II SA/Ke 483/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. J. na akt Burmistrza z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania postanawia: odrzucić skargę. W dniu 16 lutego 2010 r. W. J. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie osiedla domów jednorodzinnych w zabudowie szeregowej i bliźniaczej. Pismem z dnia 9 kwietnia 2010 r. Burmistrz wezwał W. J. do uzupełnienia ww. wniosku w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. W zakreślonym terminie wnioskodawca nie wykonał wezwania. W związku z powyższym zawiadomieniem z dnia 17 czerwca 2010 r. Burmistrz na podstawie art. 64 § 2 kpa pozostawił wniosek bez rozpoznania. W piśmie tym organ zawarł pouczenie, że na pozostawienie wniosku bez rozpoznania przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] pod zarzutem naruszenia prawa. W dniu 15 lipca 2010 r. W. J. wniósł skargę na zawiadomienie w sprawie pozostawienia wniosku bez rozpoznaniu zarzucając, iż akt ten został wydany z naruszeniem art. 64 § 2 kpa oraz z naruszeniem przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności art. 59 i 60 tej ustawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje: Skarżący kwestionując pozostawienie jego wniosku bez rozpoznania w istocie zarzuca Burmistrzowi naruszenie prawa, polegające na bezczynności wobec zaniechania przez ten organ wydania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Na taką bezczynność organu przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ale po wyczerpaniu, stosownie do art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. środków zaskarżenia służących skarżącemu w postępowaniu przed organem administracyjnym. (por. uchwała składu siedmiu sędziów SN z dnia 8 czerwca 2000 r., III ZP 11/00, OSNAPiUS 2000, nr 19, poz. 702; OSP 2001, z. 1, poz. 12, wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2008 r., I GSK 485/07, Lex nr 469747). W niniejszej sprawie takim środkiem zaskarżenia jest zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, o jakim mowa w art. 37 kpa. Zażalenie takie skarżący powinien złożyć do organu wyższego stopnia (w tym wypadku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach) i dopiero w przypadku, gdyby organ ten zażalenia nie uwzględnił otworzyłaby się droga do złożenia skargi na bezczynność do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z kolei w myśl § 2 tego samego artykułu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Ponieważ w niniejszej sprawie W. J. nie złożył zażalenia do organu nadrzędnego na bezczynność Burmistrza, przez co nie wyczerpał służących mu środków zaskarżenia, złożona przez niego skarga podlegała odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Na marginesie należy dodać, że błędne pouczenie skarżącego przez organ I instancji o trybie zaskarżenia aktu Burmistrza o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Wadliwe pouczenie nie może bowiem umożliwiać sądowoadministracyjnej kontroli czynności, która nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego.