II SA/Ke 482/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 października 2009r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...], w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2008. W uzasadnieniu tej decyzji organ II instancji wyjaśnił, że we wniosku z dnia 12 maja 2008 r. o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2008 rok, S.K. zadeklarował pięć działek rolnych oznaczonych literami od A do E o łącznej powierzchni 6,16 ha, położonych na działkach ewidencyjnych w obrębie ewidencyjnym K. i G. L., w gminie R. (powiat [...], województwo [...]). W wyniku kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniu 8 września 2008 r. w gospodarstwie S.K. stwierdzono, że na działce rolnej A położonej na działce ewidencyjnej nr 89, na powierzchni 1,82 ha nie były przestrzegane wymogi dotyczące utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej. Ponieważ jednak wyliczona przez organ I instancji kwota pomniejszenia z tytułu nie przestrzegania norm dla płatności bezpośrednich wyniosła 62,70 zł, tj. mniej niż równowartość kwoty 100 euro przeliczonej na złote na podstawie ostatniego kursu wymiany walut ustalonego przez Europejski Bank Centralny przed dniem 1 października 2008 r., zgodnie z art. 37a ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 170/08 poz. 1051 ze zm.), należna kwota płatności nie została pomniejszona o wskazaną kwotę. Dlatego organ I instancji we wspomnianej decyzji z dnia [...] przyznał S.K. jednolitą płatność obszarową w niepomniejszonej wysokości 2090,15 zł., nakazując równocześnie S.K. podjęcie działań zmierzających do usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w kontroli na miejscu w zakresie spełniania norm, w terminie do dnia 31 maja 2009 r. W tak ustalonym stanie faktycznym organ II instancji wyjaśnił, że szczegółowe warunki i tryb udzielania płatności do gruntów rolnych na rok 2008 określają przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051), wraz z wydanymi na jej podstawie aktami wykonawczymi oraz przepisy unijne, w szczególności rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Urz. UE L 345 z 20.11.2004 r. str. 1, ze zm.) oraz rozporządzenie Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004 r. str. 18 ze zm.). W niniejszej sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy z 26 stycznia 2007 r. w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 19 grudnia 2008 r. bowiem w myśl art. 4 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 20, poz. 105) do postępowań w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej oraz płatności do pomidorów, o których mowa w ustawie wymienionej w art. 1, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (z dnia 19 grudnia 2008 r.), stosuje się przepisy dotychczasowe z wyjątkiem art. 22 ust. 4 i art. 37a ustawy wymienionej w art. 1, które stosuje się w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, tj. w brzmieniu nowym. W dalszym ciągu organ wyjaśnił, że w myśl art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. wysokość płatności w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn deklarowanej przez rolnika powierzchni kwalifikującej się do objęcia płatnościami, po uwzględnieniu zmniejszeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości i stawek płatności na 1 ha tej powierzchni. Stosując ten przepis organ I instancji zasadnie przyznał wnioskodawcy jednolitą płatność obszarową (JPO) zgodnie z żądaniem wniosku, tj. do powierzchni 6,16 ha (kwota 2090,15 zł stanowi iloczyn powierzchni 6,16 ha i stawki płatności 339,31 zł/ha). Organ II instancji wyjaśnił też, że w związku ze stwierdzonym w trakcie kontroli na miejscu nieprzestrzeganiem norm, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2007 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. Nr 46/04 poz. 306 ze zm.), kwota pomniejszenia dla płatności bezpośrednich wynosi 10,96 zł. Akceptując jednak ustalenie organu I instancji, że kwota ta nie przekracza równowartości kwoty 100 euro przeliczonej na złote na podstawie ostatniego kursu wymiany walut ustalonego przez Europejski Bank Centralny przed dniem 1 października 2008 r., organ II instancji uznał, że zasadnie należna kwota płatności nie została pomniejszona o wskazaną kwotę, do czego upoważniał art. 37a ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Odnosząc się do treści odwołania S.K., w którym podniósł on, że nie otrzymał uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (tzw. płatność zwierzęca), organ II instancji zauważył, że zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. płatność przyznawana jest na wniosek rolnika. S.K. natomiast we wniosku o przyznanie płatności nie zaznaczył, iż wnioskuje o przyznanie uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych, wymieniając jedynie w części VII wniosku pt. "Oświadczenie o sposobie wykorzystywania działek rolnych" działki, na których znajduje się trwały użytek zielony (JPO TUZ). Ponadto wnioskodawca nie spełniał warunków do przyznania takiej płatności określonych w § 5 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2008 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybów przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 44/08 poz. 265), gdyż w okresie od dnia 1 kwietnia 2005 r. do 31 marca 2006 r. nie był posiadaczem bydła lub owiec lub kóz lub koni, które w tym okresie były wpisane lub zostały przez tego rolnika zgłoszone do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych lub do rejestru koniowatych, o których mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, a ponadto nie przyznano mu płatności uzupełniającej do powierzchni trwałych użytków zielonych lub do powierzchni upraw traw przeznaczonych na paszę uprawianych na gruntach rolnych na podstawie wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych złożonego w 2006 r. Dlatego organ II instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia wskazanego zarzutu odwołania i przyznania płatności zwierzęcej. W piśmie z dnia 15 lipca 2009 r. nazwanym zażaleniem na decyzję Nr [...], określonym w piśmie z dnia 5 sierpnia 2009 r. jako skarga na decyzję Dyrektora Regionalnego ARiMR Nr [...], S.K. zakwestionował fakt nieprzyznania mu paszowego do zwierząt oraz stwierdził, że co do ziemi to u niego jest w porządku. Uznał też, że jego zwierzęta są zarejestrowane w Agencji, ponieważ 27 03 2006 r. dostał druk o rejestrację stada 41 krów i 60 owiec. Nie pobrał jednak kolczyków dla takiego stada, ponieważ w czasie ciężkiej zimy część zwierząt mu padła. W efekcie w rejestrze jego stado zostało "skreślone, że żadnych zwierząt nie posiada". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie w całości oraz podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. W nawiązaniu do treści skargi organ wyjaśnił, że z analizy danych znajdujących się w systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, gdzie prowadzony jest rejestr zwierząt gospodarskich oznakowanych wynika, iż S.K. nie zgłosił posiadanych zwierząt do tego systemu. Ponadto w czasie kontroli przeprowadzonej w dniu 7 października 2008 r. w gospodarstwie skarżącego stwierdzono, że wszystkie zwierzęta znajdujące się w tym gospodarstwie w ilości 27 sztuk bydła i 70-76 sztuk owiec nie były oznakowane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Na rozprawie w dniu 21 października 2009 r. S.K. wyjaśnił, że jego odwołanie datowane na 28 kwietnia 2009 r. odnosi się do decyzji z [...] numer [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a nie do drugiej decyzji z tego samego dnia dotyczącej przyznania, po potrąceniu, płatności ONW. W odwołaniu napisał o decyzji, w której pomniejszono mu kwotę płatności obszarowej, mając na myśli pomniejszenie płatności przyznanej w ramach systemów wsparcia bezpośredniego o płatność zwierzęcą. W skardze do Sądu chodzi mu natomiast wyłącznie o to, że nie przyznano mu w decyzji z [..] numer [..] płatności zwierzęcej. Nie ma natomiast zastrzeżeń do tej decyzji w części, w jakiej przyznaje mu się jednolitą płatność obszarową. