobowiązanego żądanej oceny technicznej. Uchybienie, o którym mowa powyżej jest jednak, zdaniem organu odwoławczego, nieistotne i nie ma żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, wobec zaistnienia na gruncie niniejszej sprawy przesłanek, o których mowa w art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego. Odnosząc się do argumentów zażalenia W.a C.a organ podniósł, że są one oczywiście bezzasadne. Przeprowadzone w tej sprawie przez Prokuratora Rejonowego Kielce - Wschód postępowanie przygotowawcze (karne) wykazało, co potwierdził Sąd Rejonowy w K. w prawomocnym postanowieniu z 10 czerwca 2015r., Sygn. akt: XI 121/15, że dokument w postaci decyzji Wójta Gminy R. z dnia 25 września 2000 r., którym posługuje się W. C., ponad wszelką wątpliwość został podrobiony. Nie może zatem skarżący czynić zarzutu, że w obrocie prawym pozostaje decyzja udzielająca mu pozwolenia na użytkowanie budynku rekreacji indywidualnej i w związku z tym nie można od niego żądać przedłożenia oceny technicznej tego budynku. Jak wykazało bowiem zarówno przeprowadzone w tej sprawie w trybie nadzwyczajnym postępowanie administracyjne, jak również karne postępowanie przygotowawcze, Wójt Gminy R. nigdy nie wydał decyzji z 25 września 2000 r., a tym samym decyzja, którą skarżący się posługuje, nie pozostaje w obrocie prawnym. Skarżący nie posiada zatem decyzji udzielającej mu pozwolenia na użytkowanie budynku rekreacji indywidualnej, zaś egzemplarz rzekomej decyzji Wójta Gminy R. z dnia 25 września 2000 r., na który się skarżący w zażaleniu powoduje, nie wywiera żadnych skutków prawnych. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skardze W. C. wniósł o uchylenie postanowienia z 17 listopada 2015 r. w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu stwierdził, że żadne z postępowań prowadzonych w sprawie nie wykazało, że budynek rekreacji indywidualnej na działkach nr ewid. [...] i [...] został wybudowany w innym terminie niż wynika to z oficjalnych przedłożonych przez niego dokumentów oraz przesłuchań świadków tj. w latach 1993/1994. Postępowania te nie wykazały też, że decyzja z 25 września 2000 r. nie została wydana, a brak stosownych dokumentów nie może działać na jego niekorzyść. Oświadczył, że ww. decyzję odebrał osobiście i kwitował jej odbiór przed urzędnikiem Gminy R.. Wyjaśnił, że legalizując samowolę budowlaną w 2000 r. złożył wszystkie niezbędne dokumenty, w tym ocenę stanu technicznego budynku. Jego zdaniem postanowienie SR w K. z 10 czerwca 2015 r. stwierdzające, że decyzja ta jest ponad wszelką wątpliwość dokumentem podrobionym, świadczy jedynie o uczciwości ówczesnych pracowników Urzędu Gminy w R.. Niezrozumiałą jest dla niego konieczność sporządzenia i przedłożenia kolejnej oceny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W trakcie postępowania sądowego w niniejszej sprawie, ujawniona została okoliczność, że nieprawomocnym wyrokiem z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1068/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. C., uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 marca 2014 r. w przedmiocie umorzenia w całości jako bezprzedmiotowego postępowania administracyjnego, wszczętego z urzędu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy R. z dnia 25 września 2000 r. i stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Orzeczenie to jest nieprawomocne. Powyższy wyrok jest o tyle istotny dla niniejszej sprawy, że w jego uzasadnieniu WSA w Warszawie zakwestionował bezprzedmiotowość postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z 25 września 2000 r. opartą na stwierdzeniu, że sporna decyzja o pozwoleniu na użytkowanie nie mogła zostać wydana bowiem Wójt nie posiadał kompetencji do jej wydania, a także nie zarejestrowano jej w żadnych rejestrach Urzędu Gminy. Zdaniem Sądu, wobec przedłożenia przez skarżącego poświadczonej za zgodność z oryginałem przez notariusza kserokopii decyzji z 25 września 2000 r., organ winien ją ocenić, wezwać inwestora do przedłożenia oryginału decyzji, czego na żadnym etapie postępowania nadzwyczajnego nie uczyniono ograniczając się do stwierdzenia, że brak jest dowodów na potwierdzenie wydania tej decyzji. Sąd wskazał również, że zgodnie z oświadczeniem skarżącego, oryginał ww. decyzji został przedłożony w prokuraturze. Tymczasem u podstaw zaskarżonego w niniejszej sprawie postępowania legło ustalenie, że Wójt Gminy R. nigdy nie wydał decyzji z 25 września 2000 r. udzielającej skarżącemu pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego i decyzja taka nie pozostaje w obrocie prawnym. Tym samym, w ocenie Świętokrzyskiego Inspektora, skarżący nie posiada decyzji udzielającej mu ww. pozwolenia na użytkowanie, a w konsekwencji uzasadnionym jest prowadzenie postępowania legalizacyjnego i żądanie od skarżącego przedłożenia oceny technicznej budynku w trybie art. 81c ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane . W przypadku uzyskania przez wyrok z 15 stycznia 2015 r. waloru prawomocności, a tym samym uchylenia decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z 25 września 2000 r., prowadzone w tym zakresie postępowanie administracyjne będzie zmierzało m.in. do wykazania istnienia bądź nieistnienia tej decyzji, co w sposób bezpośredni przełoży się na wynik niniejszej sprawy, a w szczególności na ocenę zasadności ustaleń co do podstaw prowadzenia postępowania legalizacyjnego. Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zachodzi przypadek z cytowanego na wstępie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. tj. istnieje potrzeba zawieszenia postępowania sądowego do czasu ostatecznego i prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z 25 września 2000 r. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.