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Na wstępie należy zauważyć, że po uściśleniu przez skarżącego na rozprawie przed WSA w Kielcach przedmiotu jego odwołania, nie było wątpliwości (które mogła wywoływać treść tego odwołania), jaka sprawa administracyjna, tj. ukształtowana którą z dwóch decyzji wydanych przez organ I instancji w dniu [...] - była przedmiotem rozstrzygania w II instancji. Skoro bowiem skarżący wyjaśnił, że nie odwoływał się od decyzji nr [...] dotyczącej płatności ONW przyznanej mu po uwzględnieniu potrąceń, ale od decyzji nr [...] dotyczącej przyznanej mu bez żadnych potrąceń jednolitej płatności obszarowej, mając jedynie zastrzeżenia do nieobjęcia tą decyzją należnej mu, zdaniem skarżącego, tzw. płatności zwierzęcej - to nie było podstaw do kwestionowania zakresu rozpoznania sprawy przez organ II instancji. Odnosząc się z kolei do zakresu zaskarżenia decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] należy zauważyć, że zgodnie z przytoczonym wyżej przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd oceniając zaskarżony akt rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami, żądaniami. Jednak sąd zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi "wkraczać" w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania przed organem administracji i wydanych w nim aktów administracyjnych. Natomiast granice rozpoznania skargi przez sąd są wyznaczone przez kryterium legalności działań administracji publicznej oraz przez całokształt tylko prawnych aspektów sprawy i tylko tego stosunku administracyjnoprawnego, który jest objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 196-197). Z art. 15 k.p.a. wynika zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, zgodnie z którą każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją pierwszej instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. W efekcie zatem sprawa administracyjna podlega dwukrotnemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu, co wiąże się dla organu z obowiązkiem dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Istotnym elementem zasady dwuinstancyjności postępowania jest zakres rozpoznania i w konsekwencji rozstrzygnięcia sprawy. Wyznaczają go granice sprawy rozstrzygniętej decyzją organu I instancji. Sprawa rozpatrywana w postępowaniu odwoławczym powinna być tożsama ze sprawą rozpatrzoną przez organ I instancji. Tożsamość ta dotyczy tak elementów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Zmiana któregokolwiek z nich będzie skutkować pojawieniem się nowej sprawy. Jej rozpoznanie i załatwienie przez organ II instancji stanowiłoby rażące naruszenie prawa (G. Łaszczyca [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 15, LEX, 2007, wyd. II). Granice rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w drugiej instancji wyznacza rozstrzygnięcie decyzji pierwszej instancji. Wykroczenie przez organ drugiej instancji poza te granice narusza zasadę dwuinstancyjności (B. Adamiak (w:) KPA. Komentarz, 7 wydanie, Warszawa 2005. Wydawnictwo C.H.Beck.). Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że nie mogło być wątpliwości, iż sprawą administracyjną rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji, była sprawa ukształtowana rozstrzygnięciem organu I instancji, tj. wyłącznie sprawa jednolitej płatności obszarowej w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W decyzji Nr [...] Kierownika Biura Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...], organ ten orzekł bowiem jedynie o przyznaniu tej tylko płatności do gruntów rolnych. Nie objął natomiast swym rozstrzygnięciem żadnych innych rodzajów płatności, w tym w szczególności uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych, tj. tak zwanej płatności zwierzęcej, co wynika zarówno z rozstrzygnięcia tej decyzji, jak i z jego uzasadnienia. W tej sytuacji również organ II instancji nie mógł objąć swoim rozstrzygnięciem sprawy dotyczącej tej płatności, ani też w istocie tego nie uczynił. Z treści rozstrzygnięcia tego organu opartej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa wynika bowiem, że utrzymał on w mocy zaskarżoną decyzję co oznacza, że rozstrzygnął tylko sprawę objętą tamtą decyzją, tj. sprawę jednolitej płatności obszarowej. Takiej oceny nie może zmienić fakt podniesienia przez S.K. w odwołaniu od decyzji Nr [...] Kierownika Biura Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] wyłącznie zarzutów dotyczących nie przyznania mu płatności zwierzęcej. Jak to bowiem wyżej wyjaśniono, granice rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w drugiej instancji wyznacza rozstrzygnięcie decyzji pierwszej instancji, a odwołanie strony musi się mieścić w tych ramach. Odwołujący się może więc ograniczyć zakres swego zaskarżenia do części rozstrzygnięcia organu I instancji, ale nie może objąć odwołaniem sprawy, której organ nie rozstrzygał. Oceny Sądu nie może również zmienić treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, której znaczna część została poświęcona rozważaniom na temat przyczyn nie przyznania S.K. płatności zwierzęcej. To bowiem osnowa decyzji administracyjnej, a nie jej uzasadnienie określa zakres rozpoznania sprawy. Choć więc organ II instancji odniósł się w omawianej części swego uzasadnienia do kwestii nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, to takie naruszenie przepisów postępowania nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, gdyż nie wpłynęło w żaden sposób na rozstrzygnięcie dotyczące sprawy jednolitej płatności obszarowej w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, która to sprawa była rzeczywistym przedmiotem oceny organów obu instancji. Odnosząc się do sprawy jednolitej płatności obszarowej w ramach systemów wsparcia bezpośredniego należy zauważyć, że rozstrzygnięcie to uwzględniało w całości żądanie wnioskodawcy dotyczące tej płatności, a sam skarżący ani w odwołaniu, ani w skardze sprecyzowanej na rozprawie przed Sądem Administracyjnym w Kielcach tego nie kwestionował, ani też nie sformułował żadnych zarzutów dotyczących tej płatności. Mimo tego Sąd, kierując się treścią przytoczonego art. 134 § 1 p.p.s.a. dokonał oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzając, że organ administracji przy jej wydawaniu zastosował właściwe przepisy prawa materialnego oraz nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, który mógł mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Istotnie bowiem w sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy z 26 stycznia 2007 r. w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 19 grudnia 2008 r., co wynika z art. 4 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 20, poz. 105). Z przepisu art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. wynika natomiast, że wysokość płatności w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn deklarowanej przez rolnika powierzchni kwalifikującej się do objęcia płatnościami, po uwzględnieniu zmniejszeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości i stawek płatności na 1 ha tej powierzchni. Stosując ten przepis organ I instancji zasadnie przyznał wnioskodawcy jednolitą płatność obszarową (JPO) zgodnie z żądaniem wniosku, tj. do powierzchni 6,16 ha (kwota 2090,15 zł stanowi iloczyn powierzchni 6,16 ha i stawki płatności 339,31 zł/ha). Organ miał też podstawy, aby nie zastosować w stosunku do wnioskodawcy pomniejszenia kwoty płatności o kwotę wynikłą ze stwierdzonego w trakcie kontroli na miejscu nieprzestrzegania norm, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2007 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. Nr 46/04 poz. 306 ze zm.). Podstawa taka znajduje się bowiem w art. 37a ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Przepis art. 37a ust. 3 pkt 2 tej samej ustawy stanowił również podstawę do nakazania S.K. podjęcia działań zmierzających do usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w kontroli na miejscu w zakresie spełniania norm, a przepis art. 37a ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. w zw. z art. 6 ust. 3 zd. 3 Rozporządzenie Rady (WE) NR 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U.UE.L.03.270.1), był podstawą do poinformowania wnioskodawcy o niezastosowaniu zmniejszenia oraz objęciu stwierdzonej niezgodności działaniami, o których mowa w art. 6 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1782/2003, podejmowanymi przez kierownika biura powiatowego Agencji, w roku następującym po roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności obszarowych, płatności cukrowej lub płatności do pomidorów. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego nieprzyznania skarżącemu płatności zwierzęcej należy wyjaśnić, że nie mógł on wpłynąć na wynik sprawy. Ponieważ sprawa tej płatności nie była przedmiotem sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją, również i Sąd nie mógł odnieść się do zarzutów skargi dotyczących płatności zwierzęcej. Uwzględniając powyższe rozważania należy stwierdzić, że ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.